ตอนที่ 416 พระชายาจะหนีไปจริงๆ รึ?

ในตอนแรกที่เหลิ่งชิงฮวนพูดว่าจะออกบวช นั่นเป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น นางมิเคยคิดที่จะอยากไปในสถานที่น่าเศร้าอย่างสำนักแม่ชีหนานซานด้วยตนเองเลย แต่เมื่อโฉวซือเส่าพูดเช่นนี้ นางจึงตัดสินใจว่าจะมิกลับไป

“พาข้าไปด้วยสิ”

“การที่เราจะลักลอบเข้าไปในอาณาบริเวณนั้น จะต้องทำในตอนกลางคืนเท่านั้น เจ้านี่โง่เหมือนเป็ด หากตามไปด้วยจะมิเป็นภาระรึ?”

เหลิ่งชิงฮวนมุ่ยปาก “หากมิพาข้าไปด้วย บุรุษอย่างพวกท่านสองคนคงมิมีทางเข้าไปในสำนักแม่ชีได้อย่างแน่นอน แต่ถ้าพาข้าไปด้วย พวกท่านจะเดินเตร่เข้าไปแบบโจ่งแจ้งก็ยังได้”

โฉวซือเส่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

“จะไปเยี่ยงไรล่ะ”

เหลิ่งชิงฮวนลูบท้อง “กลับไปจุดธูปแก้บนไง”

เหตุผลนี้ช่างเข้าท่า โฉวซือเส่าพยักหน้า “ตกลงตามนั้น”

อีกมุมหนึ่ง ผู้บังคับบัญชาการทหารสูงสุดกำลังจับตามองเหลิ่งชิงฮวนที่ถือมีดออกมาจากศาลาว่าการของเสิ่นหลินเฟิง และรีบไปถามเสิ่นหลินเฟิงว่าพระชายามาทำอันใด

เสิ่นหลิงเฟิงก็เห็นว่าเหลิ่งชิงฮวนมีบางอย่างผิดปกติ จึงเฝ้ามองนางจากไปด้วยความกังวล และบอกจุดประสงค์ที่นางมาที่นี่ให้รองแม่ทัพอวี๋ฟัง

“นางบอกว่าอยากจะใช้สุนัขตำรวจของข้าซ้อมผ่าตัดทำหมันน่ะ”

รองแม่ทัพอวี๋สูดลมหายใจ แล้วสั่งให้ทหารอารักขานายหนึ่งกลับไปที่จวนเพื่อรายงานที่อยู่ของพระชายาให้ท่านอ๋องฉีผู้น่าเคารพทราบ ก่อนจะตักเตือนชายชราด้วยเช่นกัน : มีดในมือของพระชายามีไว้ทำอันใด ให้เขาค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป

หลังจากนั้นตนก็พาทหารอารักขาคนอื่นๆ ไล่ตามเหลิ่งชิงฮวนไปอย่างเงียบๆ จนไปถึงหอหงปิน

รองแม่ทัพอวี๋รู้ว่าพระชายาของตนชอบรับประทานอาหารในหอหงปินมาก แล้วก็มักจะมีคนรู้จักหิ้วกล่องอาหารเข้ามาส่งที่จวน ก็เลยมิแปลกใจเท่าไหร่ ส่วนใหญ่คือกินอิ่มแล้วเป็นกบฏงั้นรึ ?

เขาเฝ้าดูพระชายาของตนขึ้นไปยังห้องนั่งชั้นสองอันงดงามอย่างชำนาญลู่ทาง แต่มิได้ตามเข้าไป หลังจากออกมาจากหอหงปินแล้ว ก็เฝ้ามองอยู่ไกลๆ ให้มั่นใจว่านางปลอดภัยไร้กังวล ใครจะกล้าไปเกลี้ยกล่อมพระชายาที่กำลังโกรธเกรี้ยวกันเล่า ?

แต่ต่อมา เขาก็เห็นม้าเร็วควบม้ามาอย่างรวดเร็ว คนผู้นั้นลงมาจากหลังม้า และโยนแส้ม้าไปให้คนรู้จักในร้านค้า ก่อนจะตรงไปยังชั้นสองเช่นกัน

หนุ่มน้อยผู้นั้นเรียกได้ว่างดงาม เขาสวมชุดสีแดง สะพัดความสวยงามและความกำเริบเสิบสาน เพียงแค่เคลื่อนไหวอย่างง่ายๆ ดอกลำโพงม่วงบนเสื้อคลุมก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา ทำให้เขามีเสน่ห์และสวยหยาดเยิ้ม

ชุดสีแดง ดอกลำโพงม่วง

โหย คุ้นๆ แฮะ มิใช่ท่านอ๋องของตน ภาพนี้คือ โฉวซือเส่า ผู้สืบทอดแห่งฉางเจี้ยนเก๋อที่จับกุมฆาตกรทั่วทุกสารทิศงั้นรึ ?

เขายังคงไปมาหาสู่กับพระชายาอย่างลับๆ อยู่หรือ ? ความรู้สึกของคนรู้จักที่มาส่งอาหารของภัตตาคารล้วนบังหน้างั้นรึ ?

พระชายาจะเป็นเช่นนี้ได้เยี่ยงไร ? ท่านอ๋องรักนางสุดหัวใจ รักเดียวใจ มิใช่สิ สองรักแต่ใจเดียว แล้วนางจะปรี่มานัดพบกับชายอื่นลับหลังท่านอ๋องมิได้เชียวนะ ?

ข้ามองท่านผิดไปจริงๆ !

แม้ว่าในใจของรองแม่ทัพอวี๋จะมิพอใจเหลิ่งชิงฮวน แต่ก็ยังลังเลเล็กน้อยว่าจะบอกให้ท่านอ๋องทราบดีหรือไม่

สิ่งนี้ก็เหมือนกับการที่ท่านเห็นสามีของเพื่อนสนิทมีชู้ บอกก็คงยุ่งเหยิงกันไปใหญ่ ถึงอย่างไรรองแม่ทัพอวี๋ก็ลำบากใจเป็นอย่างมาก เขาสะกดทัพไว้มิให้เคลื่อนไหวอยู่พักหนึ่ง และมิได้ส่งคนไปร้องเรียนใดๆ ทำเพียงจับตามองไปที่ประตูของหอหงปินอย่างกระวนกระวายใจ ร้อนรนกังวลใจแทนเหลิ่งชิงฮวนอยู่ลับๆ

โฉวซือเส่าเข้าไปได้มินาน เหลิ่งชิงฮวนก็ออกมาพร้อมกับโฉวซือเส่า สวมหมวกคลุมศีรษะ ปิดบังใบหน้าเอาไว้ โฉวซือเส่าเปลี่ยนเป็นชุดที่ไม่ฉูดฉาด ทั้งสองเข้าไปในรถม้าและจากไป