ตอนที่ 65 โกงข้อสอบ

เวลาเที่ยงวัน ณ สุสานจวนเสนาบดี

เหลิ่งชิงเฮ่อกำลังเอนกายอยู่บนเตียงไม้ โดยถือตำราไว้ในมือพลางอ่านอย่างสาละวน

กองผักสีเขียวเปลี่ยนสีและโจ๊กชามหนึ่งวางอยู่ข้างเตียง ไม่มีความร้อนเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

หมิงเย่ว์เดินก้มเข้ามาทางประตูไม้เตี้ยๆ หลังจากนั้นไม่นานนางปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสงสลัวในห้องและมองไปที่เหลิ่งชิงเฮ่อ “คุณชาย พระชายาทรงกำชับเอาไว้ว่าคุณชายสุขภาพไม่ดี ควรพักผ่อนให้มากๆ ไม่ควรให้คุณชายแตะต้องตำราเหล่านี้ หากพระองค์ทรงทราบ บ่าวจะต้องถูกลงโทษอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

เหลิงชิงเฮ่อไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น “ไม่เป็นไร ถ้าพวกเราไม่พูด นางจะรู้ได้อย่างไรเล่า เพลานี้นางเป็นถึงพระชายาฉีแล้วคิดจะออกไปไหนตามอำเภอใจคงเป็นไปไม่ได้ นางคงไม่มาที่นี่หรอก”

หลังจากพูดไม่กี่คำเขาก็กระแอมออกมาเบาๆ “ข้าเองก็ไม่ได้มีงานอดิเรกอะไร มีเพียงการอ่านตำราเท่านั้น หากขาดมันไปข้าคงทนอยู่ต่อไปไม่ไหว”

หมิงเย่ว์ถอนหายใจ “คุณชายพูดเรื่องไม่เป็นมงคลอีกแล้วนะเจ้าคะ หากท่านรักษาร่างกายให้ดี อีกไม่นานจะต้องดีขึ้นแน่”

เหลิ่งชิงเฮ่อเงยหน้าขึ้น “หากเจ้าพูดมากอีก...ข้าจะส่งเจ้ากลับไปที่จวนเสนาบดีเสีย ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าให้เฝ้าหน้าประตูให้ดี หากคุณหนูใหญ่มารีบรายงานให้ข้ารู้ทันที เลิกพร่ำบ่นอยู่ที่นี่เสียที”

หมิงเย่ว์ไม่พูดอะไรและถอยออกไป

วันนี้เรือนชิงเฟิงนำเสื้อผ้าไปซักที่แม่น้ำจึงไม่มีผู้ใดอยู่ในสุสาน ที่แห่งนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงนกกาเหว่าร้องเพลงอย่างครึ้นเครงที่ป่าด้านนอก

หมิงเย่ว์เหลียวซ้ายแลขวา จากนั้นเดินไปตามทางเล็กๆ เข้าไปในป่า มีใครบางคนซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ไม่นานคนผู้นั้นก็กระโดดออกมาจากป่า แต่งกายด้วยชุดชิงอีซึ่งเป็นเครื่องแต่งกายของเรือนจวนเสนาบดี

“จินอี๋เหนียงให้ข้ามาถามไถ่สถานการณ์”

หมิงเย่ว์ขยับเข้าไปใกล้แล้วลดเสียงลง “ยังกึ่งเป็นกึ่งตายเช่นเดิม เอาแต่ไอไม่หยุดทั้งวัน”

“ครั้งก่อนที่เจ้าบอกว่าคุณหนูใหญ่มาเยี่ยมเขาและห้ามเขาแตะปากกา หมึก กระดาษและหินหมึกเหล่านั้นอีก จินอี๋เหนียงถามว่านางได้สงสัยอะไรหรือไม่”

“ไม่เลย” หมิงเย่ว์ส่ายหัวอย่างมั่นใจ “คุณหนูใหญ่เพียงแต่สงสัยว่าเขา” อ่านตำราทั้งวันทั้งคืนจนทำให้สุขภาพทรุดโทรม จึงต่อว่าพวกเรา ทว่าคุณชายกลับสั่งให้ข้าแอบเอาตำราไปให้เขาอ่านอย่างลับๆ หากพวกเราทำกันโดยเงียบ พวกเขาอาจไม่สังเกตเห็น”

“เรื่องราวช่างเลวร้ายนัก เจ้าอยู่ในสุสานไม่ค่อยรู้อะไร คุณหนูใหญ่น่ะเรียนวิชาแพทย์มาจากที่ไหนสักแห่ง ได้ยินว่าฝีมือดีมากเลยทีเดียว จินอี๋เหนียงรู้สึกไม่ไว้วางใจ คืนแห่งความฝันนี้อีกยาวไกลนัก หากถูกเหลิ่งชิงฮวนจับได้ต้องแย่แน่ เจ้าต้องซ่อนปากกา หมึก กระดาษและหินหมึกอาบยาพิษเหล่านั้นให้ดี หากมีอะไรผิดปกติจงทำลายมันทันที”

หมิงเย่ว์ถามกลับ “คุณหนูใหญ่เรียนวิชาแพทย์งั้นหรือ ทำไมก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย หากนางเข้าใจวิชาแพทย์จริง คุณชายป่วยมานานขนาดนี้ ทำไมนางถึงดูไม่ออก”

“หากเจ้าบอกว่าเรื่องนี้เลวร้ายจริง วิชาการแพทย์นี้คงมิได้อาศัยความสามารถมากนัก เรียนรู้ได้ในทันทีโดยไม่ต้องลงทุนลงแรงเป็นสิบๆ ปี ไม่ใช่สว่านชั้นดีอะไรนักหรอก”

ทันใดนั้นลมเย็นพัดโชยมา ใบไม้ในป่าพลิ้วไหว หมิงเย่ว์มองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกหวาดระแวง

“เจ้าไม่พูดยังไม่เป็นไร เจ้าพูดแบบนี้ทำให้ข้าขนลุกขึ้นมาเลย เจ้าน่ะไม่รู้หรอกว่าการ อาศัยอยู่ในสุสานเฝ้าหลุมศพของฮูหยินใหญ่และทำเรื่องอุกอาจเช่นนี้ ข้าต้องฟังเสียงสายลมหวีดหวิวอยู่ข้างนอกทุกคืน ไหนยังจะมีเสียงไอของคุณชายอีก ทำเอาข้าอกสั่นขวัญแขวนไปหมด”

ในขณะที่ทั้งสองกำลังพึมพำพวกเขาก็ต้องผงะเมื่อได้ยินเสียงเกวียนม้าแผ่วเบาบนถนนข้างนอก คนใช้รีบหลบไปซ่อนหลังต้นไม้ ส่วนหมิงเย่ว์เดินไปตามเสียง

ผู้มาเยือนลงจากรถม้า หมิงเย่ว์รู้จักเขาเป็นอย่างดี เขาคือคุณชายแห่งจวนซื่อหลางในกรมพิธีการปัจจุบันและยังเป็นเพื่อนร่วมห้องกับคุณชายในจวนที่สำนักบัณฑิตเจิ้งหยาง นามว่าเหยียนควานเหวิน

ทว่าเขากลับเรียนไม่เอาไหนและมิได้สนิทสนมอะไรกับคุณชายของนาง เขามาทำอะไรที่นี่งั้นหรือ หมิงเย่ว์เดินเข้าไปพร้อมกับโค้งคำนับ

เหยียนควานเหวินมองดูสภาพแวดล้อมโดยรอบและถามอย่างหยิ่งยโส “คุณชายของพวกเจ้าเล่า”

“คุณชายกำลังพักผ่อนอยู่ในเรือนเจ้าค่ะ บ่าวไม่รู้ว่าคุณชายจะมาจึงไม่ได้ต้อนรับ ”

เหยียนควานเหวินไม่สนใจนาง ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในเพียงลำพัง หมิงเย่ว์รีบวิ่งเข้าไปด้านในเพื่อรายงาน