ตอนที่ 663
ตอนที่ 663 ทำไมเจ้าต้องทำลายเขา
September 20, 2026
จวนอ๋องเซวียน
เหลิ่งชิงฮวนมาหาน่าจาอี๋นั่วอีกครั้ง
น่าจาอี๋นั่วกำลังทานอาหารกลางวันอยู่ ช้าๆไม่รีบร้อน สบายมาก
เมื่อเห็นเหลิ่งชิงฮวนบุกเข้ามา เธอเงยหน้า “สืบเจอแล้วเหรอ?”
เหลิ่งชิงฮวนพยักหน้า “สืบเจอแล้ว เจ้าเดาดูสิว่าเป็นใคร?”
น่าจาอี๋นั่ววางชามและตะเกียบที่อยู่ในมือลง เอียงคอมองพิจารณาเธออย่างละเอียด “ท่านรีบร้อนมาบอกผลข้าอย่างนี้ อีกทั้งท่าทางที่ท่านเดินเข้ามา เห็นได้ชัดว่าท่านประหลาดใจกับผลลัพธ์นี้มาก แสดงว่าบุคคลนี้เป็นคนที่ท่านรู้จัก”
“ไม่ใช่แค่รู้จักนะ?” เหลิ่งชิงฮวนยิ้มอย่างเย็นชา “เป็นน้องชายข้าเอง”
น่าจาอี๋นั่วก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด ท่าทีนี้ เหมาะพอดีทีเดียว ไม่ได้พูดเกินจริง แต่ก็ไม่ได้เปิดเผย ไม่เหมือนกับการเสแสร้ง หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ดึงสีหน้ากลับมาเป็นปกติ ยกชามขึ้นมา กินข้าวต่อ
“ดังนั้น ท่านไม่เชื่อผลลัพธ์นี้ตั้งแต่ไหนแต่ไร ต้องคิดว่าข้าจงใจสร้างกับดักให้ท่านหลงเข้ามา เป็นเช่นนั้นจริง คนดีไม่สามารถเป็นได้ มีบางครั้ง เจตนาดีไม่จำเป็นต้องได้รับผลตอบแทนที่ดี”
“บอกตามตรงเลยนะ เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เพราะเรื่องนี้มันบังเอิญเกินไป น้องชายข้าไม่มีทางสับสนทำเรื่องแบบนี้ได้ ข้าเคยสงสัยจริงๆ ว่าเป็นเจ้าที่จงใจทำให้ข้าเข้าใจผิด”
น่าจาอี๋นั่วยกยิ้มมุมปาก “เรื่องนี้มีความเป็นไปได้สามประการ ประการแรก เกิดความผิดพลาดขึ้นจริงๆ ประการสอง มีคนจงใจที่จะใส่ร้ายน้องชายของท่าน ประการที่สาม ฆาตกรตัวจริงก็คือน้องชายของท่าน”
“แต่ต่อมา เรื่องราวกลับเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น”
“เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นยังไง?”
“ในคุกสวรรค์มีผู้คุมฆ่าตัวตายเพื่อหนีความผิด บนจดหมายลาตายมีคำสารภาพ ว่าตัวเองเป็นฆาตกร”
น่าจาอี๋นั่วตะลึง “หลังจากนั้น ความผิดของน้องชายท่านก็ลบล้างหมดแล้ว?”
เหลิ่งชิงฮวนพยักหน้า
“ฟังดูแล้วเหมือนกับท่านฆ่าปิดปาก จากนั้นก็จัดฉากขึ้นมา”
เหลิ่งชิงฮวนหัวเราะ “แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ ผู้คุมคนนั้นสมควรได้รับมันจริง ๆ”
น่าจาอี๋นั่วไม่ได้โต้แย้ง ถามกลับอย่างจริงจัง “นั่นบอกข้าได้ไหม มีใครเคยเข้าใกล้น้องชายของท่านหรือไม่?”
เหลิ่งชิงฮวนไม่ได้ปิดบัง “เด็กรับใช้ประจำตัวเขา เพื่อนร่วมงาน แล้วก็มีหญิงชราที่รับใช้น้องสามของข้า”
“น้องสามท่าน? เหลิ่งชิงเหยา? คนที่แต่งเข้าจวนอ๋องเฮ่า?”
เหลิ่งชิงฮวนพยักหน้า “ใช่แล้ว”
น่าจาอี๋นั่วกรอกตาไปมา มุมปากยกขึ้น พร้อมกับการเยาะเย้ย มองไปที่เธอด้วยสายตาแปลกๆ “ท่านกลับไปตรวจสอบคนที่จวนท่านแล้วงั้นเหรอ?”
เหลิ่งชิงฮวนพยักหน้าอีกครั้ง “ตรวจสอบแล้ว แต่ก็ไม่พบข้อสงสัยอะไร”
น่าจาอี๋นั่วก้มหน้าดื่มซุป ไม่ได้พูดอะไรอีก ดูเหมือนทำท่าทางกำลังตั้งใจคิดอะไรบางอย่างอยู่
เหลิ่งชิงฮวนมองเธอ “ข้าถามคำถามท่านข้อหนึ่งได้ไหม?”
“ว่ามา!”
“ทำไมเจ้าต้องทำทุกวิถีทางเพื่อแต่งกับอ๋องเซวียนด้วย?”
ช้อนหล่นลงในชามน้ำแกง ได้ยินเสียงดังฟังชัด น่าจาอี๋นั่วหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดมุมปาก “จะเป็นเพราะอะไรได้อีก? หลังพิงต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเย็นนะสิ”
“ถ้าหาก เจ้าอยากจะอาศัยอำนาจของอ๋องเซวียนจริง ตามความเฉลียวฉลาดหลักแหลมของเจ้า เจ้าสามารถเกื้อกูลเขาประสบความสําเร็จในอาชีพการงาน เช่นนั้น เจ้าก็ยังมีหวังที่จะกลับไปที่แคว้นหนานจ้าว แต่ข้าก็คิดไม่ออกสักที ว่าทำไมเจ้าต้องทำลายเขาด้วย?”
“ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่ายังไง?”
“ตั้งแต่เจ้าแต่งเข้าจวนอ๋องเซวียน เจ้ายั่วยวนอ๋องเซวียนให้หมกหมุ่นในโลกีย์ ไม่อยากพยายามก้าวหน้า ทำให้จวนอ๋องเซวียนวุ่นวายกันไปหมด ทุกคนล้วนรู้ดี ทำลายความประทับใจเขาในใจฮ่องเต้”
“อ๋องเซวียนดื้อรั้นหัวแข็ง ทั้งยังมีคนหนุนหลัง หากข้าคิดที่จะยืนหยัดอยู่ในจวนอ๋องเซวียน จำเป็นที่จะต้องทำตามความชอบของผู้อื่น ได้รับความโปรดปรานจากอ๋องเซวียน หากเปลี่ยนเป็นเจ้า เจ้าก็คงจะเป็นเช่นนี้เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าข้าอยากจะแย่งมันมา แต่ข้าจำเป็นที่จะต้องทำต่างหาก”
“เช่นนี้ยังไม่นับ เรื่องอวิ๋นเช่อครั้งก่อน จากที่ตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำอีก เป็นคำสั่งของอ๋องเซวียนจริงๆ คอยขัดขวาง แต่ว่ายาพิษนั่นมาจากไหน? วิธีการวางยาพิษที่ฉลาดเฉียบแหลมแบบนี้ เจ้ากล้าพูดว่า เจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างนั้นเหรอ?”