ตอนที่ 70 แย่งซีน

เหลิ่งชิงหลาง พยักหน้าอย่างตื่นเต้น พลางมองไปที่แม่จ้าวด้วยความชื่นชม

วันนี้นางเชื่อฟังคำแนะนำของจือชิว คุกเข่าต่อหน้าตำหนักฉาวเทียนตลอดทั้งเช้า ทว่ากลับไม่มีประโยชน์อะไร ในทรางตรงกันข้ามมันเป็นการผลักไสมู่หรงฉีเข้าไปในอ้อมแขนของเหลิ่งชิงฮวน เมื่อนางกลับไปที่เรือนจื่อเถิงและได้ยินว่าทั้งสองออกจากจวนไปพร้อมกัน นางก็โกรธมาก

แม่จ้าวอาศัยโอกาสตอนจือชิวไม่อยู่และพูดเรื่องเหล่านี้กับนาง ดูเหมือนว่าแม่จ้าวจะมีฝีมือยิ่งกว่าจือชิวเป็นไหนๆ และยังไม่ต้องกังวลว่านางจะมีความทะเยอทะยานอื่นอีกด้วย

นางเดินตามมู่หรงฉีเข้าไปในห้อง มู่หรงฉีถือสะดึงปักผ้าของนางไว้ในมือขวาและมองไปรอบๆ ด้านบนมีดอกจื่อเถิงถูกปักด้วยด้ายปักสีม่วง ถัดจากนั้นมีบทกวีของหลี่ไป๋จารึกไว้ด้วยอักษรตัวเล็กว่า... ดอกจื่อเถิงเลื้อยพันอยู่บนต้นไม้ใหญ่ เถาวัลย์อันสวยงามมากในฤดูใบไม้ผลิ

นกร้องเพลงอย่างมีความสุขบนใบไม้ที่หนาทึบ สาวงามหวนระลึกถึงกลิ่นหอมของมัน...

เมื่อมู่หรงฉีเงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาลึกของเขามีความอ่อนโยนขึ้นในทันที “อืม เป็นประโยคที่ดี สาวงามหวนระลึกถึงกลิ่นหอมของมัน”

เหลิ่งชิงหลางก้าวไปข้างหน้าอย่างนุ่มนวลและยิ้มอย่างเขินอาย “เห็นว่าท่านอ๋องชื่นชอบดอกจื่อเถิงเป็นพิเศษ ชิงหลางเองก็ชอบตามไปด้วยจึงอยากจะปักผ้าคลุมดอกจื่อเถิง ฝีมือไม่ดีนัก ท่านอ๋องอย่าหัวเราะนะเจ้าคะ”

ปลายนิ้วเรียวของมู่หรงฉีลูบไล้ดอกจื่อเถิงเบาๆ มีรอยยิ้มที่อธิบายไม่ได้บนริมฝีปาก ดวงตาของเขาดูเหมือนจะสอดส่องเข้าไปในดอกจื่อเถิงอย่างล้ำลึก หวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตอันห่างไกลและชวนให้นึกถึงเหตุการณ์บางอย่าง

เขาลดสายตาลงต่ำ เสียงของเขานุ่มนวลและมีเสน่ห์ “ข้าชอบดอกจื่อเถิง เจ้าไม่รู้เหตุผลนั้นจริงจรือ จนถึงเวลานี้เจ้ายังจำข้าไม่ได้อีกหรือ”

เหลิ่งชิงหลางกะพริบตาอย่างสงสัย “ดอกจื่อเถิงดอกนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับหม่อมฉันหรือเจ้าคะ”

“เพราะเมื่อข้าเห็นมัน ข้าจึงอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเจ้าในครั้งแรกที่พบกัน”

เหลิ่งชิงหลางคลอเคลียในอ้อมแขนของเขาอย่างเขินอาย “ครั้งแรกที่หม่อมฉันพบกับท่านอ๋องมันน่าอายมาก ท่านลืมไปเถิดเจ้าค่ะ” มู่หรงฉีเอามือลูบผมของนางอย่างแผ่วเบา “ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรีบออกไป ไม่มีเวลาพูดอะไรมาก มันทำให้เจ้าเสียใจมากสินะ”

คลื่นแห่งเสน่ห์ค่อยๆ เบ่งบานระหว่างพวกเขาทั้งสอง

เหลิ่งชิงหลางส่ายหัวไปมา “ในตอนนั้น พี่สาวของหม่อมฉันรู้ว่าท่านอ๋องกำลังจะแต่งงานใหม่ นางโกรธมากกระทั่งทำให้หม่อมฉันลำบากใจ แต่การที่ชิงหลางได้รับการโปรดปรานจากท่านอ๋องถือเป็นความสุขอย่างหาที่สุดมิได้แล้วเจ้าค่ะ ”

“ข้าคิดว่าเจ้าเกลียดที่ข้าไร้ความรับผิดชอบเสียอีก”

เหลิ่งชิงหลางหันไปหาเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ “เรื่องราวควรจัดลำดับความสำคัญ แม้ว่าวันนั้นการกอดในน้ำจะไม่เหมาะสม ทว่าเพราะท่านอ๋องต้องการช่วยชีวิตหม่อมฉัน นอกจากนี้ท่านยังรับปากจะแต่งงานกับหม่อมฉันแล้ว เหตุใดหม่อมฉันต้องเกลียดท่านด้วย”

มือของมู่หรงฉีหยุดลง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “ก่อนหน้านี้พวกเรารู้จักกันแล้ว เจ้าลืมไปแล้วหรือ”

เหลิ่งชิงหลางเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ “หม่อมฉันจะลืมได้อย่างไรเล่า หากเคยเจอกัน หม่อมฉันจะต้องจำได้อย่างขึ้นใจ”

มู่หรงฉียิ้มเล็กน้อย “เจ้าจำข้าไม่ได้จริงๆ ไม่แปลกเลยที่เจ้าไม่กล้าบอกความจริงในห้องตำราครั้งก่อน มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า เจ้ายังจำดอกจื่อเถิงบนภูเขาด้านหลังได้หรือไม่ ตัวข้าจำได้ไม่เคยลืม ครั้งที่ข้าไปจวนเสนาบดี ข้าไปที่นั่นเพื่อคุณ ครั้งแรกที่ข้าช่วยเจ้าขึ้นมาจากน้ำ ข้าก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเจ้า”

เหลิ่งชิงหลางพยายามนึก เป็นความจริงที่นางเคยเห็นมู่หรงฉีมาก่อน ตอนที่เขาได้รับชัยชนะในสงครามและกำลังขี่ม้าบนถนนฉางอันด้วยจิตใจที่เบิกบาน เพียงแวบเดียวก็หัวใจของนางเต้นแรงด้วยความรู้สึกชื่นชม นอกนั้นนางพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วว่านางไม่เคยติดต่อกับเขาอีกเลย

เมื่อมองดูสายตาจริงจังของเขาและคิดว่าเขาชอบดอกจื่อเถิงเป็นพิเศษ หัวใจของนางก็เต้นแรงเล็กน้อย เป็นไปได้ไหมว่าเขาเข้าใจผิดว่าคนอื่นเป็นตัวนาง? ดังนั้นเมื่อพวกเขาพบกันครั้งแรกในจวนเสนาบดี เขาจึงเสนอตัวขอนางแต่งงานในฐานะพระชายาเอกของจวนอ๋องฉีโดยไม่ลังเล

มันต้องใช่แน่ๆ

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “จำได้แน่นอน”

สี่พยางค์ง่ายๆ ทำให้มู่หรงฉีรู้สึกถึงคลื่นแห่งความอ่อนโยนในหัวใจ เขามองนางด้วยสาตาร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะเรียกเบาๆ อย่างรักใคร่ “ชิงหลาง”

อุณหภูมิในห้องสูงขึ้นอย่างกะทันหัน เหลิ่งชิงหลางรู้สึกว่าภายใต้อุณหภูมิที่แผดเผา นางกำลังจะละลายเป็นแอ่งน้ำเทลงบนแขนของมู่หรงฉี ปล่อยให้เขาทำอะไรก็ได้ตามต้องการ

อีกด้านหนึ่งจือชิวที่กำลังเก็บผลไม้และนำกลับไปที่เรือนจื่อเถิง แม่จ้าวกำลังกรองกากยาที่ด้านข้างและมีถ้วยชาหยกขาวสองใบ โดยมีชาแปดสมบัติสองซองอยู่ในถ้วยชา

เมื่อจือชิวเห็นแม่จ้าว นางมักจะทำตัวหยิ่งยโสเสมอ นางรับใช้ในคุณหนูตั้งแต่ยังเด็กและเหลิ่งชิงหลางก็ให้ความสำคัญกับนางเช่นกัน นางมักจะดูถูกแม่จ้าวละอยากจะเหยียบย่ำนางอยู่เสมอ