ตอนที่ 548 ตัวประกันหนานจ้าว

ฮูหยินหลี่รู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก รู้ว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อกร หากนางยังคงดื้อดึงต่อไปคงมีจุดจบที่น่าอนาถ

“วันนี้หม่อมฉันพูดมากเกินไป ซ้ำยังล่วงเกินพระชายา ขอพระชายาโปรดอภัยอย่าได้ถือสาหาความกับหม่อมฉันเลย พระชายาโปรดไว้ชีวิตเถิดเพคะ”

เหลิ่งชิงฮวนยิ้มเยาะในใจ ท่าทางเมื่อครู่หายไปไหนแล้วล่ะ? แค่ลองทดสอบดูเล็กๆ น้อยๆ ยังถึงขึ้นขอความเมตตา

ในบรรดาผู้คนรอบๆ ดวงตาลุกเป็นไฟ เมื่อเห็นว่าเหลิ่งชิงฮวนใช้อุบายจนถึงขั้นทำให้ฮูหยินของขุนนางในราชสำนักคุกเข่าลงต่อหน้าอ้อนวอนร้องขอชีวิต สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เหลิ่งชิงฮวนอย่างไม่วางตา

ด้านนอกมีเสียงปรบมือและเสียงหัวร่อดังพร้อมกับเสียงกระดิ่ง “มีคนกล้ายั่วโมโหพระชายาอ๋องฉีด้วยหรือ ข้าละนับถือความกล้านั้นจริงๆ”

เมื่อเหลิ่งชิงฮวนได้ยินเสียงนั้นก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที

ฮองเฮาและนางสนมทั้งหมดล้วนอยู่ที่นี่ ใครกันที่หยิ่งยโสถึงกล้าทำเสียงดังเช่นนี้? ฟังจากน้ำเสียงแล้วคงจะมีอำนาจไม่น้อย

ทุกคนหันหน้าด้วยความประหลาดใจ เห็นฮ่องเต้ถูกล้อมรอบด้วยผู้คนกำลังเดินเข้ามาด้านในตำหนัก

ด้านหลังเขาไม่ไกลคือราชทูตของหนานจ้าว น่าเยี่ยไป๋ และสาวงามพร้อมกับเครื่องประดับเงินแวววาวทั่วทั้งศีรษะและร่างกาย ขณะที่นางเดิน เครื่องเงินเหล่านั้นก็สั่นไหวและส่งเสียง

เด็กสาวนางนี้มีใบหน้าไร้เดียงสา นางยิ้มและชำเลืองมองฮูหยินหลี่ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ก่อนจะเอ่ยว่า “ท่านพี่ของข้ายั่วโมโหพระชายา เป็นเหตุให้กองทัพหนึ่งแสนห้าหมื่นนายและขุนพลท่านอ๋องฉี โฉวซือเส่าและเสิ่นหลินเฟิงมาบุกหนานจ้าว”

“ข้าคิดว่าคงไม่มีใครในฉางอันที่กล้ายั่วโมโหพระชายาอ๋องฉีได้ แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีคนตาบอดเช่นนี้ วันนี้เจ้าลำบากแล้ว ไม่มีใครช่วยเจ้าได้หรอก”

เหลิ่งชิงฮวนถอนหายใจลึกๆ ไม่รู้ว่าควรจะใช้คำว่าวิญญาณตามติดหรือศัตรูบนทางแคบมานิยามน่าจาอี๋นั่วดี

เธอไม่คิดเลยว่าทูตที่หนานจ้าวส่งมาจะเป็นน่าจาอี๋นั่ว! หรือว่าหนานจ้าวไม่มีคนอื่นแล้วหรือ? ข้าราชการและนายพลจำนวนมากมีไว้แค่คอยกินข้าวอย่างเดียวหรือ? ถึงได้ส่งให้สตรีมาออกหน้าแทน

เมื่อทุกคนเห็นฮ่องเต้ก็รีบคุกเข่าเพื่อแสดงความเคารพ

ฮ่องเต้เดินตรงเข้าไปในตำหนัก เมื่อเดินไปถึงบัลลังก์ทองก็หันหลังกลับมา

“ตามสบายเถอะ งานเลี้ยงวันนี้จัดขึ้นเพื่อต้อนรับราชทูตจากหนานจ้าวทุกคนไม่ต้องมากพิธี รัชทายาทและองค์หญิงก็นั่งลงเถอะ”

น่าจาอี๋นั่วเป็นตัวแทนของกษัตริย์ของหนานจ้าว ดังนั้นเมื่อเข้ามาในงานก็ไม่อาจละเลยตำแหน่งนี้ได้

ทุกคนนั่งที่โต๊ะ ฮูหยินของหลี่ซ่างซูที่ล่วงเกินเหลิ่งชิงฮวนก็ยอมถอยออกไปไม่คิดแค้นอะไร

เหลิ่งชิงฮวนยังคงงุนงงและเอ่ยถามมู่หรงฉีที่เดินมาเงียบๆ “เกิดอะไรขึ้น? ท่านเอาคนชั่วร้ายเช่นนี้กลับมาได้อย่างไร”

มู่หรงฉีลดเสียงของเขา “ได้ยินว่ากษัตริย์ของหนานจ้าวตั้งใจจะส่งน่าจาอี๋นั่วมาเป็นตัวประกันที่ฉางอันเพื่อแลกกับน่าเยี่ยไป๋”

เหลิ่งชิงฮวนสับสนมากยิ่งขึ้น

เธอรู้ดีว่าสมัยโบราณผู้คนมักจะให้ความสำคัญกับบุรุษมากกว่าสตรี สตรีไม่มีตำแหน่งอะไรเลยด้วยซ้ำ แม้จะเกิดในตระกูลสูงส่งแต่ก็เป็นเพียงชื่อเสียงเท่านั้น

แต่สำหรับสองพี่น้องน่าจาอี๋นั่วและน่าเยี่ยไป๋นั้นกลับเด่นชัด

พี่น้องทั้งสองเป็นลูกหลานของราชวงศ์หนานจ้าว ดังนั้นพวกเขาจึงล้วนเป็นสมบัติอันมีค่า แต่น่าเสียดายที่ทั้งสองคนถูกปฏิบัติต่างกัน

น่าเยี่ยไป๋อยู่ที่หนานจ้าวมีเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหราและอาหารเลิศรส รอบกายรายล้อมไปด้วยสาวใช้ เขาจึงมีนิสัยหยิ่งยโสและเห็นแก่ตัว ในขณะเดียวกันหากเขาไม่ได้ถูกห้อมล้อมด้วยผู้คนมากมาย เขาก็ไม่มีค่าอะไร

น่าจาอี๋นั่ววิ่งเต้นไปทั่วทุกสารทิศเพื่อช่วยเขา นางเรียนรู้วิชากู่ ยาพิษและคาถาอาคม ทนทุกข์ทรมานและฝึกฝนความสามารถจนจิตใจแข็งแกร่งและสงบ แม้ว่านางจะโหดเหี้ยม แต่ก็ต้องยอมรับว่านางมีไหวพริบและเฉลียวฉลาด