ตอนที่ 68 ซาบซึ้งอย่างไม่ทันตั้งตัว

เหลิ่งชิงฮวนกัดฟันแน่น พยายามกลั้นความเจ็บปวดในลำคอ เป็นผลให้นางรู้สึกอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ และมีอาการวิงเวียนศีรษะทว่าไม่สามารถพูดออกมาได้

หลังจากกัดฟันทนมาพักหนึ่ง ท้ายที่สุดนางก็อดกลั้นต่อไปอีกไม่ไหว “หยุด!”

คนขับรถม้าหยุดในทันที

เหลิ่งชิงฮวนไม่สามารถทนได้อีกต่อไปกระโดดออกจากรถในสองก้าว รีบวิ่งไปที่ข้างถนน

เป็นเพราะเที่ยงนี้ท้องว่างยังไม่ได้กินอะไร จึงอาเจียนเป็นน้ำกรด

คนขับรถม้าพูดด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย “ถนนช่วงนี้เต็มไปด้วยหลุมบ่อ หลังจากเข้าเมืองจะดีขึ้นขอรับ”

เหลิ่งชิงฮวนหายใจไม่ออกและไม่สามารถตอบได้

มู่หรงฉีขี่ม้านำหน้าก็หยุดม้าของเขาเช่นกัน ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าที่ซีดเซียวของนาง มือจับบังเหียนแน่นขึ้น เส้นเลือดบนมือปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้นและมีสีหน้ามืดครึ้ม แม้ว่าเขาจะไม่เคยเป็นพ่อมาก่อน แต่เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าเพราะอะไร

เขายกบังเหียนขึ้นและควบม้าเข้าไปในเมืองเพียงลำพัง

คนขับรถม้ายืนอยู่ด้านข้างได้แต่รออย่างอดทน

เหลิ่งชิงฮวนรู้สึกอึดอัดมากจนรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย นางทรุดตัวนั่งลงข้างถนน แม้ว่าจะต้องเดินกลับด้วยสองขา ทว่านางไม่ต้องการกลับไปที่รถม้าอีก

ก่อนจะโบกมืออย่างอ่อนแรง “เจ้าไปเถิด ข้าขอนั่งพักอีกสักหน่อยแล้วจะเดินกลับไปเอง”

ทว่าคนขับรถมือกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง

หลังจากนั่งพักอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นหันหลังหยิบสารละลายน้ำตาลกลูโคสและหยิบยาแก้อาเจียนออกมา โดยตั้งใจที่จะเติมพลังงานหลังจากพักผ่อน

ทันใดนั้นมีเสียงเกือกม้าดังแว่วมาแต่ไกล แล่นมาตามถนนอย่างเร่งรีบจากทิศทางของประตูเมือง

เหลิ่งชิงฮวนเหลือบมองและเห็นว่าเป็นมู่หรงฉีที่จากไปแล้ว เขากลับมาโดยถือขวดไวน์ไว้ในมือ

นางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยพลางจ้องมองที่เขาอย่างว่างเปล่า

มู่หรงฉีลงจากหลังม้าและเดินตรงไปหานาง ดึงจุกขวดไวน์ในมือออกแล้วยื่นให้โดยไม่พูดอะไรสักคำ

เหลิ่งชิงฮวนรับไว้อย่างโง่เขลา เมื่อนางเขย่ามันจึงได้ยินว่ามีบางอย่างเสียงกระทบกันอยู่ข้างใน ราวกับเสียงก้อนน้ำแข็งกระทบกัน มีชั้นของหยดน้ำเย็นที่ผนังด้านนอกขวดอยู่ในฝ่ามือ กำลังแผ่กระจายความเย็นไปถึงแขนขาทั้งหมดในทันที

“นี่คืออะไร”

มู่หรงฉีไม่ตอบพร้อมกับรักษาใบหน้าเย็นชา

จากนั้นนางจึงเอาขวดมาดม กลิ่นเปรี้ยวหวานตีขึ้นจมูกทันที นี่ไม่ใช่เหล้าแต่เป็นน้ำบ๊วย ! แถมยังมีน้ำแข็งอีกด้วย

เครื่องดื่มเย็นๆ แบบนี้มีอยู่ทุกหนทุกแห่งในยุคปัจจุบัน ทว่าหายากในสมัยโบราณ เขาไปเอามาจากไหน เมื่อกี้ฉันคิดว่าเขาโกรธก็เลยทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียว แต่เขาจงใจไปน้ำนี่มันให้ฉันงั้นเหรอ

ชายผู้เย็นชาและไร้ความปรานีกลายเป็นคนอบอุ่นไก่ทอดไปแล้วหรือเนี่ย

เหลิ่งชิงฮวนกระชับมือที่ถือขวดที่กำลังสั่นเล็กน้อย ดวงตาของนางมีความชื้นทว่าไม่อยากให้มู่หรงฉีเห็นท่าทางน่าสงสารของตัวเอง ดังนั้นจึงรีบกัดริมฝีปากล่างแล้วก้มหน้าลง

ทว่าหมอกในดวงตากลับไม่สามารถรับน้ำหนักได้ ทำให้ขนตาของนางเปียกชื้น น้ำบ๊วยขวดนี้กับบ้านหลังเล็กๆ ของพี่ชายดันทำให้นางรู้สึกซาบซึ้งอย่างไม่ทันตั้งตัว ชั่วพริบตานั้นทำให้นางรู้สึกเศร้าใจนึกถึงชีวิตการเดินทางข้ามเวลาในทันที

“หากเจ้าไม่ชอบก็โยนทิ้งไปเสีย” มู่หรงฉีเห็นว่าเธอกำลังถือขวดแต่ไม่มีความตั้งใจที่จะดื่มจึงพูดอย่างเย็นชา

เหลิ่งชิงฮวนไม่ตอบ ก่อนจะยกขึ้นมาจิบอึกใหญ่ รสเย็นหวานและเปรี้ยวกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของบ๊วยเลื่อนผ่านลำคอและเข้าสู่ท้อง ทันใดนั้นพลังงานร่างกายที่ถูกดึงออกไปราวกับหวนคืน ทำให้นางยกขึ้นมาจิบครั้งที่สองและครั้งที่สาม

มู่หรงฉีมองใบหน้าของนาง ตาอันแหลมคมเห็นว่ามุมตาของนางส่องแสงราวกับว่ามีไอน้ำเกาะอยู่ ทำให้ขนตาหยิกยังเปียก

ทันใดนั้นเมื่อนึกถึงสายตาเหยียดหยามของนางเมื่อครู่จึงตระหนักว่าผู้หญิงคนนี้มีหนามแหลมคมก็จริง แต่แท้จริงแล้วนางทั้งนุ่มนวลและเร้าใจอย่างยิ่ง เพียงแค่น้ำบ๊วยรสเปรี้ยวหนึ่งขวดสามารถทำให้นางน้ำตาไหลได้

มีเพียงเด็กที่ขาดความรักเท่านั้นที่จะพึงพอใจได้อย่างง่ายดาย