ตอนที่ 546 หยดเลือดพิสูจน์

มีคนเข้ามาไม่หยุด และบทสนทนาก็เปลี่ยนไปเรื่อย ยิ่งคนมาก ยิ่งคึกคัก

หลี่ซ่างซู รับผิดชอบการต้อนรับทูตและการจัดงานเลี้ยงในวันนี้วิ่งวุ่นไปทั่ว วิ่งไปถามหมอหลวง ชี้มือชี้ไม่ค่อยกำชับว่าราชทูตของหนานจ้าวเข้ามาในเขตพระราชวังแล้ว กำลังอยู่ที่ตำหนักใหญ่และงานเลี้ยงกำลังจะเริ่ม

มู่หรงฉีนำกองทหารของเขาไปต้อนรับทูตจากหนานจ้าว เหลิ่งชิงฮวนเองก็อยากรู้เกี่ยวกับตัวตนของราชทูตดังนั้นเธอจึงออกจากวังไปสอบถามผู้คน

เมื่อออกไปได้สักพัก เสียงกลองก็ดังขึ้น เดาว่าเกี้ยวของฮองเฮาคงมาถึงแล้วเธอจึงรีบกลับไป

ฮองเฮาเข้าไปในตำหนักหมิงเต๋อ พระพระสนมฮุ่ยเฟยเฟยก็จูงมือเสี่ยวอวิ๋นเช่อเข้ามา

วันนี้ไม่ใช่งานเลี้ยงของครอบครัวธรรมดา แต่เป็นงานเลี้ยงต้อนรับราชทูตอย่างเป็นทางการ ไม่มีใครกล้าพาเด็กน้อยเข้ามา แต่เสี่ยวอวิ๋นเช่อนั้นพิเศษ

ทันทีที่เขาเข้าไปในตำหนัก เขาก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนทันที

พระสนมฮุ่ยเฟยพาเขาไปทักทายเหล่าสนม

แม้ว่าเหลิ่งชิงฮวนจะไม่ได้อยู่ต่อหน้า แต่นางสนมก็ไม่ตระหนี่ ทั้งหยกหรูอี้ ทั้งกุญแจอายุยืนที่เป็นของมีค่าก็นำมาให้เสี่ยวอวิ๋นเช่อเล่น

เสี่ยวอวิ๋นเช่อกล่าวขอบคุณพวกนางทีละคนอย่างเชื่อฟัง ไม่ตื่นเต้นเหมือนเด็กคนอื่นๆ เพราะตระกูลโฉวมีเงินทองมากมาย ทองแผ่นก็ใช้โดยเปล่าประโยชน์

คนที่อยู่ข้างๆ ฮองเฮาเริ่มเอาใจ “เด็กจากตระกูลโฉวคนนี้แตกต่างจริงๆ ของมีค่ามากมายเช่นนี้พวกเรายังไม่อาจเอื้อมได้ ท่านดูสิ สีหน้าเขาไม่เปลี่ยนไปเลย ราวกับไม่ได้เห็นอยู่ในสายตา”

คำพูดนั้นเหมือนกับสวิตช์ไฟ จุดประกายบทสนทนา

“ใช่แล้ว ได้ยินว่าตระกูลโฉวแห่งหนานจ้าวนั้นร่ำรวยมาก พระนัดดาน้อยของพวกเราช่างโชคดีจริงๆ เกิดมาบนกองเงินกองทองและมีเกียรติยศมากมาย ดูใบหน้าของเขาสิรูปร่างเหมือนก้อนเงิน จะต้องร่ำรวยมากแน่ๆ”

“อ๋องฉีมีใบหน้าที่ดูสง่างามและเด็กคนนี้เป็นเจ้าแห่งความมั่งคั่งและเกียรติยศ บิดาและบุตรไม่เหมือนกันเลย อาจจะเหมือนพระชายาอ๋องฉีมากกว่าไหม?”

เสี่ยวอวิ๋นเช่อยังเด็กดังนั้นเขาจึงไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดของคนเหล่านี้ นางพระสนมฮุ่ยเฟยได้ยินก็ไม่พอใจทันที

"ชิงฮวนช่วยชีวิตผู้นำตระกูลโฉว เขารู้สึกขอบคุณชิงฮวนและปฏิบัติต่อสองแม่ลูกอย่างอ่อนโยน ค่าใช้จ่ายเพียงเล็กน้อยจะไปนับว่าเป็นอะไร?"

สตรีกลุ่มหนึ่งมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าเหลิ่งชิงฮวนไม่อยู่ที่นั่น พวกนางจึงพูดจาเสียดสีอย่างไร้ยางอาย

“ข้าได้ยินมาว่าพระชายาถูกรัชทายาทของหนานจ้าวลักพาตัวไปบอกว่าจะแต่งตั้งนางเป็นพระชายา ไอหย๋า น่าเศร้าจริงๆ ที่คำพูดพวกนั้นไม่น่ารื่นหู พระชายาอ๋องฉียังคงเหมือนเมื่อห้าปีที่แล้วทุกอย่าง ชอบเสนอหน้ามาอย่างกระอักกระอ่วน”

“ใครว่าไม่ล่ะ สตรีเช่นเราควรอยู่ที่จวนดูแลสามีและลูก ไม่อย่างนั้นคงเสื่อมเสียชื่อเสียง”

นางพระสนมฮุ่ยเฟยไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร

เสี่ยวอวิ๋นเช่อเข้าไปใกล้นางพระสนมฮุ่ยเฟย เมื่อเห็นนางถูกห้อมล้อมก็เงยหน้าขึ้นไปเอ่ย “ท่านพ่อโฉวบอกว่าท่านแม่ไปที่อวี้โจวเพื่อช่วยเหลือและรักษาโรคให้ชาวอวี๋โจว เป็นการกระทำเพื่อประเทศชาติ หรือว่าจะปล่อยให้พวกเขาตายโดยไม่ช่วยหรือ?”

เสี่ยวอวิ๋นเช่อเข้าไปใกล้นางพระสนมฮุ่ยเฟย เห็นนางถูกปิดล้อม เงยหน้าขึ้นและพูดอย่างชอบธรรม: "บิดาของข้าบอกข้าว่ามารดาของข้าไปอวี้โจวเพื่อช่วยเหลือชาวอวี้โจวและรักษาโรคของพวกเขา เป็นการกระทำที่ชอบธรรมของความกังวล เกี่ยวกับประเทศและผู้คน คุณจะตายโดยไม่ช่วยเขาหรือ”

อวิ๋นเช่อน้อยไม่สุภาพ “เสี่ยวอวิ๋นเช่อยังเด็กจึงไม่ค่อยเข้าใจ แต่พวกผู้อาวุโสไม่ควรเป็นเช่นนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะท่านแม่ทำงานหนักในการรักษาโรค พวกท่านจะยังมาพูดจาประชดประชันอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

หลายคนโมโหจนหน้าดำคล้ำเขียว

เสี่ยวอวิ๋นเช่อผ่านการต่อสู้มาหลายร้อยครั้งและได้รับชัยชนะมาโดยตลอด เขาเคยกลัวใครบ้าง?

พระสนมฮุ่ยเฟยมีความสุขมาก นางรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ให้ตายเถอะ หลานชายคนโตคนนี้หายากมาก เขาแข็งแกร่งกว่าบุตรที่น่ารำคาญของนางหลายเท่า

ฮองเฮากระแอมเบา “เด็กคนนี้พูดถูก พวกเจ้าอายุกันตั้งเท่าไหร่ แต่กลับสู้เด็กน้อยไม่ได้”