ตอนที่ 571 ถูกหลอก

วันแต่งงานของเสิ่นหลินเฟิงกับลี่ว์อู๋ถูกกำหนดแล้ว นั่นคือสิบวันหลังตากยี้ อันดับแรกส่งบัตรงานแต่งมาให้เหลิ่งชิงฮวน จากนั้นจวนกั๋วกงก็เริ่มจัดงานแต่งอย่างตื่นเต้น

เมื่อได้รับมอบหมายจากเขา ก็ควรจัดการให้ดีที่สุด เหลิ่งชิงฮวนตัดสินใจว่าจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับเสิ่นหลินเฟิงกับลี่ว์อู๋ โดยจะทุ่มเทกำลังสร้างชุดแต่งงานลายเมฆไหลซึ่งเพียงพอที่จะสร้างความครึกโครมในเมืองหลวง

ลูกสาวฮ่องเต้ออกเรือน ตรอกซอกซอยว่างเปล่า ประชาชนมารวมตัวกันตรงข้างถนน เพื่อแย่งกันดูความสง่างามขององค์หญิง ภรรยาของขุนนางนับร้อยในราชสำนักก็ต้องเข้าวังเพื่อส่งเจ้าสาวไปยังบ้านเจ้าบ่าว ชุดแต่งงานลายเมฆไหลของเรือนหนีฉัง ต้องสร้างความประหลาดใจให้กับเมืองหลวงในเวลานี้ และกลายเป็นที่โด่งดังในฉางอัน

หลายวันมานี้มู่หรงฉีมีเวลาว่าง จึงอยู่บ้านเป็นเพื่อนภรรยาและลูกอย่างอบอุ่น

เสี่ยวอวิ๋นเช่อมักจะพูดถึงท่านพ่อโฉวอยู่บ่อยๆ และไม่ค่อยพอใจท่านพ่ออ๋องซึ่งชอบวางมาดและน่าเกรงขามของตนเอง

เขาไม่หล่อเท่าท่านพ่อโฉว ไม่สนุกเท่าท่านพ่อโฉว ไม่กล้าหาญเท่าท่านพ่อโฉว ไม่รักและทะนุถนอมตนเองเท่าท่านพ่อโฉว…

เสี่ยวอวิ๋นเช่อต่อว่าการหักนิ้วมืออย่างขบขัน ทำเอามู่หรงฉีหน้าตาโศกเศร้าและเหงาหงอย

อย่างอื่นยินดียอมรับ ท่านฉีอ๋องที่สง่าผ่าเผยอย่างเขาขี้ขลาดตั้งแต่เมื่อไหร่นะ

“ท่านพ่อยึดเตียงของท่านแม่ทุกคืน ยืนยันที่นอนด้วยกันกับท่านแม่ เพราะกลัวผีมิใช่หรือ ท่านพ่อโฉวของข้าไม่เคยทำเลย ขนาดข้าเป็นเด็ก ยังรู้ว่าพอชายหญิงอายุเจ็ดขวบไม่อาจนั่งด้วยกันได้!”

เขากับมู่หรงฉีทะเลาะกันเพราะความหึงหวง ตอนกลางคืนยึดครองเหลิ่งชิงฮวน ก่อนนอนยังเป็นไส้ขนมอบ ตื่นเช้ามากลายเป็นแผ่นเกี๊ยว มู่หรงฉีกอดแม่ของตนเองแน่นมาก ตนเองอยากจะสอดขาเล็กๆ เข้าไปยังยาก

เสี่ยวอวิ๋นเช่อดูถูกท่านพ่อคนนี้ของตนเองจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างมีเหตุผล

ปัญหานี้ ท่านฉีอ๋องไม่มีทางหารือเชิงลึกกับเด็กน้อย เขาเอาใจบรรพบุรุษตัวน้อยของตนเองทุกวิถีทาง แต่กลับไม่เป็นผล

เหตุการณ์ที่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองผ่อนคลายลง มาจากหิมะแรกของเมืองหลวง

ฤดูหนาวของเมืองหลวงปีนี้มาเร็วมาก เมื่อวานยังอบอุ่น เพียงชั่วข้ามคืน อุณหภูมิกลับลดลงกะทันหัน ท้องฟ้ามืดครึ้ม หลังจากตั้งเค้ามาครึ่งวัน เกล็ดหิมะก็ปลิวมาตามกระแสลม

เหลิ่งชิงฮวนอยู่ที่เจียงหนานมาห้าปี จึงคุ้นชินกับฤดูหนาวที่ไม่มีลมและอบอุ่นของที่นั่นแล้ว อากาศเย็นลงฉับพลัน หนาวจนทนไม่ไหว

จุดกระถางเผาถ่านภายในห้อง มังกรแผ่นดินมีชีวิตขึ้นมา ทำให้ภายในห้องอบอุ่นเหมือนกับฤดูใบไม้ผลิ นางขดตัวอยู่ภายในห้องไม่ยอมขยับตัว พอยกม่านประตูขึ้นก็รู้สึกหนาวเข้ากระดูก ลมหนาวตรงเข้ามาที่ลำคอ

เสี่ยวอวิ๋นเช่อเห็นหิมะตกเป็นครั้งแรก ตื่นเต้นดีใจมาก เขาวิ่งเล่นอยู่ข้างนอกไม่ยอมกลับบ้าน หน้าที่ดูแลเด็กน้อยจึงตกเป็นของมู่หรงฉีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่ก่อนมู่หรงฉีชอบวางมาด ไม่ยอมลดท่าที ตอนไล่ตามอวิ๋นเช่อวันนี้ ลื่นล้มโดยไม่ระวัง ทั้งสองลื่นไถลอยู่บนพื้น

เสี่ยวอวิ๋นเช่อหัวเราะคิกคักเหมือนกับแม่ไก่ตัวน้อย มู่หรงฉีทำตัวไร้ยางอายอย่างตรงไปตรงมา กลิ้งขลุกๆ อยู่บนหิมะกับอวิ๋นเช่อและสุนัขสีขาวตัวน้อย ขว้างหิมะใส่กัน และปั้นมนุษย์หิมะ ความผูกพันของสองพ่อลูกยกระดับขึ้นที่นี่ ขาดความเป็นอาวุโส และเริ่มเรียกกันว่าพี่น้อง”

มู่หรงฉี “น้องชาย เจ้าลงมือโหดไปหรือเปล่า”

“พี่ใหญ่หนาวไหม รองเท้าบูตของท่านชื้นหมดแล้ว”

เสี่ยวอวิ๋นเช่อสวมเสื้อบุนวมขลิบขนสีดำ ซึ่งดูเหมือนลูกบอล แยกความแตกต่างไม่ออก สองขาสั้นๆ คุ้ยหิมะอย่างคึกคัก

หิมะแรกตกไม่หนักมาก สองพ่อลูกเต็มไปด้วยดินและหิมะ เกลือกกลิ้งอย่างสนุกสนาน ไม่ว่าอย่างไร พ่อดูแลลูก มีชีวิตชีวาก็พอแล้ว

ไม่ง่ายเลยกว่ามู่หรงฉีจะจับเขาได้ คิดจะพาลิงน้อยแสนร้ายกาจที่เนื้อตัวสกปรกไปแช่น้ำร้อน

เหลิ่งชิงฮวนบอกว่า แช่ตัวด้วยกันเป็นวิธีเสริมความผูกพันที่ดีที่สุดระหว่างบุรุษ ตัวอย่างเช่น ตอนนั้นองค์ชายอันต๋าแห่งมั่วเป่ยเป็นฝ่ายเชิญตนเองไปแช่ตัวมิใช่หรือ

เสี่ยวอวิ๋นเช่อเล่นอย่างมีความสุขมาครึ่งค่อนวัน แช่น้ำร้อนสักหน่อย รับรองว่าเปลือกตาบนล่างของเขาต้องทะเลาะกัน และนอนหลับเหมือนกับหมูน้อย ตนเองกับชิงฮวนก็จะมีพื้นที่ระหว่างสามีภรรยาอันเงียบสงบ

เสี่ยวอวิ๋นเช่อยังเล่นไม่พอ ไม่อยากอาบน้ำอย่างยิ่ง กวาดแขนขาอันอวบอ้วนเป็นเวลานาน แต่ก็ดิ้นไม่หลุดจากเงื้อมมือปีศาจของมู่หรงฉี