ตอนที่ 620 ทำให้เขาหายใจไม่ออกตายไปเลย

รูปวาดของชาวมั่วเป่ยและเสด็จอารองถูกติดไว้ที่ประตูเมือง โดยมีการระบุค่าหัว

เดิมทีมู่หรงฉีแค่ต้องการล่อเสือออกจากถ้ำ แต่ใครจะคิดว่าจะมีผู้กล้ามาแจ้งเบาะแสไม่น้อยเพื่อรางวัลก้อนโต บางคนบอกพวกเขาเคยเห็นชาวมั่วเป่ยสามคนใกล้ภูเขาอวี้หลิงนอกเมือง เคยปรากฏตัวที่ใกล้หมู่บ้านอี้ แต่ไม่แน่ใจว่าใช่หรือไม่

ข่าวออกจะมั่วไปหน่อย

ฝีมือของนักวาดค่อนข้างธรรมดา ในตอนที่วาดภาพนั้นทั้งสองคนก็ตายไปแล้ว ทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยว รูปวาดผิดเพี้ยนไป

มู่หรงฉีและเหลิ่งชิงฮวนไม่มีเบาะแสใดๆ ทันทีที่พวกเขาได้ยินข่าวจึงสั่งให้ทหารม้านำพยานไประบุตัวศพทันที เพื่อให้แน่ใจว่าศพทั้งสามคือคนเขาเห็นด้วยตาตัวเองหรือไม่

หากเป็นเช่นนั้น อาจมีเงื่อนงำในหมู่บ้านที่พวกเขาทั้งสามเคยทำงานอยู่

ทหารม้าออกมารายงานข่าว “รายงานท่านอ๋อง เมื่อครู่ผู้ใต้บังคับบัญชาของกระหม่อมได้รับคำสั่งให้ไปที่หมู่บ้านอี้ ศพทั้งสองถูกฝังอย่างเร่งรีบโดยคนในหมู่บ้านอี้ ทำให้พวกเขาไม่สามารถระบุตัวตนได้พ่ะย่ะค่ะ”

เหลิ่งชิงฮวนเคยได้ยินเรื่องหมู่บ้านอี้มาบ้างในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์ มันเป็นสถานที่เก็บศพไร้ญาติในสมัยโบราณ ทางการจะส่งผู้เสียชีวิตอย่างกะทันหันหรือศพที่ไม่มีเจ้าของในคดีอาญาไปยังหมู่บ้านอี้ บุคลากรพิเศษจะรับผิดชอบในการตั้งถิ่นฐานใหม่ รอให้สมาชิกในครอบครัวมาอ้างสิทธิ์หรือทางการกำจัดพวกเขา มิเช่นนั้นผู้คนในหมู่บ้านอี้จะฝังศพนั้นเอง

มู่หรงฉีขมวดคิ้ว “ตามกฎแล้วศพที่ส่งไปยังหมู่บ้านอี้ ต้องวางไว้อย่างน้อยเจ็ดวันเพื่อรอให้ญาติมาขอรับคืน ทางการไม่สามารถจัดการคดีที่เกี่ยวพันถึงชีวิตมนุษย์อย่างเร่งรีบเช่นนั้นได้ แล้วหมู่บ้านอี้จะจัดการโดยพลการได้อย่างกัน อีกอย่างตอนนี้อากาศหนาวจัด ไม่ใช่อากาศร้อนเสียหน่อย”

“ทหารที่ส่งศพลืมอธิบายให้คนในหมู่บ้านอี้ฟัง พวกเขาอธิบายว่าตอนนี้ใกล้สิ้นปีแล้ว พวกเขามักจะฝังศพลงดินอย่างรวดเร็วกว่านี้ กระหม่อมเห็นว่ามีหลุดฝังศพใหม่ในหมู่บ้านอี้หลายแห่ง”

เหลิ่งชิงฮวนพูดอย่างเป็นกันเอง “คนในหมู่บ้านอี้รีบกลับบ้านไปฉลองเทศกาลกันล่ะสิ”

ทหารม้าส่ายหัว “ไม่มีใครเต็มใจทำเรื่องแบบนี้หรอกพ่ะย่ะค่ะ มีเพียงชายชราโดดเดี่ยวในหมู่บ้านอี้ที่ไม่มีที่ไป”

“หากเขาออกมาเก็บศพจะไม่มีใครอยู่ที่นั่นหรือ”

“ศพถูกส่งมาโดยคนรับใช้ ไม่ใช่เขาออกมาเก็บ เขาเต็มไปด้วยความโชคร้าย ดังนั้นเขาจึงไม่ออกจากประตูเมืองหมู่บ้านอี้ในวันธรรมดา”

หัวใจของเหลิ่งชิงฮวนสั่นไหว “ครั้งสุดท้ายที่มีคนเสียชีวิตในอุบัติเหตุที่ภูเขาอวี้หลิง ข้าเห็นคนจากหมู่บ้านอี้ไปเก็บศพด้วยตัวเอง ไปเร็วยิ่งกว่าพวกเราเสียอีก”

“เว้นแต่จะมีผลประโยชน์จากเรื่องนั้น ตัวอย่างเช่น วันนี้มีพ่อค้าคนหนึ่งเสียชีวิตกะทันหัน สมาชิกในครอบครัวมาระบุตัวศพและนำกลับไปฝังที่บ้านเกิด พวกเขาอาจได้อะไรกลับไปบ้าง”

ผู้พูดไม่มีเจตนาแต่ผู้ฟังกลับคิด

มู่หรงฉีขมวดคิ้วก่อนจะยืนขึ้น “เอาล่ะ ไปหมู่บ้านอี้กันเถอะ”

เหลิ่งชิงฮวนมีความตั้งใจเช่นกัน “ท่านคิดเหมือนหม่อมฉันใช่หรือไม่”

“ครั้งล่าสุดที่ข้าพยายามล่อเสือออกจากถ้ำ ข้าสงสัยว่าข่าวรั่วไหลหรือไม่ เสด็จอารองจึงไม่ปรากฏตัวตั้งแต่ต้นจนจบ แต่เมื่อคิดอย่างรอบคอบวันนั้นนอกจากจากทหารม้ารักษาพระองค์ มีเพียงผู้พิพากษามณฑลและคนของหมู่บ้านอี้เท่านั้นที่อยู่ในสถานที่เกิดเหตุ

ชายชราคนนั้นอายุไม่น้อย เขาดูกระตือรือร้นเกินไป เกรงว่าจะไปสอบถามข่าวหรือว่าเบาะแสบางอย่างที่เปิดเผยตัวตนจึงต้องเร่งทำลายหลักฐาน

ยิ่งไปกว่านั้น หากเป็นความจริงตามที่คนทั่วไปพูดชาวมั่วเป่ยทั้งสามเคยปรากฏตัวบริเวณใกล้เคียงของหมู่บ้านอี้ บางทีเขาอาจจะติดต่อกับเสด็จอารอง”

เหลิ่งชิงฮวนพยักหน้า มีบางอย่างผิดปกติกับหมู่บ้านอี้นี้อย่างแน่นอน นอกจากนี้ที่นั่นยังเป็นที่หลบซ่อนอันดีเยี่ยม

โฉวซือเส่ารีบอาสาทันที “ข้าจะไปกับพวกเจ้าด้วย”

อาการบาดเจ็บของเขายังไม่หายดี นอกจากนี้ในจวนยังมีตำลึงเงินต้องมีคนคอยเฝ้า ดังนั้นมู่หรงฉีจึงปฏิเสธทันที

ทั้งสองขึ้นม้าและนำกำลังคนตรงไปยังหมู่บ้านอี้

หมู่บ้านอี้ที่สร้างขึ้นนั้นค่อนข้างห่างไกลโดยมีภูเขาเป็นฉากหลัง ล้อมรอบด้วยต้นไม้และถัดจากนั้นเป็นหลุมฝังศพหมู่ เมื่อเข้าใกล้จะรู้สึกขนลุกและไร้ชีวิตชีวา

ไม่มีใครอยู่ที่นั่นในวันธรรมดาและทุกคนที่ผ่านไปมาต่างเดินทางมาไกลทั้งสิ้น

เมื่อสองสามวันก่อน ทหารพากันค้นหาทุกที่เพื่อหาร่องรอยของตำลึงเงินและเสด็จอารอง แต่พวกเขาเพียงแค่มองดูและจากไป

ไม่มีใครอยากจัดการกับคนตาย นับประสาอะไรกับการเปิดโลงศพทีละคนเพื่อตรวจสอบ