ตอนที่ 429
ตอนที่ 429 ถูกจับได้อีกแล้ว
September 20, 2026
หัวใจของเหลิ่งชิงฮวนอบอุ่นขึ้นมาทันที เห็นได้ชัดว่าพี่สะใภ้เฉินกำลังออกหน้าปกป้องตัวเองอยู่ นางจึงรีบหลบไปอยู่ด้านข้างทันที ไอ้บ้านั้นก็ไล่ตามมาทันพอดี
“พี่สะใภ้เฉิน ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
“ได้ยินเสียงดังในห้องครัวตอนกลางคืน กลัวว่าถังข้าวสารจะปิดไม่สนิทและมีหนูเข้ามาขโมยกินได้”
“แล้วเจ้าทำไมถึงต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเช่นนี้ด้วยเล่า?”
“พอผลักประตูเข้าไปก็เห็นบุรุษทั้งหลายกำลังเปลือยอาบน้ำอยู่ เป็นใครก็ต้องวิ่งหนีอยู่แล้วสิ?”
ไอ้บ้าคนนี้คาดว่าคงจะถูกลมหนาวทำให้หนาวเหน็บ จนสมองประมวลผลค่อนข้างช้า ผ่านไปตั้งนานกว่าจะร้อง “โอ้” ขึ้นมา เพราะรู้สึกว่าสิ่งที่พูดมามีเหตุผล จากนั้นจึงกวักมือเรียก “ไปเถอะ ทีหลังทำตัวให้ดี ๆ หน่อย อย่าได้เที่ยววิ่งเล่นซี้ซั้วไปไหนต่อไหนตอนกลางคืน”
พี่สะใภ้เฉินขานตอบรับแล้วจึงหันหลังกลับไป แต่เพิ่งจะเดินกลับไปเพียงสองก้าวก็ถูกเรียกให้หยุดอีกครั้ง “ช้าก่อน!”
หัวใจของเหลิ่งชิงฮวนตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที
พี่สะใภ้เฉินค่อย ๆ หันตัวกลับมา “ยังมีอะไรจะกำชับอีกงั้นหรือ?”
ไอ้บ้านั้นชี้ไปยังกาน้ำชาที่อยู่ข้างประตู “นั้นเป็นของท่านหรือเปล่า?”
พี่สะใภ้เฉินตบศีรษะตัวเองหนึ่งที “ถ้าเจ้าไม่เตือนสติข้า ข้าก็คงลืมไปแล้ว ก่อนหน้านี้พระชายาบอกว่าต้องการใช้น้ำร้อนทำไมข้าถึงเผลอวางทิ้งไว้ที่นี่ได้เล่า”
ไอ้บ้าคนนั้นเดินเข้าไปในครัวสองก้าว“ปัง” เสียงประตูดังขึ้น ทำเอาเสียวสันหลังวาบ “เวลานี้แล้ว ยังมีใครยังจะดื่มน้ำอีก พรุ่งนี้ค่อยมาเอาและกัน”
พี่สะใภ้เฉินขานรับและยกกาน้ำชาขึ้นมา จากนั้นก็รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
เหลิ่งชิงฮวนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกได้เสียทีและค่อย ๆ เดินตามไปอย่างเงียบ ๆ
“พี่สะใภ้เฉินขอบคุณท่านมาก”
พี่สะใภ้เฉินหันหลังกลับมาและส่งคืนกาน้ำชาให้เหลิ่งชิงฮวน “พี่สะใภ้เฉินอย่างข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก ต้องขอโทษท่านด้วยจริง ๆ”
“อย่าได้พูดแบบนี้เลย เป็นข้าเองที่นำปัญหามาให้ท่าน”
เหลิ่งชิงฮวนสวมกำไลหยกขาวที่หุ้มด้วยทองคำสีแดงใส่เข้าไปในข้อมือของพี่สะใภ้เฉิน “ดูท่าแล้ว พรุ่งนี้พวกเขาคงจะกลับกันแล้ว คนเหล่านี้โหดเหี้ยมมาก ถ้าหากท่านมีโอกาสสามารถหนีได้ก็หนี ความปลอดภัยเป็นสิ่งสำคัญที่สุด”
พี่สะใภ้เฉินพยักหน้า พร้อมกับเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นเล็กน้อย “พระชายาท่านเองก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี ๆ อีกอย่างหากต้องอยู่กับกลุ่มผู้ชายพวกนั้นมากๆ จะต้องระวังตัวให้มาก”
เหลิ่งชิงฮวนยังไม่เข้าใจสิ่งที่นางต้องการจะสื่อจนกระทั่งพี่สะใภ้เฉินเดินจากออกไป เพิ่งจะเข้าใจว่าพี่สะใภ้เฉินกำลังมองนางเป็นผู้หญิงโรคจิตที่ไปแอบดูไปไอ้บ้านั้นอาบน้ำเสียแล้ว?
แม่เจ้า การเข้าใจผิดครั้งนี้ช่างใหญ่หลวงยิ่งนัก ไม่คิดหน่อยหรือว่า ตัวเองยังจะมีอารมณ์แบบนั้นอยู่อีกหรือ? อย่าได้ลอยไปเข้าหูพ่อหนุ่มขี้หึงอย่างมู่หรงฉีเชียวนะ
ตอนที่กลับมาถึงที่ห้องของตัวเอง ฉีจิ่งอวิ๋นก็ยื่นตัวออกมาครึ่งตัวจากทางหน้าต่างห้องของเขา “กลางดึกกลางดื่นไปทำอะไรมาหรือ?”
เหลิ่งชิงฮวนเขย่ากาน้ำชาในมือ “ไปเติมน้ำล้างเท้า”
“เจ้าสามารถสั่งให้คนของข้าไปทำสิ่งเหล่านี้ได้”
“หรือว่าเจ้าไม่รู้สึกว่าเมื่อครู่นี้ คนผู้นั้นถูกเจ้าอาเจียนใส่ แต่ก็ยังไม่รู้สึกน่าขยะแขยงสักนิดนะหรือ? ให้เขามาช่วยยกน้ำให้ ท่านกล้าใช้กล้าดื่มหรือ?”
ฉีจิ่งอวิ๋ขยับริมฝีปากตัวเอง คาดว่าคงรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย “นอนเถอะ”
แยกย้ายไปนอนนะถูกต้องแล้ว เจ้าเป็นคนป่วย ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ เอาแต่เงี่ยหูกันข้าอยู่ตลอดเวลา จะให้ข้าลงมือกับเจ้าได้อย่างไรเล่า? ข้ายังอยากจะฉวยโอกาสตีเหล็กตอนที่ยังร้อนและใส่สีตีไข่ปรุงแต่งเพิ่มเติมให้ท่านอยู่นะ
เมื่อกลับมาที่ห้องของตัวเอง เหลิ่งชิงฮวนมองดูแหวนนาโนในมือ และคิดว่าจะซ่อนมันที่ไหนดี? ที่ที่สามารถพกติดตัวได้ตลอดเวลา และไม่ทำให้พวกเขาจับได้ทางที่ก็สุดคือพร้อมที่จะใช้งานได้ทุกเมื่อเมื่อจำเป็น
โชคดีที่ตัวเองเป็นคนผมยาว
ปิ่นปักผมของเหลิ่งชิงฮวนถูกยึดไปหมดแล้ว เส้นผมจึงต้องใช้เชือกที่มีปลายหางเป็นพู่ที่เขาเอาไว้ใช้มัดผ้าม่านมามัดผมแทนและทำเป็นทรงหางม้าหรือไม่ก็ถักเปีย
เธอนำแหวนนาโนร้อยเข้าไปในเชือกผูกผม จากนั้นก็มัดเป็นปม และถักผมเปียใหม่ จากนั้นก็มัดรวบปลายผมด้วยเชือกให้แน่น เพื่อปกปิดแหวนนาโนให้มิดชิด และผูกด้วยเชือกอีกครั้ง