ตอนที่ 516 ลมตะวันตกพัดปะทะลมตะวันออก

“เสด็จพ่อ โปรดฟังลูกอธิบายก่อน ภัยพิบัติครั้งนี้ที่เมืองอวี้โจวไม่ใช่ภัยพิบัติทางธรรมชาติจริง ๆ แต่เป็นภัยที่มนุษย์เป็นผู้สร้างขึ้น และเพื่อที่จะกำจัดแมลงที่ก่อให้เกิดโรคภัยไข้เจ็บให้หมดสิ้นชิงฮวนจึงได้กลับไปก่อน...”

“ยังจะฟังเขาบ่นพร่ำเพื่ออะไรอีก? ยังไม่รีบคุมตัวเขาออกไปอีก? ภายในสามวันถ้าไม่มีใครสามารถเป็นพยานให้เจ้าได้ คำพูดที่ไร้มูลของเจ้า ข้าคงทำได้เพียงลงโทษเจ้าอย่างหนักเพื่อเป็นคำอธิบายให้กับทางหนานจ้าว”

ฮ่องเต้เฒ่าผู้นี้ไม่ฟังคำอธิบายใด ๆ และโบกพระหัตถ์ด้วยความโกรธ ไม่แม้แต่จะให้โอกาสได้พูด

ทหารรักษาพระองค์เองก็ไม่กล้าขัดพระราชโองการ จึงเข้าไปจับตัวมู่หรงฉีมัดไพล่หลังและรั้งคอเอาไว้ มู่หรงฉีก็ไม่กล้าต่อต้านท่านผู้เฒ่า ทำตัวเป็นเด็กดีย่อมให้ถูกจับแต่โดยดี

ขุนนางฝ่ายบู๊และบุ่นมองหน้ากันไปมา ข้ามองเจ้า เจ้ามองข้า ไม่รู้ว่าควรจะขอร้องอย่างไรดี

ก็แค่เมืองเล็ก ๆ อย่างหนานจ้าว เมื่อก่อนฮ่องเต้เฒ่าไม่เคยเห็นอยู่ในสายตามาก่อน ตอนนี้พวกเขายอมจำนนมาแล้ว เหตุใดพระองค์จะต้องให้ความสำคัญกับพวกเขาด้วย? ตีก็ตีไปแล้ว ชนะจนเขายอมจำนนมาแล้วยังจะมีอะไรให้ต้องไปอธิบายอีก? หากไม่ยอมแต่โดยดีก็แค่บุกโจมตีต่อไปก็แต่นั้น ถึงอย่างไรลูกชายของท่านก็มีความสามารถทำได้อยู่แล้ว

ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? กำลังเรียนแบบเล่าปี่โยนลูกทิ้งงั้นหรือ?

ฮ่องเต้เฒ่ายังพูดเสริมมาอีกประโยคด้วยความโกรธอีกว่า “ข้าจะบ้าตายอยู่แล้ว ทำไมข้าถึงให้กำเนิดลูกชายที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ออกมาด้วย”

มู่หรงฉีถูกทหารรักษาพระองค์ผลักตรงไปที่อู่เหมิน มัดไพล่หลังและรั้งคอผูกติดกับเสาธง

เขาช่างน่าสงสารจริง ๆ ทั้งซื่อสัตย์และจงรักภักดี ยอมสละชีวิตเพื่อโค่นล้มหนานจ้าว และเดินทางหามรุ่งหามค่ำไม่หลับไม่นอนกลับมา แต่ไม่เพียงจะไม่ได้เจอลูกเมียตัวเองแล้ว แต่ยังถูกพ่อแท้ ๆ ของตัวเองมัดไพล่หลังและรั้งคอมัดไว้กับเสาธงอีกด้วย

เห็นชัดว่า ๆ ท่านพ่อจงใจหาเรื่องทั้ง ๆ ที่ไม่มีเรื่องให้หา ทำเป็นใช้คำพูดที่สวยหรูมาอ้างหากอยากจะลงโทษตามอำเภอใจจริง ๆ แม้ว่าไม่มีเหตุผลก็ทำได้เสมอ

หนังสือยอมจำนนก็คือหนังสือยอมจำนน คนของหนานจ้าวไม่มีทางกล้าเขียนให้ซักไซ้เอาความสักคำด้วยซ้ำไป

คนอย่างเล่าปี่โยนลูกนั้นก็เพื่อซื้อใจคน แต่เขาต้องการสร้างสถานการณ์ขู่ขวัญตบตาให้ใครดูกัน?

เหล่าขุนนางกลับออกมาจากการว่าราชการ ตอนที่เดินผ่านประตูอู่ทุกคนต่างก็ก้มหน้าก้มตา มือทั้งสองข้างกุมมือตัวเองเอาไว้ เดินผ่านไปเงียบ ๆ จากนั้นก็ลดเสียงกระซิบกระซาบกัน ถกเถียงถึงราชโองการของฮ่องเต้

อย่างน้อยก็มีหลานชายตกลงมาจากท้องฟ้ามาให้ ก็ควรได้รับความโปรดปรานอยู่ไม่น้อย อีกทั้งพ่อของหลานในตอนนี้ก็เป็นบุคคลสำคัญที่มีผลกระทบต่อสังคม จุดเปลี่ยนที่มหัศจรรย์นี้อาจทำให้ทุกคนต้องสับสน

ก่อนหน้านี้มู่หรงฉีเพิ่งตีศึกเคลื่อนทัพกลับมาพร้อมด้วยชัยชนะ ยิ้มแย้มหน้าบานอยู่เลย แต่วินาทีต่อมากลับต้องหน้าเสียถูกคนอื่นมองว่าเป็นคนบื้อ

เขาก้มหน้าลงและปิดเปลือกตาเอาไว้ ทำเป็นเหมือนมองไม่เห็น บวกกับว่ารู้สึกเหนื่อยล้ามากจริง ๆ อีกทั้งยังมาโดนแดดเผาใส่ จึงรู้สึกง่วงนอนเล็กน้อย

อุตส่าห์รอให้พวกขุนนางทั้งหลายแยกย้ายจากออกไปได้ ก็มาเห็นว่าฮ่องเต้เฒ่าอยู่ห่างออกไปไม่ไกล และกำลังเอามือไพล่หลังเดินเข้ามาอย่างสบายใจ แน่นอนว่าฮ่องเต้ออกจากประตูมาก็ต้องมีผู้ติดตามมาเป็นขบวน ต้องดูยิ่งใหญ่อลังการอยู่แล้ว

พระองค์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ามู่หรงฉีและหยุดก้าวเดิน พร้อมกับยกเปลือกตาขึ้นและไปมองไปที่มู่หรงฉีที่ถูกมัดไพล่หลังและรั้งคอเอาไว้

“ดูเจ้าในตอนนี้สิ มีชีวิตเหมือนกับคนที่ตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง ไม่มีจิตวิญญาณเลยสักนิด”

มู่หรงฉีต้องมาเผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยของพระองค์ รู้สึกโกรธมากแต่ไม่กล้าพูดอะไร ตัวเองขี่บนหลังม้าทรหดอดทนทั้งวันทั้งคืน บวกกับทั้งหิวและกระหายน้ำ ยังจะมีเรี่ยวแรงที่ไหนอีก?

“โปรดอภัยให้ลูกที่ไม่สามารถถวายความเคารพต่อเสด็จพ่อได้”

“ตามสบายได้เลย”

พระองค์โบกปัด และเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์ที่สูงตระหง่านอยู่เหนือหัว และเปลี่ยนมายืนอยู่ใต้เงาของมู่หรงฉี เลือกสถานที่ที่แดดส่องมาไม่ถึง “วันนี้พ่อยุ่งนิดหน่อย จึงไม่ค่อยมีเวลาเท่าไร แค่เอาเวลาทานอาหารในตอนเช้ามาแวะคุยกับเจ้าสองสามประโยค”

สัญญาณแบบนี้ ขันทีที่อยู่ข้างหลังจึงจัดเตรียมที่นั่งให้ในทันที และยื่นตะเกียบถวายให้ พร้อมกับหยิบกล่องอาหารสีแดงขึ้นมา นำอาหารด้านในออกมาจัดวางทีละจานและวางเอาไว้ตรงหน้ามู่หรงฉี

กลิ่นหอม ๆ ของโจ๊กหมูสับและติ่มซำค่อย ๆ ลอยเข้าจมูกมู่หรงฉี ราวกับมีตะขอมาเกี่ยวเอาไว้ยังไงยังงั้น

มู่หรงฉีรู้สึกซาบซึ้งอย่างมาก แม้ว่าเสด็จพ่อจะไม่ค่อยมีเหตุผล จับตัวเองมัดโดยไม่ฟังคำอธิบายอะไร แต่ในใจลึก ๆ ก็ยังเป็นห่วงตัวเองอยู่ คิดว่าตัวเองจะหิว จึงส่งข้าวมาให้ตนเอง

เขาก้มศีรษะลงไปมองดูขนมต่าง ๆ นานาที่ทำออกมาจากห้องครัวหลวง ทั้งมีสีสันและกลิ่นหอมอบอวล แค่มองน้ำลายก็ไหลแล้ว