ตอนที่ 787 เสือแสดงพลัง

เหลิ่งชิงฮวนรออยู่ในคุกสวรรค์ด้วยความร้อนใจ

เมื่อเห็นว่าเสิ่นหลินเฟิงเดินกลับมา เธอจึงก้าวเข้าไปถามเข้าด้วยความกระวนกระวายทันที “ข้าได้ยินมาว่าจิ่งอวิ๋นบาดเจ็บ อาการเป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้อยู่ที่ไหน”

เสิ่นหลินเฟิงถอนหายใจอย่างแผ่วเบา “ไม่เป็นอะไรมาก แค่บาดเจ็บภายนอกเล็กน้อย แต่ฮ่องเต้ทรงกริ้วอย่างมาก พระองค์ส่งเขาไปที่คุกสวรรค์ ข้าเกรงว่า...”

มือที่จับราวบันไดของเธอกำแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน เธออยากจะทุบราวบันไดเพื่อระบายความกังวลในใจออกมาให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

“เข้าคุก?” ชิงฮวนชะงักเล็กน้อย “ฮ่องเต้ทรงตรัสว่าอย่างไรบ้าง”

“พระองค์ตรัสว่าอาชญากรรมที่ฉีจิ่งอวิ๋นร่วมมือกับศัตรูเป็นเรื่องมิอาจให้อภัยได้ ตอนนี้ถูกส่งตัวเข้าไปในคุกโดยห้ามมิให้ใครเข้าเยี่ยม พี่สะใภ้ เราจะทำอย่างไรกันต่อไปดี เห็นทีว่าคราวนี้ฉีจิ่งอวิ๋นจะไม่สามารถผ่านด่านเคราะห์ไปได้ใช่หรือไม่”

ชิงฮวนไม่ตอบ เธอเพียงแค่เดินไปมาพร้อมกับมือที่กำลังเท้าเอวเอาไว้

เสิ่นหลินเฟิงมองเธอด้วยความหวัง “เมื่อห้าปีก่อนตอนที่ข้ารู้ว่าเขาคือผู้นำขององครักษ์อินทรีและลักพาตัวท่านหลบหนีไป ข้ารู้ทันทีว่าเขาจะต้องลำบาก ทว่าไม่ได้รู้สึกแย่เท่ากับวันนี้ ตอนนี้เขากลับตัวกลับใจและช่วยเหลือเราทุกวิถีทาง แม้แต่ข้าเองยังทำไม่ได้”

ใครบ้างที่ไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

ชิงฮวนเงยหน้าขึ้น “อย่าเพิ่งกังวลเกินไป ฮ่องเต้ยังไม่ได้สังหารจิ่งอวิ๋น เพียงแต่ขังเขาเอาไว้นั่นแปลว่าเรายังมีโอกาส”

คำอธิบายของชิงฮวนทำให้ความหวังในใจของเสิ่นหลินเฟิงเพิ่มมากยิ่งขึ้น

“จริงหรือ”

แน่อยู่แล้ว คนที่รักเกียรติและศักดิ์ศรีของตนเองอย่างฮ่องเต้ หากรู้ว่าฉีจิ่งอวิ๋นรอดคมดาบของตัวเองทั้งยังมีชีวิตรอดมาหลายปี เขาจะต้องอับอายขายหน้าอย่างถึงที่สุด

“แล้วเราจะทำอย่างไรกันดี”

ชิงฮวนที่ดูเหมือนจะเตรียมพร้อมมาอย่างดีหยิบกระดาษสองสามแผ่นออกมาจากแขนเสื้อ “เมื่อครู่ข้าเตรียมไว้เอาไว้แล้ว นี่เป็นแผนเดียวที่จะทำได้ในตอนนี้ ช่วยยำของพวกนี้ไปส่งที่ร้านผ้าไหมและให้เจ้าของร้านดำเนินการตามคำสั่งของข้า”

เสิ่นหลินเฟิงรับไว้ด้วยความลังเล การขอให้เจ้าของร้านผ้าไหมทำเรื่องแบบนี้จะดีหรือไม่ ชิงฮวนดูเหมือนจะอ่านใจเขาออกจึงพูดอย่างตรงไปตรงมา “ไม่ดีแน่หากท่านจะเปิดเผยตัวโดยตรง ท่านทำได้เพียงสามารถควบคุมเรื่องนี้อยู่เบื้องหลังเท่านั้น หากเปิดดูท่านจะเข้าใจเอง”

เสิ่นหลินเฟิงได้รับอนุญาตจึงเปิดกระดาษในมืออย่างสงสัย จากนั้นเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ “นี่มัน...”

ชิงฮวนยิ้มเล็กน้อย “คนเหล่านี้คือคนที่หนานจ้าวส่งมาเพื่อใส่ความข้าก่อนหน้านี้ บังเอิญว่าในมือของข้ากำความลับของพวกเขาเอาไว้ ข้าจะใช้มันเพื่อบีบให้เจ้านายมาขอร้องอ้อนวอนฮ่องเต้แทนข้า ดีไหมล่ะ”

เสิ่นหลินเฟิงซึ่งเดิมทีมีไหวพริบเฉียบแหลม เมื่อได้ยินชิงฮวนพูดเช่นนั้น เขาจึงตระหนักได้ทันที “ข้อมูลที่จิ่งอวิ๋นให้ข้าทำลายเป็นของปลอมทั้งหมด ข้อมูลจริงที่หายไปอยู่ในมือท่านนี่เอง”

ชิงฮวนกระแอมสองครั้งก่อนจะยิ้มออกมา “หากคนเหล่านี้ขอร้องแทนข้า ฮ่องเต้จะต้องรับรู้ถึงความผิดปกติและเชื่อมโยงกับจิ่งอวิ๋น เช่นนี้เขาจะไม่ผลีผลามจัดการจิ่งอวิ๋น นั่นจะทำให้เรามีเวลาช่วยเหลือเขา หากฮ่องเต้ทรงพระปรีชาคาดเดาได้ว่าตอนนั้นองครักษ์อินทรีมีข้อมูลอะไรอยู่ในมือ จงให้เขาผลักภาระมาที่ข้า โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องแบกรับเอาไว้เพียงผู้เดียว ข้าย่อมมีวิธีจัดการของตนเอง”

เสิ่นหลินเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “หากข้อมูลนี้ตกอยู่ในมือของใครย่อมมีภัยอันตราย แล้วข้าจะปล่อยให้ท่านรับมือเพียงคนเดียวได้อย่างไร ปล่อยให้ข้าจัดการเองเถอะ”

ชิงฮวนส่ายหน้า “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะเป็นวีรบุรุษ สถานการณ์โดยรวมขึ้นอยู่กับท่าน ท่านวางใจเถอะ ข้ารู้ขอบเขตของตนเองดี”

เสิ่นหลินเฟิงไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงทำตามที่ชิงฮวนพูดในขณะนั้น

สิ่งที่เกิดขึ้นกับจิ่งอวิ๋นเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิด สิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องทั้งหมดจะต้องถูกระงับชั่วคราว พวกเขาจะต้องช่วยเหลือฉีจิ่งอวิ๋นก่อนเป็นอันดับแรก