ตอนที่ 8 ผู้ชายคนนี้ปากเสียจริงๆ

เหลิ่งชิงฮวนหัวเราะเบาๆ อย่างช่วยไม่ได้ หยิบไนโตรกลีเซอรีนที่เหลือออกมาวางไว้ข้างหมอนของหญิงชรา "นี่เป็นยาฉุกเฉินที่ออกฤทธิ์เร็ว หากเสด็จยายรู้สึกปวดจนทนไม่ได้ เพียงอมไว้ใต้ลิ้นอาการก็จะบรรเทา"

เหล่าไท่จวินตะคอกเบาๆ “นี่ก็แค่ให้ข้าใช้ฆ่าเวลาหรอกหรือ”

“ยาที่ใช้ทั่วไปนั้นภายในจวนคงไม่มี รอชิงฮวนกลับจวนแล้วจะกลั่นยาให้คนนำมามอบให้ เสด็จยายเสวยให้ตรงเวลานะเพคะ”

หญิงชราจ้องมองเธออย่างดุดัน "คนอื่นจะไปรู้เรื่องอะไร ไม่กลัวว่าพวกมันจะเอายามาให้ข้ากินซี้ซั้วหรือ? พรุ่งนี้เจ้ามามอบให้ข้าด้วยตัวเอง! มีอะไรน่าอายกัน”

คำถามที่รัวมาทำให้เหลิ่งชิงฮวนสับสนเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเปิดปากอธิบาย เหล่าไท่จวินก็หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า พลิกตัวไปอีกทางและไม่สนใจเธอ

ฮูหยินเสิ่นดึงแขนเสื้อเธอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “นี่เป็นสิ่งที่อยู่ในใจของเหล่าไท่จวิน ขอให้พระชายาเข้าใจด้วยนะ”

เหลิ่งชิงฮวนเข้าใจได้ทันทีว่าเหล่าไท่จวินกำลังคิดอะไรอยู่ ดวงตาของเธอก็ชื้นขึ้นมาชั่วขณะ ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมไปทำความผิดใหญ่หลวงอะไรไว้ถึงขั้นทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสีย แต่ยังทำให้ไทเฮาและเหล่าไท่จวินยังคงปกป้อง โดยเฉพาะเหล่าไท่จวินที่ดูท่าจะเอ็นดูเธอมาก

จวนกั๋วกงไม่ว่าจะหมออะไรล้วนมีพร้อม แล้วจะให้เสิ่นหลินเฟิงรีบร้อนไปตามเธอถึงที่พระราชวังทำไม?

ตั้งแต่เธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้งโลกใบนี้ก็ช่างโหดร้ายกับเธอไม่หยุดไม่หย่อน แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากเหล่าไท่จวินเป็นครั้งแรก เธอกลืนก้อนสะอื้นก่อนจะน้อมรับคำสั่ง “ขอบพระทัยเหล่าไท่จวิน พรุ่งนี้หลานสะใภ้จะมาเยี่ยมอีกครั้ง ขอทรงพักผ่อนให้สบาย”

เหล่าไท่จวินไม่พูดอะไรสักคำ เหลิ่งชิงฮวนจึงตามฮูหยินเสิ่นออกไปอย่างเงียบๆ มู่หรงฉีที่รออยู่ด้านนอกเริ่มหมดความอดทนเมื่อเห็นคนทั้งสองออกมาพวกเขาจึงตรงไปหาฮูหยินเสิ่นและถามด้วยความเป็นห่วง "เสด็จยายเป็นเช่นไรบ้าง"

ฮูหยินเสิ่นส่ายหัวอย่างเป็นกังวล "พูดไปก็เสียเปล่า เหล่าไท่จวินเป็นห่วงแต่เรื่องของท่านอ๋องเท่านั้น เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาพระนางก็จะมีอาการเจ็บหน้าอกจนหายใจไม่ออก ตอนนี้เห็นว่าพวกท่านทั้งสองมิได้ขุ่นเคืองกันแล้วก็วางใจจนอาการดีขึ้นไม่น้อย”

สีหน้าของมู่หรงฉีเข้มลง เขาเอ่ยสั้นๆ “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

ฮูหยินเสิ่นพูดพร้อมกับรอยยิ้ม "ต้องขอบคุณทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของพระชายา เสด็จยายของท่านทรงพอพระทัยมาก แต่เกรงว่าจะเป็นการรบกวนหากต้องให้มาทำการรักษาบ่อยๆ พระชายาเองก็บาดเจ็บ เหล่าไท่จวินกำชับมาว่าให้ท่านอ๋องดูแลนางให้ดีด้วย"

ท่าทีของมู่หรงฉีเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสนุ่มนวลขึ้นเป็นกอง ไร้ซึ่งท่าทางเย็นชาดุร้าย ดวงตาของเขากวาดไปที่เหลิ่งชิงฮวนและเขาค่อยๆ เอ่ย “ย่อมเป็นเช่นนั้น”

เมื่อส่งคนกลับไปกราบทูลพระสนมฮุ่ยเฟยในพระราชวังแล้ว ทั้งสองคนก็กล่าวลาและออกไปจากเรือนหลัง

รอจนรอบข้างไม่มีคนนอกแล้วมู่หรงฉีจึงหยุดฝีเท้า กวาดสายตามองเหลิ่งชิงฮวนและเอ่ยอย่างประชดประชัน “เมื่อครู่เจ้าเอายาอะไรให้เสด็จยายดื่ม ถึงได้เข้าข้างเจ้าเช่นนี้”

“ทำไมท่านอ๋องถึงได้เป็นคนหน้าไหว้หลังหลอกเช่นนี้ แสร้งทำเป็นแสดงความรักยิ่งทำให้หม่อมฉันกลายเป็นคนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี”

“เท่าที่ข้ารู้” มู่หรงฉีก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาลุกเป็นไฟ “คุณหนูใหญ่แห่งจวนมหาเสนาบดีไม่มีความรู้ด้านการแพทย์เลยสักนิด นับประสาอะไรกับโรคหัวใจที่แม้แต่หมอที่มีชื่อเสียงในจวนก็ช่วยอะไรไม่ได้ เจ้ากำลังเล่นเล่ห์กลอันใด? ทั้งยังสามารถใช้เข็มภมรที่หายไปหลายร้อยปีได้อย่างไร?”

“คนอื่นไม่รู้ มิได้หมายความว่าหม่อมฉันจะไม่รู้ ท่านอ๋องคงลืมไปแล้วว่าตอนหม่อมฉันอายุได้สิบกว่าปีถึงได้กลับมาที่เมืองหลวงแห่งนี้ ช่วงสิบปีนั้นหม่อมฉันกับท่านแม่ต้องเผชิญอะไรบ้างคาดว่าท่านคงตรวจสอบชัดเจนแล้ว วันพรุ่งหม่อมฉันจะมาที่จวนกั๋วกงอีกครั้ง หากท่านไม่วางใจ กลัวว่าหม่อมฉันจะคิดร้ายต่อเหล่าไท่จวิน คิดร้ายต่อท่าน ก็เชิญท่านตามมาจับตาดูได้ อย่าได้ปล่อยโอกาสให้หม่อมฉัน”

มู่หรงฉีตะคอกอย่างเย็นชา "หากมิใช่ว่าเสด็จยายทรงกังวลเกี่ยวกับข้า เจ้าคิดว่าข้าจะเต็มใจงั้นหรือ? ข้าให้เวลาเจ้าก่อนที่เสด็จยายจะหายดี ข้าจะไม่คิดบัญชีอะไรกับเจ้า”

เหลิ่งชิงฮวนหัวเราะ “ดูเหมือนว่าท่านอ๋องฉีจะขอร้องให้หม่อมฉันเล่นละครกับท่าน เช่นนั้นก็ขอให้ใช้ท่าทางที่ดี อย่าใช้ท่าทางสูงส่งเช่นนั้นกับหม่อมฉันอีก”

“ล้อเล่นหรือ หรือนี่ไม่ใช่วิธีที่เจ้าใช้ข้อร้องข้า? เจ้าหน้าด้านหน้าทนอยู่ในจวนของข้าก็ถือว่าข้าไว้หน้าเจ้าแล้ว หวังว่าเจ้าจะรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว อย่าพยายามโดยไม่จำเป็น แค่มองเจ้าข้าก็รู้สึกขยะแขยงเต็มทน”

เหลิ่งชิงฮวนเงยหน้าขึ้นมาหรี่ตาลง ก่อนจะฉีกยิ้มให้มู่หรงฉี “ท่านเป็นโรคลึกซึ้งถึงกระดูก โอสถอันใดก็ไร้ผล”

มู่หรงฉีชะงัก “หมายความอย่างไร?”