ตอนที่ 48 ชักน้ำเข้าลึก ชักศึกเข้าบ้าน

จือชิวคุกเข่าอยู่หน้าประตูเรือนจื่อเถิง เมื่อเห็นว่าเริ่มดึกแล้วตะเกียงรอบจวนก็ถูกจุด ยุงบินตอมอย่างดุร้าย ใบหน้าของนางยังคงแสบร้อนจากการโดนตบ นั่นยังพอทนแต่ที่ทนไม่ได้ยิ่งกว่าคือบ่าวที่เดินไปเดินมาทำให้จือชิวยิ่งอับอายเข้าไปใหญ่

นางเข้าใจเจตนาของคุณหนูที่ลงโทษแต่การโยนความผิดทั้งหมดมาไว้ที่นางก็เพื่อแสดงให้มู่หรงฉีได้เห็น

นางอุตส่าห์วางแผนให้นางอย่างสุดหัวใจ แต่กลับถูกถีบหัวส่ง บัดนี้ในสายตาของมู่หรงฉีนางก็เป็นได้แค่ทาสที่คอยยุแหย่ให้คนอื่นแตกคอกันก็เท่านั้น

ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธยิ่งหงุดหงิด แม้กระทั่งข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน ตอนนี้นางท้องว่างและวิงเวียนมาก

ส่วนเหลิ่งชิงหลางก็ไม่ได้อารมณ์ดีมากนัก นางคิดว่าเมื่อมู่หรงฉีกลับมาจากพระราชวังก็คงจะหานางที่เรือนจื่อเถิงเพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง

แต่ใครเล่าจะรู้ ตั้งแต่ยามเย็นจวบจนท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาว เมื่อไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวใดๆ ด้านนอก แสดงว่ามู่หรงฉีคงจะค้างคืนอยู่ในห้องตำรา ในใจก็ยิ่งเจ็บปวดราวกับถูกทอดทิ้ง มู่หรงฉีคงจะโกรธเธอเข้าจริงๆ แล้ว

นางสั่งให้คนไปเรียกจือชิวเข้ามา แต่ก็กระวนกระวายใจและเหนื่อยหน่ายเกินที่จะปลอบขวัญจึงเข้านอน

ขาทั้งสองข้างของจือชิวชา นางลุกขึ้นอย่างยากลำบาก อีกทั้งยังรู้สึกหิวและวิงเวียน เดิมทีนางก็มีอาการน้ำตาลในเลือดต่ำอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่มีแรงเข้าไปใหญ่

ปกตินางมักจะพึ่งพาและให้ความสำคัญกับเหลิ่งชิงหลางโดยไม่แยแสคนรับใช้คนอื่นๆ ในเรือนเพราะคิดว่าไม่ได้เรื่องเท่าแม่จ้าว แต่เมื่อถูกลงโทษในวันนี้ ผู้คนมากมายกลับพากันดีใจกับความโชคร้ายของนาง ถึงขั้นไม่มีใครเหลืออาหารไว้ให้นางเลยสักนิด นางเดินทีละก้าวไปที่ห้องครัวในจวนแต่ประตูก็ถูกลงกลอนไปเสียแล้ว

เจ้านายในจวนมีไม่กี่คน คนรับใช้ในครัวก็เหนื่อยและเกียจคร้านจึงดับไฟเตาไปตั้งนานแล้ว

นางเดินกลับอย่างหงอยเหงา เมื่อเดินผ่านเรือนหลักก็เห็นว่าไฟในลานด้านในยังจุดไว้อยู่ แสงเทียนสีส้มส่องลอดออกมาจากช่องว่างของประตู กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่วทั้งเรือนพร้อมกับเสียงคนพูดคุยที่ดังออกมา

ฝีเท้าของนางชะงัก เมื่อมองผ่านช่องประตูเข้าไปก็เห็นเหลิ่งชิงฮวนและโตวโตวกำลังนั่งล้อมเตาเผาขนาดเล็ก ในมือถือชามหนึ่งใบจิมดื่มอย่างเอร็ดอร่อยไปพลางพูดคุยกัน

สิ่งที่อยู่บนเตาเผาน่าจะเป็นน้ำแกงเห็นหูหนูขาว จือชิวกลืนน้ำลายไม่ขยับไปไหน

โตวโตวเอ่ยอย่างมีความสุข “บ่าวได้ยินว่าจือชิวยังคุกเข่าอยู่ที่หน้าประตู สะใจจริงๆ ช่วยคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญ ไร้สาระที่สุด!”

“คงเพราะภักดีต่อเจ้านาย จือชิวนางภักดีต่อเหลิ่งชิงหลางมาก แต่น่าเสียดายที่เจอคนไม่ดี เรื่องที่เกิดในวันนี้เป็นเพียงแค่บทละครเล็กๆ สำหรับสลับฉากก็เท่านั้น เพื่อรักษาสถานะในใจของท่านอ๋อง เหลิ่งชิงหลางจึงจำเป็นต้องทำเช่นนี้”

“เจ้าลองคิดดูสิ หากจือชิวช่วยเหลิ่งชิงหลางทำเรื่องชั่วอะไรลับหลัง เมื่อเกิดเรื่องขึ้นเหลิ่งชิงหลางก็จะสามารถถีบหัวส่งได้ง่ายๆ “

เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นมาในหัวใจหลังจากนางตั้งใจฟัง

โตวโตวถ่มน้ำลาย “นางทำตัวเองทั้งนั้น ทำไมจะต้องช่วยเหลือคนชั่วด้วย? “

“ต้องเป็นเพราะเหลิ่งชิงหลางวาดฝันลมๆ แล้งๆ ให้นาง สัญญาว่าจะมอบผลประโยชน์บางอย่างให้หรือไม่ก็คงกุมชีวิตของนางไว้”

“เดิมทีตอนที่อยู่จวนมหาเสนาบดีพวกคนรับใช้ต่างก็พูดกันว่าจือชิวนั้นหน้าตาสะสวยไม่แพ้คุณหนูรองเลย หากนางยอมเป็นสาวใช้แต่งเข้าบ้านตามคุณหนูรอง ก็คงจะได้ตำแหน่งสาวใช้ห้องข้าง”

เหลิ่งชิงฮวนวางช้อนและชามในมือ ”ไม่ใช่แค่สาวใช้ห้องข้าง พวกเจ้าประเมินจือชิวเด็กคนนี้ต่ำเกินไป นางเกิดมามีผิวพรรณที่ดี อีกทั้งยังร่าเริงสดใส แม้แต่เหลิ่งชิงหลางยังไม่เหมาะจะเป็นคู่แข่งนาง หากนางถูกเลื่อนขั้นจริงก็พูดได้ไม่เต็มปากว่าระหว่างนางกับเหลิ่งชิงหลางใครจะได้รับความรักมากกว่ากัน”

“จะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะคุณหนู จือชิวเป็นแค่เด็กรับใช้นะเจ้าคะ”

เหลิ่งชิงฮวนหลุดขำ “ข้าเป็นลูกสาวคนโตซ้ำยังเป็นชายาเอก เหลิ่งชิงฮวนนางเห็นหัวข้าหรือไม่? ชาติกำเนิดจะมีประโยชน์อะไร ความรักจากบุรุษสิสำคัญกว่า เจ้าคงไม่รู้สินะว่าแม่นางซิ่วอวิ๋นแห่งจวนท่านเคาท์เองก็มิได้ต่ำต้อย แต่ตอนนี้กลับโดนอนุจากในตลาดเข้ามากดขี่ข่มเหง”

โตวโตวเบิกตากว้าง “ไม่เหมือนกันสิเจ้าคะ ท่านอ๋องนิสัยใจคอไม่เหมือนกับคุณชายรองจวนท่านโหว เขาไม่ได้หลงใหลในความงามเช่นนั้น”

บุรุษในใต้หล้านี้ล้วนเหมือนกันหมดเพียงแค่เจ้าไม่รู้เท่านั้น ทุกครั้งที่มู่หรงฉีเห็นจือชิวสายตาก็เต็มไปด้วยความร้อนรุ่มราวกับจะเข้าไปประชิดตัวนาง แต่น่าเสียดายที่เหลิ่งชิงหลางไม่ให้โอกาสพวกเขาทั้งคู่ จากนิสัยของนางแล้วย่อมไม่มีทางเลื่อนขึ้นจือชิวแน่ๆ “

ทั้งสองคนพูดคุยกันเสียงเบาแต่จือชิวที่อยู่ด้านนอกกลับได้ยินชัดเจน อารมณ์ของนางปั่นป่วนและสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ความคิดที่นางพยายามข่มไว้ข้างในค่อยๆ ปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่ง