ตอนที่ 796
ตอนที่ 796 หนีจากความตาย
September 20, 2026
เห็นได้ชัดว่าหมอนั้นตะลึงไป เดิมทีคิดว่าคนที่มานั้นเป็นเพียงแค่เด็กวัยรุ่นทั่วไป ที่ลักไก่คลำสุนัขเข้ามาขโมยของในนี้ ใครจะไปคิดว่าเป็นคนของจวนมหาเสนาบดี และคนที่เฝ้าประตูอยู่ด้านนอกก็ไม่รู้เรื่องเลย มันจะยุ่งยากหน่อยแล้ว
คนเฝ้าประตูสองคนเช็ดปาก แล้วเดินเข้ามา มองสุนัขดุร้ายสองตัวที่นอนน้ำลายฟูมปาก แล้วมองเหลิ่งชิงเจียว ในใจก็หวาดกลัว ลดแววตาดุดันลงเล็กน้อย
แม่เฒ่าที่อยู่ในบ้านเห็นท่าไม่ดี แอบออกไปส่งข่าวย้ายทหารช่วยเหลือไปแล้ว
เหลิ่งชิงเหยารู้ว่าคนเหล่านี้ไม่มีทางไว้หน้าเหลิ่งชิงเจียวแน่นอน รีบเร่งลงมืออย่างร้อนใจ “ชิงเจียว ไม่ต้องเสียเวลากับพวกเขา รีบไปเถิด กลับไปที่จวนมหาเสนาบดี”
เหลิ่งชิงเจียวไม่ขยับตัว ไม่ยอมไป เหมือนกับไม่ฟังที่ตัวเองพูด
เห็นได้ชัดว่าคนที่ดูแลทุกอย่างที่นี่ก็คือหมอ ก้าวไปข้างหน้า ทำความเคารพ หนักแน่นมั่นคง “ที่แท้ก็เป็นคุณชายรองจวนมหาเสนาบดีนี่เอง คงจะมาเยี่ยมพระชายารองสินะ?”
ชิงเจียวพยักหน้า “ใช่”
หมอหันไปตำหนิสองคนที่เฝ้าประตู “พวกเจ้าสองคนทำไมช่างกล้าเช่นนี้ ไม่คิดเลยว่าจะไม่มารายงาน? ถ้าคุณชายรองถูกสุนัขดุทำร้าย จะอธิบายกับท่านอ๋องและเสนาบดีเหลิ่งยังไง?”
สองคนที่เฝ้าประตูพูดเป็นเสียงเดียวกัน “เกรงว่าคุณชายรองจะปีนกำแพงเข้านะสิขอรับ พวกข้าจึงไม่เห็น”
เหลิ่งชิงเจียวซักถามหลีกเลี่ยงปัญหาหลัก “งั้นเห็นได้ชัดว่าพี่สามของข้าถูกขังอยู่ในห้อง ทำไมพวกเจ้ากลับกล่าวเท็จบอกว่านางไม่อยู่?”
หมอมองไปที่หน้าต่าง “กล่าวตามความจริง ตั้งแต่ที่คุณหนูสามตั้งครรภ์ จิตใจก็เคร่งเครียด มีความผิดปกติเล็กน้อย มักจะทำร้ายคนอยู่บ่อยๆ พวกข้าก็ไม่มีทางเลือก นี่ก็เพิ่งจะขังนางไว้”
เหลิ่งชิงเหยาอยู่ในห้อง ได้ยินคำพูดของพวกเขาอย่างชัดเจน เร่งรัดอยู่ต่อเนื่อง “ข้าไม่ได้บ้า ชิงเจียว ฟังข้า รีบกลับบ้านไป”
คนเฝ้าประตูสองคนเฝ้าประตูอย่างไม่แสดงอารมณ์ บริเวณเอวนูนพอง เห็นได้ชัดว่ามีอาวุธ
เหลิ่งชิงเจียวฉลาดหลักแหลม ชั่งน้ำหนักสถานการณ์ และรู้สึกว่าอาศัยอำนาจตัวเอง เกรงว่าจะไม่สามารถพาเหลิ่งชิงเหยาออกไปจากที่นี่ได้
เขาเข้าใจฉวยโอกาส เคาะกระบอกฝนดอกสาลี่ที่อยู่ในมือ “ในเมื่อพี่สามของข้าเป็นบ้าไปแล้ว กักขังไว้ปลอดภัยกว่าก็จริง งั้นข้าขอตัวกลับจวนมหาเสนาบดีก่อนก็แล้วกัน เพื่อไม่ให้พ่อของข้ารอจนเป็นห่วง”
คนเฝ้าประตูทั้งสองคนหันไปมองหมอ หมอมองอาวุธลับในมือเหลิ่งชิงเจียว แล้วมองสุนัขสองตัวที่นอนแข็งอยู่กับพื้น เข็มพิษเป็นประกายแสงสีฟ้าปักอยู่ที่หัว เขาไม่รู้สภาพความเป็นจริงภายใน ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ที่นี่ห่างจากจวนมหาเสนาบดีไกลมาก จะให้ข้าน้อยหารถม้าให้คุณชายรองไหมขอรับ?”
เหลิ่งชิงเจียวส่ายหน้า “ไม่ต้อง ม้าของข้าอยู่ด้านนอก”
หมอถอยออกมาอีกทางหนึ่ง “เช่นนั้นคุณชายรองกลับดีๆ ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มเย็นแล้ว ระหว่างทางต้องระวังตัวด้วย”
เหลิ่งชิงเจียวพยักหน้า เมื่อมองไม่เห็นเงาของเหลิ่งชิงเหยา หันหลังเดินจากไป
เหลิ่งชิงเหยากลับรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย ลางสังหรณ์ที่เป็นลางร้ายมันวนเวียนอยู่ก้นบึ้งหัวใจนาง นางอยากเตือนเหลิ่งชิงเจียวให้ระวังตัว คนพวกนี้ไม่มีทางวางมือ แต่ว่า นางกลัวว่าถ้าตัวเองปากสว่างอีก กลับยั่วยุทำให้คนเหล่านี้อยากฆ่า ไม่กล้าพูด ทำได้เพียงมองหลังของเขาเดินจากไปตาปริบ ๆ แทบอยากจะออกไปจากหมู่บ้านที่มีอันตรายซ่อนอยู่ทุกที่นี้ด้วยกัน
เหลิ่งชิงเจียวออกไปจากบ้าน ในใจเขาว้าวุ่นมาก อยู่ที่กรมอาญาพบคนใจกล้าจิตใจไม่อาจคาดคะเนได้มากมาย ในขณะเดียวกันในบรรยากาศละเอียดอ่อนเมื่อครู่นี้ เขาก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ
ถ้าหากเหลิ่งชิงเหยาพูดเป็นเรื่องจริง พวกเขาไม่มีทางที่จะปล่อยตัวเองไปง่าย ๆแบบนี้แน่นอน
หมอคนนั้นไม่รีบร้อนหรือตื่นตระหนก ปล่อยให้ตัวเองไปแบบนี้ เห็นได้ชัดว่ามีทางหนีทีไล่ไว้
และกระบอกฝนดอกสาลี่ที่ตัวเองเอาไว้ใช้ป้องกันตัว เมื่อกี้จัดการกับสุนัขร้ายเพราะว่ากลัว กดปุ่มเปิด ยิงสองครั้งติดต่อกัน ด้านในกระบอกฝนดอกสาลี่เหลือเพียงไม่กี่อัน ทำได้เพียงสร้างสถานการณ์ขู่ขวัญตบตา ขู่ให้คนกลัวเท่านั้น หากลงมือขึ้นมาจริงๆ ตัวเองจะสามารถเป็นคู่ต่อสู้คนเหล่านี้ได้ยังไง?