ตอนที่ 616 ข้อมูลจำนวนมหาศาล

สองคนที่อยู่ตรงข้ามมองหน้าสบตากันไปมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ารู้สึกตื่นตระหนกอย่างมาก

มู่หรงฉีเองก็ประหลาดใจเช่นกัน และก็มองไปที่เหลิ่งชิงฮวนด้วยความแปลกประหลาดใจเหมือนว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ถ้าหากสิ่งที่ชิงฮวนพูดมาเป็นความจริง ก็ไม่น่าแปลกใจที่ผู้บัญชาการฟู่จะโง่ขนาดนั้น ตอนที่พบว่าตัวเองกับชิงฮวนมาช่วยโฉวซือเส่าออกมา มิน่าเขาถึงได้ตั้งใจนำกองทหารมาฆ่าพวกเขาสองคนเพื่อปิดปาก

เพราะว่าการสมรู้ร่วมคิดกับหนานจ้าว มีความผิดฐานทรยศขายชาติ ทั้งช่วยลักลอบซื้ออาวุธผิดกฎหมาย ทั้งสมรู้ร่วมคิดก่อกบฏ จริง ๆ เขารู้อยู่นานแล้วว่าเสด็จลุงรองมีความคิดทะเยอทะยานอยู่จึงร่วมมือกระทำความชั่วด้วย ทั้งหมดล้วนมีความผิดฐานก่อกบฏเหมือนกัน และจะพัวพันไปถึงคนทั้งตระกูล แทนที่จะทุบหม้อข้าวหม้อแกงตัวเอง สู้ฆ่าคนปิดปากเสียก่อน ค่อยหาทางเอาชีวิตรอดจะดีกว่า

เกี่ยวกับปืนและระเบิดฟ้าคำรณ เหลิ่งชิงฮวนได้เคยอธิบายอย่างละเอียดเกี่ยวกับพลังและอันตรายของพวกมันกับมู่หรงฉีเอาไว้ก่อนแล้ว และบอกกับเขาด้วยความมั่นใจอย่างยิ่งว่า ใต้เท้าหลู่ของมั่วเป่ยมีมันสมองและมีความสามารถในการสร้างอาวุธทั้งสองนี้ได้

เพียงแต่เรื่องที่ว่าทำไมชิงฮวนถึงรู้จักสิ่งเหล่านี้ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนล่ะ

แม้ว่าบรรพบุรุษของนางจะมีความรู้มากมาย แต่ตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมาตอนที่นางอยู่ที่เจียงหนาน นางก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปและสะสมเพิ่มพูมขึ้นเรื่อย ๆ ความรู้ของนางเกินขอบเขตไปแล้ว

“ไม่ใช่!” ชายคนนั้นกัดฟันแน่น ยังคงไม่ยอมรับ

“เจ้าไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร” เหลิ่งชิงฮวนหัวเราะอย่างเป็นกันเอง “บอกข้ามาสิ สินค้าของพวกเจ้าชุดนั้นซ่อนอยู่ที่ไหน?”

“ไม่รู้”

“ข้าเดาว่าพวกเจ้าจะต้องนำสินค้าขนมาที่ฉางอันแล้ว อาจจะอยู่ที่เหอซีหรือไม่ก็ที่จิ้นโจว เตรียมไว้พร้อมที่จะแลกเปลี่ยนเงินและสินค้ากับเสด็จลุงรองแล้ว แต่ผลที่ได้ก็คือเงินจำนวนนั้นของเสด็จลุงเกิดความผิดพลาดกลางคัน ไม่สามารถทำการมอบหมายได้อย่างราบรื่น

แต่เพราะว่าพวกเจ้าก็รู้ข่าวเรื่องที่เสด็จลุงรองทำการปล้นตระกูลโฉวแล้ว และเรื่องที่เขาทำสำเร็จลุล่วงแล้ว ดังนั้นจึงไม่อยากยกเลิกการค้าขาย ดังนั้นจึงเลือกที่จะเสี่ยงอยู่ที่ฉางอันต่อ ตอนที่พวกเจ้ารู้ว่ามีแผ่นไม้ไหลตามน้ำออกมาจากภูเขา จึงเดาได้ว่าเงินจำนวนนั้นที่เสด็จลุงรองปล้นมาน่าจะซ่อนอยู่ในแอ่งน้ำ จึงรีบส่งคนไปที่ภูเขาเพื่อตรวจสอบทันที ใช่หรือไม่?”

ชายคนนั้นยังคงไม่ยอมรับสารภาพออกมา “ไม่ใช่”

เหลิ่งชิงฮวนถอนหายใจออกมา “พวกเรามาร่วมมือกันดีหรือไม่? เจ้าบอกที่อยู่ของเสด็จลุงรองมาตามตรง และบอกแหล่งที่เก็บสินค้าของพวกเจ้ากับข้า บางทีข้าอาจจะละเว้นชีวิตพวกเจ้าไว้ก็ได้ ถ้าต้องให้ข้าลงมือกับพวกเจ้า พวกเจ้าก็จะเจ็บปวด ข้าเองก็คงทนดูไม่ไหว มันแย่มากแค่ไหนนั้นข้าจะบอกให้ ปกติเวลาข้าทรมานคนก็จะมีสภาพเหมือนไม่ใช่คนเลยล่ะ”

ชายคนนั้นเริ่มมีเหงื่อออกเปียกโชกเต็มศีรษะแล้ว คนที่นั่งอยู่บนพื้นทั้งสองคนสบตากัน แล้วพยักหน้าให้เล็กน้อย

มู่หรงฉีรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ “ชิงฮวน ระวัง!”

ก่อนที่คำพูดจะได้ทันพูดจบ ทั้งสองคนก็กระโดดลุกขึ้นมาอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น คนหนึ่งพุ่งไปหาเหลิ่งชิงฮวน ส่วนอีกคนหนึ่งถือดาบยาวในมือประลองเดี่ยวกับมู่หรงฉี

เหลิ่งชิงฮวนไม่ลังเลที่จะเหนี่ยวไกปืนที่ถืออยู่ในมือและยิงกระสุนไปหนึ่งนัด

มู่หรงฉีก็เสียสมาธิเล็กน้อยเช่นกัน ชักดาบขึ้นมาสู้กลับคนที่กระโจนเข้าหาเขาโดยไม่ลังเล และปลายดาบก็แทงเข้าไปในหัวใจของเขา

ในชั่วเวลาพริบตาเดียว ชายผู้ที่นั่งขัดตะหมาดอยู่บนเตาที่ทำให้อุ่นก็มีเลือดไหลออกจากมุมปาก ร่างกายสั่นไหว คาดไม่ถึงว่าจะกินยาพิษฆ่าตัวตายเสียแล้ว

เมื่อเหลิ่งชิงฮวนหันกลับมาเพื่อจะช่วยเขา ชายคนนั้นก็เสียชีวิตไปแล้ว

พวกเขาทั้งสามคนมีความตั้งใจแน่วแน่อยู่แล้วที่จะตาย เมื่อเห็นว่าตัวตนถูกเปิดเผย และไม่สามารถหนีออกมาได้ ดังนั้นจึงไม่มีความลังเลที่จะฆ่าตัวตาย เพราะกลัวว่าหากตกอยู่ในเงื้อมมือของมู่หรงฉีอาจถูกทรมานอย่างรุนแรงจนทนไม่ไหว

เหลิ่งชิงฮวนก้มตัวลงไปดู ก็พบว่าคนที่ถูกยิงยังสามารถช่วยชีวิตไว้ได้ และไม่ได้ยิงถูกจุดสำคัญ จึงรีบช่วยชีวิตเอากระสุนออกมา พยายามทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตเขาเอาไว้

แม้ว่าจะไม่สามารถสอบสวนจนหาเบาะแสของสินค้าได้ อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ได้คว้าน้ำเหลว ยังเหลือชีวิตเอาไว้หนึ่งคน เป็นแบบนี้ก็สามารถใช้สิ่งนี้ซักไซ้เอาความกับชาวมั่วเป่ยได้ คนผู้นี้จะตายไม่ได้เด็ดขาด!