ตอนที่ 683 เย่อหยิ่ง

พระสนมฮุ่ยเฟยบ่นอย่างไม่ยอมแพ้ “จะคู่ควรไม่คู่ควร แต่ครั้งนี้ชิงฮวนตั้งครรภ์แฝดเพคะ”

แม้ฮ่องเต้จะอายุมากแล้วแต่หูเขาก็ไม่ได้ตึง ตาไม่ได้พร่ามัว เขาได้ยินสิ่งนั้นเข้าหูพอดี “เจ้าว่าอะไรนะ?”

พระสนมฮุ่ยเฟยรู้สึกวิตกเล็กน้อย มองดูชายชราอย่างระมัดระวัง “นี่จะไม่เป็นปัญหากับฉีเอ๋อร์และชายาหรือเพคะ? พวกเขาบอกว่าฝาแฝดนั้นโชคร้าย ดังนั้นพวกเขาจึงปรึกษากับหม่อมฉันว่าควรเก็บเด็กไว้หรือไม่?”

“ไร้สาระ ยิ่งเยอะยิ่งดี ทำไมจะไม่เก็บไว้ล่ะ? อย่าพูดถึงแฝดเลย จะสามหรือสี่ก็ได้! ให้กำเนิดหลานชายหนึ่งคนได้รางวัลหมื่นตำลึง สองคนก็สองหมื่นตำลึง สิบคนก็สิบหมื่นตำลึง ขอแค่นางมีความสามารถ! ใครว่าฝาแฝดอัปมงคล? ข้าจะตัดลิ้นมันซะ”

ขี้โม้จริงๆ คนตระหนี่อย่างท่านไม่กลัวเหลิ่งชิงฮวนจะไถเงินจนหมดคลังหรือ

หัวใจของพระสนมฮุ่ยเฟยตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เคล็ดลับการเดินหน้าด้วยการยอมนี้ไม่ได้เปล่าประโยชน์ จะไม่เก็บเด็กไว้ได้อย่างไรกัน? ต่อให้อัปมงคลก็ต้องยอมคลอดแบบลับๆ

นางแสร้งทำเป็นปาดเหงื่อจากหน้าผาก

“หากพระองค์พูดเช่นนี้ ชิงฮวนเองก็คงวางใจ”

“สองจริงหรือ?” ชายชรายังคงไม่เชื่อ

พระสนมฮุ่ยเฟยพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่เพคะ ฉีเอ๋อร์บอกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”

ชายชรามีความสุขมาก ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่าสิ่งที่อยู่ในท้องของเหลิ่งชิงฮวนจะต้องเป็นหลานชายตัวน้อย

เขามองไปที่พระสนมฮุ่ยเฟยอย่างสงสัย “นี่เพิ่งตั้งครรภ์ ชิงฮวนรู้ได้อย่างไรว่าเป็นฝาแฝด? ชายหรือหญิง?”

"ชิงฮวนกล่าวว่าทารกในครรภ์เป็นเพียงถั่วงอกเล็กๆ สองต้นเท่านั้น ไม่สามารถแยกแยะเพศได้ จะใช้เวลาสองสามเดือนในการวินิจฉัย อย่างไรก็ตามฝาแฝดทั้งสองแทบจะแยกกันไม่ออก นางมีความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์สูงและสามารถวินิจฉัยได้ผ่านการตรวจชีพจร"

ครั้งนี้ฮ่องเต้โง่เขลามาก เขาไม่ได้ไปถึงจุดต่ำสุด เขาแค่ตื่นเต้น

ฝาแฝด ไม่ผิดที่เป็นบุตรของเขาจริงๆ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เยี่ยมมาก!

ณ ชานเมืองหลวง

เหลิ่งชิงฮว่าโซซัดโซเซอยู่ในความมืด

นางจ้องมองร่างของชายตรงหน้าอย่างไม่กล้ากะพริบตาเพราะกลัวว่าเขาจะหายไป

นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมนางถึงหุนหันพลันแล่นที่จะทิ้งเหลิ่งชิงฮวนและตามเขามา

ทหารและม้าที่นำโดยมู่หรงฉีรีบรุดหน้ามาแล้ว ในที่สุดนางก็สามารถหลบหนีได้ด้วยชีวิตที่เหลืออยู่ สามารถกลับไปเป็นคุณหนูสี่ที่จวนมหาเสนาบดีอย่างปลอดภัยได้

แต่ว่านางเห็นว่าชายสวมหน้ากากผีได้รับบาดเจ็บ

ภายใต้แสงไฟที่สั่นไหว หยดเลือดไหลออกมาจากเสื้อผ้าของเขา เมื่อโดนระเบิดฟ้าคำรณเขากลับปกป้องพี่ใหญ่ไว้ใต้ร่างอย่างไม่สนใจตนเอง แล้วเขาจะปลอดภัยได้อย่างไร?

นางไม่รู้ว่าใครคือบุคคลลึกลับคนนี้ บางทีพี่ใหญ่อาจรู้จักเขา เขาเป็นเพื่อนของพี่ใหญ่หรือเปล่า? ดังนั้น นางจึงไม่ทิ้งเขาที่บาดเจ็บสาหัสไว้คนเดียวได้ ในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้อาจเกิดอันตราย และนางไม่อาจปล่อยเขาไว้

รอยเท้าของชายสวมหน้ากากผีนั้นยุ่งเหยิงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเจ็บปวดอย่างมาก

เหลิ่งชิงฮว่าเกือบจะวิ่งเหยาะๆ และเป็นการยากที่จะตามเขาทัน แม้ว่าเธอจะนิสัยเสียแต่ก็เรียนรู้กลอุบายสองสามอย่างมาจากฉู่รั่วซี ไม่เหมือนกับใบหลิวที่ต้านลม แต่เดินสองสามก้าวแล้วหายใจ

ในที่สุดชายสวมหน้ากากผีก็หยุดแต่เขาไม่ได้หันกลับมา “เจ้าตามข้ามาทำไม”

เหลิ่งชิงฮว่าพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหายใจอย่างสงบ “เจ้าได้รับบาดเจ็บ”

“เกี่ยวอะไรกับเจ้า?”

“เพราะว่าเจ้าช่วยพวกเรา”

“คิดมากเกินไปแล้ว ข้าเพียงแค่ไม่ชอบหน้าเจ้านั่น”

“ข้ารู้ แต่เจ้าต้องรู้จักพี่ใหญ่ของข้าแน่ๆ”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”

อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาราวกับลมหนาวในหน้าหนาว เหมือนน้ำในแม่น้ำที่แข็งจนทำให้ผู้คนสะอึก แต่สิ่งนี้กลับทำอะไรเหลิ่งชิงฮว่าไม่ได้

“ข้าแค่คิดว่าต้องช่วยตามหมอมาให้เจ้า ดูเหมือนเจ้าจะต้องใช้แรงมากเวลาเดิน”