ตอนที่ 46 ตัวสำรองในจวนอ๋องฉี

ใบหน้าของสี่กงกงแข็งทื่อ เห็นได้ชัดว่าลำบากใจ

เหลิ่งชิงฮวนรู้ว่าเขาภักดีต่อไทเฮาและต้องเข้าใจผิดว่าเธอมีเจตนาอย่างอื่น ดังนั้นเธอจึงรีบเอ่ยเสริม “ไม่มีความหมายอื่นใด ขอพูดกับสี่กงกงอย่างตรงไปตรงมา วันนี้ข้ากับท่านอ๋องเข้าวังมาเพื่อเรื่องหย่า แต่ใครเล่าจะรู้ เมื่อครู่นี้ท่านอ๋องฉีกลับเปลี่ยนใจกะทันหันและดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจข้าผิด ข้าจึงต้องการทราบเหตุผล”

สีหน้าของสี่กงกงผ่อนคลายลง “นี้มันง่ายมาก กระหม่อมจะส่งกุ้ยจื่อไปถามคนรับใช้ของไทเฮา”

กุ้ยจื่อคือขันทีน้อยที่คอยติดตามเขา เขารับคำสั่งและออกไปทันที หลังจากนั้นไม่นานก็กลับมาและรายงานเหลิ่งชิงฮวนอย่างละเอียด

“บ่าวได้สอบถามอย่างชัดเจนแล้ว ดูเหมือนว่าหลังจากที่พระชายาออกไปไทเฮาก็ถามท่านอ๋องฉีว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น ตอนแรกท่านอ๋องฉีไม่ยอมบอกแต่ไทเฮาก็ทรงจี้ถาม จึงบอกว่าชายารองและเด็กรับใช้ในจวนถูกวางยาพิษ และสงสัยว่าพระชายาเป็นคนบงการ ทั้งสองจึงทะเลาะกัน”

นี่คือความจริง เหลิ่งชิงฮวนพยักหน้า “แล้วหลังจากนั้นล่ะ”

“ต่อมาไทเฮาสั่งให้ตามหมอหลวงมา หมอหลวงอธิบายว่าเด็กรับใช้น่าจะกินลิ้นจี่มากเกินไปจนทำให้นางเป็นลมกะทันหัน สิ่งที่ไทเฮาพูดก็สมเหตุสมผล ไทเฮาจึงตำหนิท่านอ๋องฉี แต่ท่านอ๋องฉีก็ยังยืนยันที่จะหย่ากับพระชายา”

“แล้วทำไมถึงได้เปลี่ยนใจล่ะ?”

เสี่ยวกุ้ยจื่อเหลือบมองสี่กงกง

“หลังจากนั้นไทเฮาก็ทรงกริ้วมาก ต้องการลงโทษชายารองที่ก่อเรื่องโดยเปล่าประโยชน์และยุยงให้เกิดความแตกแยก ท่านอ๋องฉีจำต้องยอมโดยบอกว่าเป็นการเข้าใจผิด เมื่อกลับจวนจะขอโทษพระชายาและจะไม่เอ่ยถึงเรื่องหย่าอีกเด็ดขาด”

เห็นได้ชัดว่าไทเฮาทรงใช้เหลิ่งชิงหลางมาบีบบังคับมู่หรงฉี ซึ่งมันทำให้เหลิ่งชิงฮวนรู้สึกประหลาดใจมาก มิน่ามู่หรงฉีถึงได้กล้ำกลืนฝืนความโกรธต่อหน้าไทเฮาแล้วมาพูดจาเย้ยหยันเธอลับหลัง

เหลิ่งชิงหลางเป็นคนโปรดของเขา เขาจะยอมให้นางถูกลงโทษได้อย่างไร?

ไทเฮาท่านกลัวการร้องเรียนอย่างไม่เป็นธรรม ดังนั้นมู่หรงฉีต้องแสดงความรับผิดชอบต่อกะหล่ำปลีน้อยผู้น่าสงสารอย่างเธอโดยไม่ต้องสงสัย

เหลิ่งชิงฮวนถอนหายใจเบาๆ การหย่าของเธอกับมู่หรงฉีต้องยืดเยื้อไปเรื่อยๆ เช่นนี้หรือ?

เมื่อเธอออกมาจากที่พักของสี่กงกง มีคนในวังบอกเธอว่ามู่หรงฉีไปทำความเคารพพระสนมฮุ่ยเฟยและบอกให้เธอไปรอเขาที่ทางเข้าสวนอวี้ฮวาอีกประเดี๋ยวจะกลับจวน

เมื่อนึกถึงครั้งล่าสุดที่เธอเข้าวัง พระสนมฮุ่ยเฟยมีสีหน้าบูดบึ้งราวกับรังเกียจเธอ เหลิ่งชิงฮวนรู้สึกว่าการรอคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแม้ว่าจะดูไร้มารยาทไปบ้างก็ตาม

คนในวังพาเธอไปที่สวนอวี้ฮวาแล้วจากไป เธอนั่งในที่ร่มมองไปรอบข้างตาปริบๆ เธอหิวจนไส้กิ่วแล้ว

ในที่สุดก็เห็นมู่หรงฉีเดินมาจากทางวังของพระสนมฮุ่ยเฟย เขาเดินอย่างไม่เร่งรีบราวกับกำลังเดินเล่น นอกจากนี้ยังมีสตรีนางหนึ่งสวมชุดกงจวงดูสวยสง่าอยู่ใกล้เขา

ทั้งคู่เดินเล่นพลางพูดคุยกัน มู่หรงฉียังคงมองไปข้างหน้าท่าทางหยิ่งผยอง

เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ เหลิ่งชิงฮวนก็มองเห็นคิ้วและดวงตาของสตรีนางนั้น คิ้วพระจันทร์เสี้ยวและดวงตาหงส์ จมูกปากราวลูกอิงเถาและลักยิ้มข้างเมื่อนางยิ้ม เป็นความงามแบบเรียบง่ายมาตรฐาน มองแวบแรกนางดูเป็นสตรีที่อ่อนโยนและมีคุณธรรม

ริมฝีปากของนางมีรอยยิ้มเขินอายจางๆ อยู่เสมอ และเมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองมู่หรงฉี ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความชื่นชมล้นปรี่

เอาเป็นว่าคนเจ้าชู้อย่างมู่หรงฉีไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็ย่อมมีตัวสำรองเสมอ แค่ไปถวายพระพรเสด็จแม่ยังจะไปคาบสตรีมาอีก

เหลิ่งชิงฮวนซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มเงาของแท่นวางดอกไม้ที่มองเห็นมู่หรงฉี มู่หรงฉีมองไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นเธอ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยรู้สึกร้อนใจ

“ได้ เจ้ากลับไปเถอะ อย่าลืมช่วยเกลี้ยกล่อมเสด็จแม่ให้ข้าด้วย”

สาวงามเอ่ยเสียงเบา “ท่านพี่วางใจ ทางด้านพระสนมฮุ่ยเฟยยังมีหม่อมฉันอยู่ พระนางวางแผนให้ท่านพี่อย่างรอบคอบ อันที่จริงท่านพี่ลองเก็บคำพูดของพระนางกลับไปคิดดูก่อน ตามกฎแล้วท่านเป็นท่านอ๋อง สามารถแต่งตั้งอนุได้สองคนเพคะ”

มู่หรงฉีส่งเสียงตอบรับเบาๆ “เรื่องพระชายาข้าจะจัดการตามถูกต้อง เจ้ากลับไปได้แล้ว”

สาวงามไม่ขยับเขยื้อน นางลังเลที่จะพูดแต่สุดท้ายก็รวบรวมความกล้า “หม่อมฉันเคยพบเจอกับเหลิ่งชิงฮวนและเหลิ่งชิงหลางมาก่อน พวกนางล้วนไม่คู่ควรกับท่านพี่ ท่านสมควรได้รับสตรีที่ดีกว่านี้”

มู่หรงฉีไม่สนใจ ไม่มีความยินดีหรือความโกรธใดๆ เขาเพียงเปิดริมฝีปากออกมาอย่างเย็นชา “ข้าไม่สนว่าคู่ควรหรือไม่ ตราบใดที่ข้าชอบ”

สาวงามเงยหน้าขึ้นมองมู่หรงฉีอย่างขุ่นเคือง “ท่านพี่ชอบเหลิ่งชิงหลางมากขนาดนั้นเลยหรือ? ถึงขั้นต่อต้านไทเฮาเพื่อยกตำแหน่งพระชายาให้นาง?”

มู่หรงฉีพยักหน้าโดยไม่ต้องคิด “นี่คือสิ่งที่ข้าสมควรมอบให้นาง”