ตอนที่ 530
ตอนที่ 530 ป้ายทองห้ามทุบตี
September 20, 2026
ขบวนของฮ่องเต้มาถึงจวนอ๋องฉี
บนท้องถนนผู้คนต่งคุกเข่าและพูดสรรเสริญเขาให้มีอายุยืนหมื่นปี
ชายชราไม่มีเวลามาสนใจใคร เขารีบเร่งเข้าไปในจวนอ๋องฉีอย่างใจร้อน
ชาวบ้านต่างพูดคุยกันว่า “ฝ่าบาทเสด็จมาที่จวนอ๋องฉี แถมยังรีบมาก เกิดเรื่องใหญ่สำคัญอะไรขึ้นหรือเปล่า”
ครั้งก่อนดูเหมือนจะเป็นเมื่อห้าปีก่อนตอนที่ท่านอ๋องฉีและพระชายาฉีตีกันจนจะฆ่าตัวตาย
“ได้ยินมาว่าพระชายาฉีตีลูก”
“แค่ตีลูกเท่านั้นเอง เรื่องเล็กๆต้องทำให้เอิกเริกเช่นนี้หรือ”
“เมื่อเทียบกับที่ท่านอ๋องฉียกกองทัพกว่าหนึ่งแสนห้าหมื่นคน นี่นับว่าเป็นเรื่องเอิกเริกหรือ”
...
องครักษ์ของจวนอ๋องฉีต่างก็รู้สึกว่าเสียหน้า พวกเขาทั้งหมดต่างพากันเงียบไป
ชายชรายังไปไม่ถึงตำหนักเฉาเทียนเลยก็ได้ยินเสียงของเสี่ยวอวิ๋นเช่อร้องไห้ตะโกนออกมาอย่างน่าสงสาร
“ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ท่านแม่ เช่อเอ๋อร์ไม่กล้าขโมยอีกต่อไปแล้ว”
“ท่านแม่อย่าตีข้า ข้าผิดไปแล้ว ท่านพ่อ ท่านพ่อโฉว เสด็จปู่ พวกท่านอยู่ไหน รีบมาช่วยข้าเร็ว！ ข้าจะโดนตีจนตายอยู่แล้ว！”
...
เสียงแส้ฟาดกับเนื้อดังเพี๊ยะ อีกทั้งยังออกแรงตีมาก
ชายชราปวดใจจนใจสั่น เขาสาวเท้าก้าวยาวบุกเข้าไปในห้อง เขารู้สึกโกรธไปทั้งร่างและคำรามออกมาว่า “เหลิ่งชิงฮวน เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้！”
เสิ่นหลินเฟิงที่กำลังร้อนใจเมื่อเห็นชายชราเข้ามาก็เหมือนเห็นแสงแห่งความหวัง
“ฝ่าบาท ท่านมาแล้ว”
ฮ่องเต้ตวาดออกมาอย่างโมโหด้วยใบหน้าจริงจัง “ไร้ประโยชน์ พวกเจ้าทั้งหมดมันไร้ประโยชน์ แค่ผู้หญิงคนเดียวก็ห้ามเอาไว้ไม่ได้”
เสิ่นหลินเฟิงหดคอและไม่กล้าพูดอะไรออกมา
เสียงฟาดแส้ในห้องจึงเงียบลง
เหลิ่งชิงฮวนหอบหายใจและสูดอากาศเข้าปอด “ไม่รู้ว่าเสด็จพ่อจะมา เสด็จพ่อโปรดอภัยให้ด้วยที่ชิงฮวนไม่มีหน้าไปพบท่านและไม่สามารถออกไปต้อนรับได้ รอให้หม่อมฉันสั่งสอนลูกทรพีคนนี้เสร็จเสียก่อนแล้วจะไปขอรับโทษจากเสด็จพ่อเพคะ”
เสี่ยวอวิ๋นเช่อเมื่อได้ยินว่าแสงแห่งความหวังของตนมาแล้วก็ร้องไห้พร้อมตะโกนออกมาจนคอแทบแตก “เสด็จปู่มาทำไมถึงเพิ่งมากันขอรับ ท่านแม่จะตีข้าจนตายอยู่แล้ว！ วันนี้ท่านก็เห็นกับตาแล้ว หลานไม่ได้พูดไร้สาระนะขอรับ”
ฮ่องเต้ชราได้ยินก็ปวดใจ เขาจึงหลุดปากด่าเหลิ่งชิงฮวนที่อยู่ในห้อง
“เจ้าลองแตะต้องเด็กแม้แต่ปลายเล็บดูสิ！ลองเป็นเจ้าดูสิ ข้ามีหลานชายแค่คนเดียว เขาเพิ่งจะห้าขวบ เจ้าจะตีเขาให้ตายแบบนี้คิดจะให้ตระกูลมู่งหรงของข้าสิ้นทายาทสืบสกุลหรือไง”
เหลิ่งชิงฮวนไม่ได้ทำตัวเจ้ายศเจ้าอย่างหรือทำตัวต่ำต้อยจนเกินไปแล้วพูดออกมาว่า “แม่ที่ตามใจมากเกินไปลูกก็จะดื้อจนไม่รู้ขอบเขต วันนี้เขาได้ก่อเรื่องใหญ่หากไม่สั่งสอนให้ดีลูกก็ไม่มีหน้าไปพบเสด็จพ่อหรอกเพคะ”
“ไร้สาระ！” ชายชราใจร้อนเสียจนแทบจะกระโดดเข้าไปหา “เหลิ่งชิงฮวนเจ้าคิดจะขัดราชโองการหรือ ถ้าเจ้าไม่เปิดประตูข้าจะให้คนถีบเข้าไป”
เหลิ่งชิงฮวนเองก็ไม่กลัว “ชิงฮวนได้คิดแล้วเพคะ อย่างไรเสียเรื่องขโมยตราพระราชลัญจกรก็เป็นโทษตาย อีกทั้งยังมีชื่อเสียงเรื่องที่เขาไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวด ไม่สู้ให้หม่อมฉันตีเจ้าลูกทรพีให้ตาย เก็บเขาไว้ไม้แน่เขาจะก่อเรื่องใหญ่อะไรอีกในภายภาคหน้า หม่อมฉันจะให้คนอื่นมาว่าหม่อมฉันลับหลังไม่ได้”
“นี่นับเป็นเรื่องใหญ่อะไรกัน ข้าบอกตอนไหนกันว่าจะให้โทษตายกับเด็ก？！” ชายชราพูดอย่างเป็นเหตุเป็นผล
ประตูถูกเปิดออกทันที เหลิ่งชิงฮวนโผล่ศีรษะออกมา “ท่านบอกว่าจะไม่ลงโทษเขา?”
ฮ่องเต้ที่พูดออกมาแล้วก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ทำอย่างที่หวังมาได้ตลอด เป็นอย่างที่คิดจริงๆ
เขาไม่พูดอะไรแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดู
เสี่ยวอวิ๋นเช่อถูกมัดไว้บนเก้าอี้ยาว ก้นของเขาลายไปหมดบนนั้นยังมีรอยเลือดอยู่
ฮ่องเต้ปวดใจรู้สึกเหมือนกับมีเข็มทิ่มไปที่หัวใจของเขา เขาเข้าไปในห้องด้วยความโกรธแล้วนั่งยองลง เขาใช้มืออันสั่นเทาปลดเชือกที่มัดอยู่บนตัวของเสี่ยวอวิ๋นเช่ออกแล้วเข้ากอดเด็กน้อย “ไปกัน กลับวังกับปู่”