ตอนที่ 782 กำแพงจะถล่ม ผู้คนช่วยกันผลัก

“ในสภาพอากาศร้อนที่แผดเผา ร่างขององค์หญิงอี๋นั่วถูกทิ้งไว้เป็นเวลานานและเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ จะชันสูตรพลิกศพได้อย่างไร” ข้าราชบริพารบางคนโต้กลับ

“แม้ว่าจะไม่สามารถตรวจสอบบาดแผลได้ แต่ผู้เชี่ยวชาญยังสามารถดูได้ว่ามีความเสียหายที่กระดูกหรือไม่ พวกเราเชื่อว่าพระชายาฉีมีความแค้นส่วนตัวฆ่าองค์หญิงหนานจ้าว ดังนั้นขอให้ฝ่าบาทโปรดให้คำอธิบายกับพวกเราชาวหนานจ้าวด้วย”

เหล่าขุนนางมองหน้ากันไปมาอย่างประหลาดใจ ตอนแรกบอกว่าต้องการคำอธิบายเรื่องการเสียชีวิตอย่าไม่ยุติธรรมขององค์หญิงอี๋นั่ว แต่ทำไมถึงดูเหมือนทูตกำลังมุ่งเป้าไปที่พระชายาฉี? ต้องการให้ฝ่าบาทลงโทษพระชายาฉีงั้นหรือ

แต่เมื่อทุกคนลองคิดๆ ดูก็พอจะเข้าใจได้ ในตอนแรกที่หนานจ้าวพ่ายแพ้และยอมจำนน พระชายาฉีถือเป็นคนกระตุ้น มันมีเหตุผลมากพอที่ชาวหนานจ้าวจะเกลียดนาง

ชายชราเงียบไปนาน ดวงตาของเขาหลุบลง เขาเอนหลังพิงบัลลังก์มังกรอย่างเหม่อลอย

เมื่อได้ยินคำถามของทูตหนานจ้าวเขาก็ยกเปลือกตาขึ้น สายตาที่สง่างามของเขากวาดไปทั่วท้องพระโรงช้าๆ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างมีความนัย “พวกท่านอยากได้คำอธิบายอย่างไร?”

“ส่งตัวพระชายาฉีมาให้หนานจ้าว”

เสนาบดีเหลิ่งและเสิ่นหลินเฟิงตัวชาวาบ

พวกเขารู้ว่าทูตที่มาในครั้งนี้เป็นคนสนิทของเสด็จอาแห่งหนานจ้าว ซึ่งขัดแย้งกับกษัตริย์หนานจ้าว มองเช่นนี้แล้วดูมีแรงจูงใจซ่อนเร้นจริงๆ

ทุกคนรู้ว่าตอนนี้ชีวิตของน่าเยี่ยไป๋กำมือของเหลิ่งชิงฮวน หากล่วงเกินชิงฮวนเข้าน่าเยี่ยไป๋คงมีจุดจบไม่ดี

ทูตคนนี้จึงมุ่งเป้าไปที่เหลิ่งชิงฮวน ซ้ำยังขอให้ฮ่องเต้มอบตัวเหลิ่งชิงฮวนให้กับพวกเขา นี่เป็นการถอนฟืนใต้กระทะและฆ่าน่าเยี่ยไป๋โดยตรง เช่นนี้เสด็จอารองก็จะใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น หากอ๋องฉีซึ่งเป็นผู้นำกองทัพในมั่วเป่ยได้ยินข่าวก็คงจะไม่พอใจ แล้วเขาจะไม่ยกไปบุกมั่วเป่ยเลยหรือ?

จากนั้นคนของมั่วเป่ยก็สามารถใช้ประโยชน์จากการนี้ ฉางอันก็จะสูญเสีย ส่วนหนานจ้าวก็จะไม่มีความเสียหายอะไรมาก

หลังจากขบคิดแล้ว ดูเหมือนว่านี่จะเป็นการวางกับดักของใครบางคนไว้ตั้งแต่แรกเพื่อใส่ร้ายอ๋องเซวียน ใส่ร้ายน่าจาอี๋นั่ว ลอบสังหารฮ่องเต้ และให้ฮ่องเต้ประหารชีวิตน่าจาอี๋นั่วด้วยความโกรธ

ต่อมาเมื่อทูตของหนานจ้าวมาถึงเมืองหลวง อีกฝ่ายได้แสดงพยานและหลักฐานอย่างชาญฉลาดต่อหน้าชาวหนานจ้าว กล่าวอีกนัยหนึ่งคือพวกเขาแอบสมรู้ร่วมคิดเพื่อให้ชาวหนานจ้าวมุ่งเป้าไปที่เหลิ่งชิงฮวน

เสนาบดีเหลิ่งลดเปลือกตาลงและนิ่งเงียบ เสิ่นหลินเฟิงยังเด็ก เขาทนไม่ไหว ก้าวไปข้างหน้าและวิจารณ์เสียงดัง “ประเทศต้อยต่ำแต่โอหังนัก!”

ทูตของหนานจ้าวไม่ได้ถ่อมตัวหรือเอาแต่ใจ “แม้ว่าครั้งก่อนพวกกระหม่อมจะมอบหนังสือยอมจำนนให้กับอ๋องฉีแล้ว แต่พวกกระหม่อมก็ปฏิบัติตามข้อตกลงระหว่างสองประเทศอย่างเคร่งครัด ทั้งส่งส่วยและตัวประกันเพื่อให้อยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข”

“แต่กลับกัน พวกท่านกลับยโสโอหัง สมรู้ร่วมคิดกับนางทำร้ายองค์หญิงหนานจ้าวและใส่ร้าย พวกกระหม่อมไม่อาจทนได้!”

ชายชราหัวเราะฝื่นๆ ด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ถ้าหากฉางอันไม่เห็นด้วยล่ะ?”

“องค์หญิงอี๋นั่วคืออัญมณีในมือของกษัตริย์หนานจ้าว สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ แม้ว่าจะต้องใช้กำลังไพร่พลทั้งหมดในหนานจ้าว พวกเราก็ต้องการคำอธิบาย”

หมายความว่าหากไม่ยอมก็จะประกาศศึก ยิ่งไปกว่านั้นเขาจะใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้โจมตีฉางอันในทุกด้าน

ทันทีที่ทูตหนานจ้าวพูดจบ มีข้าราชบริพารคนหนึ่งลุกขึ้นยืน

“ฝ่าบาท เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะพระชายาฉี ขอให้ฝ่าบาททรงโปรดส่งตัวพระชายาฉีออกไป เพื่อช่วยเหลือชาวหนานจ้าวในการสืบสวนคดีขององค์หญิงหนานจ้าวต่อไป เพื่อไม่ให้เกิดศึกและประชาชนต้องทุกข์ทนกับศึกสงครามขอรับ”

เมื่อหนึ่งคนพูด สิบคนก็ตาม เหล่าข้าราชบริพารก้มหน้า สบตากันอย่างลับๆ จากนั้นก็ออกมาขอร้องฮ่องเต้ไม่ให้ถือหาง ทำไมทหารของทั้งสามกองทัพต้องเอาชีวิตเข้าแลกในเมื่อสตรีนางเดียวสามารถแก้ปัญหาได้?

ยิ่งตอนนี้สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤต