ตอนที่ 492 น้องสาวของไอ้คนป่วย

โฉวซือเส่าหันหน้าไปทางอื่นไม่สนใจเขา

มู่หรงฉีอย่างเขายากลำบาก โฉวซือเส่าอย่างข้าก็ลำบากเช่นกัน เลี้ยงดูภรรยาและลูกของคนอื่นมาห้าปี ท่านบอกว่าอยากเอากลับไปก็จะเอากลับไปได้อย่างนั้นหรือ

เสิ่นหลินเฟิงพูดไม่หยุด บอกกล่าวความยากลำบากของมู่หรงฉีให้โฉวซือเส่าฟังจนหมดเปลือกว่า ความจริงปีนั้นเขาโดนจิ่นอวี๋ใช้คาถาคุมจิตทำให้ลุ่มหลง บรรยายว่าตนเองแบกรับภาระเอาไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา

โฉวซือเส่าอยู่ไม่สุข อยากจะผลักเขาลงไปในน้ำ รังเกียจเขาเหมือนพวกป้าๆ เอาแต่พูดไม่หยุดปาก แถมยังร้องไห้ไม่จบไม่สิ้น

พระเจ้า หากเหลิ่งชิงฮวนช่างพูดเหมือนกับเขา เขาจะรีบควบม้ากลับเจียงหนานทันที ชอบใครก็แต่งกับคนนั้น แต่ทว่า หากเหลิ่งชิงฮวนพูดมากเหมือนกับเขา คาดว่าองค์ชายแห่งหนานเจ้าคงจะทนไม่ไหว และเป็นฝ่ายปล่อยนางกลับมาก่อน

ปีนั้นมู่หรงฉีถูกทำให้ลุ่มหลง หากเหลิ่งชิงฮวนรู้ความจริง คาดว่าคงจะยอมอิงแอบแนบชิดซบอยู่ในอ้อมอกอย่างไม่กลัวอันตราย และละทิ้งอคติเดิม

ห้าปีมานี้ นางดูเหมือนสบายดี แต่ความเป็นจริง เคยมีความสุขเสียที่ไหน ฝึกฝนการลงแส้และเรียนรู้วิชาแพทย์กู่พิษอย่างสุดชีวิต ทำให้ร่างกายและหัวใจของตนเองอ่อนเพลียพร้อมกัน เพื่อที่จะได้ลืมมิใช่หรือ

เสิ่นหลินเฟิงเห็นโฉวซือไม่มั่นคงขึ้นเรื่อยๆ เลยเลียริมฝีปากอย่างเหนื่อยล้า รู้สึกว่าการแสดงของตนเองเกินขอบเขตไปเล็กน้อยเช่นนั้น

ช่วยไม่ได้ ช้าเร็วโฉวซือเส่ากับมู่หรงฉีก็ต้องพบกัน มู่หรงฉีรู้ว่าเขาฉกชิงภรรยาของตนเองไปแล้วไม่โกรธถึงจะแปลก หากเจ้าหมอนี่พูดจาส่งเดชอีกสักสองประโยค ทั้งสองจะไม่ฆ่ากันตายไปข้างหรือ

เพื่อท่านพี่ของตนเอง เพื่อความสงบสุขของโลก การเสียสละนี้ถือว่าคุ้มค่า

เสิ่นหลินเฟิงเวียนหัวและอาเจียนจนจิตใจสับสนวุ่นวาย แน่นอนว่าหลังจากจอด ยังคงมีประโยชน์ อย่างน้อย เขาก็เป็นมือปราบอันดับหนึ่ง ไม่ว่าจะไปที่ไหน ขอแค่เป็นอาณาเขตของฉางอัน พูดอะไรในศาลาว่าการระดับหัวเมืองล้วนได้ผล

เขาถือป้ายอาญาสิทธิ์ที่ได้รับพระราชทานมาไปสอบถามสถานการณ์กับทหารอารักขาประตูเมืองตามอย่างร้อนใจ ในที่สุดก็จับน่าเยี่ยไป๋ได้ตรงด่านชายแดน

ไอ้คนป่วยและพันธมิตรรีบเดินทางตลอดวันตลอดคืน ยิ่งล่องลอยอยู่บนน้ำมาหลายวัน เหลิ่งชิงฮวนก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าน่าเยี่ยไป๋ไอ้คนป่วยคนนี้รอดชีวิตมาได้อย่างไร

ผ่านด่านสุ่ยอวิ๋นซึ่งเป็นด่านสุดท้ายของฉางอัน เข้าสู่อาณาเขตหนานจ้าว บรรยากาศเปียกชื้นขึ้นเรื่อยๆ แถมยังอบอ้าวเล็กน้อย

น่าเยี่ยไป๋ทนการเดินทางที่สั่นโคลงเคลงไม่ไหว จึงสั่งให้คนพักอยู่ที่ศาลาพักม้าหนึ่ง ในที่สุดเหลิ่งชิงฮวนก็ได้เพลิดเพลินกับการอาบน้ำร้อน ชะล้างความเหนื่อยล้าของร่างกายให้สะอาด

มีสาวงามถือชุดใหม่เอี่ยมเข้ามา ผ้าแพรสีแดงเข้ม ปักลวดลายซับซ้อนและประณีตสวยงาม มีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นของหนานจ้าวแฝงอยู่ด้วย บนชายเสื้อและชายกระโปรง ปักแต่งตกหางหงส์สีเงิน เมื่อสะบัด จะส่งเสียง ‘ติงตาง’ ออกมา

สิ่งที่จัดเตรียมคู่กับชุดนี้ ก็คือมงกุฎสีเงิน ประดับตกแต่งด้วยหางหงส์เป็นส่วนใหญ่ เมื่อมองไป ก็รู้สึกว่าสูงส่งและสง่างาม

เหลิ่งชิงฮวนไม่มีตัวเลือกอื่น จึงสวมบนร่างกายอย่างว่าง่าย รู้สึกว่าตนเองเหมือนกับต้นไม้เขย่าเงินเดินได้ บนศีรษะ บนร่างกายล้วนเป็นเงิน แสงแดดสาดส่องลงมายังส่องแสงระยิบระยับ

แต่ทว่า สีแดงเข้ม ทำให้คนเกิดความคิดมากมาย

สาวงามช่วยนางหวีผมแสนงดงามอยู่ข้างๆ สวมมงกุฎเงิน และทำหน้าทึ่ง “พระชายาองค์รัชทายาทยังไม่ได้ผัดแป้ง ก็งดงามที่สุดในแผ่นดินแล้ว น่าทึ่งเหลือเกิน”

เหลิ่งชิงฮวนแอบใคร่ครวญเรื่องราวอยู่ภายในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมา

ประตูถูกคนเปิดจากด้านนอก น่าเยี่ยไป๋สวมชุดสีฟ้าสว่างปักด้วยดิ้นเงินดิ้นทอง ปักตกแต่งด้วยเครื่องประดับเงินเช่นเดียวกัน สิ่งที่แตกต่างก็คือ เครื่องประดับเงินของเขาคือเหยี่ยว

เขามองเหลิ่งชิงฮวนผ่านกระจกทองเหลือง พึงพอใจมาก “ชุดของพระชายาองค์รัชทายาทเหมาะกับเจ้าจริงๆ เพิ่มความสูงส่งและความงดงามให้เจ้าไม่น้อย”

เหลิ่งชิงฮวนหันกลับมา และมองน่าเยี่ยไป๋อย่างละเอียด “อย่าบอกนะว่าพวกเรากำลังสวมชุดคู่รัก”

“ไม่เหมือนหรือ”

เหลิ่งชิงฮวนส่ายหน้า “สีแดงคู่กับสีเขียว ช่างโง่เง่า สีแดงคู่กับสีฟ้า ทำให้คนหงุดหงิด ไม่เข้ากันเอาเสียเลย”