ตอนที่ 827 การเปลี่ยนแปลงในพระราชวัง

ในตอนกลางคืนประตูวังมักจะในยามโหย่ว (เวลาประมาณ 17:00-19:00) และจะไม่ถูกเปิดจนกว่าจะมีเรื่องด่วน

หากมีข่าวสารเร่งด่วนจะถูกสอดเข้าไปในช่องของประตู โดยมีคนรับใช้รับผิดชอบในการนำไปถวายแด่ฮ่องเต้

ทว่าในวันนี้ประตูของพระราชวังถูกเปิดออก เหล่าราชองครักษ์เดินโซซัดโซเซมาจนถึงวังเยี่ยนชิ่งพร้อมกับมอบจดหมายด่วนจากมั่วเป่ย

เหล่าราชองครักษ์ก้มศีรษะลงอย่างเงียบๆ โดยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ฮ่องเต้ซึ่งยังไม่เข้าบรรทม เขายืนอยู่ด้านหน้าแผนที่ของเมืองฉางอันพลางคิดอะไรบางอย่าง เขาเปิดจดหมายอย่างลวกๆ ก่อนอ่านอย่างคร่าวๆ ก่อนที่จะชะงักตัวแข็งทื่อ สีหน้าของเขาหม่นหมองลง พร้อมกับมือที่เริ่มสั่นระรัว

สุดท้ายทรุดลงบนเก้าอี้มังกรอย่างอ่อนแรง

“เขา...เขาอยู่ที่ไหน” จักรพรรดิกัดฟันแน่น “คนส่งจดหมายอยู่ที่ไหน”

เสียงดังสนั่นทำให้เหล่าราชองครักษ์ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นและเริ่มหายใจลำบาก เมื่อได้ยินคำสั่งของฮ่องเต้ เขาจึงรีบลุกขึ้นจากพื้นและวิ่งออกไปราวกับกำลังหลบหนี

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้ส่งสารก็เข้ามาในวังเยี่ยนชิ่งด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยฝุ่น เขาคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับเอ่ยปากพูดเสียงแหบแห้ง

ฮ่องเต้ชูกระดาษจดหมายในมือด้วยความไม่เชื่อ “นี่มันเรื่องจริงงั้นหรือ”

ผู้ส่งสารกราบทูลด้วยเสียงที่แหบแห้ง “กราบทูลฮ่องเต้ ท่านอ๋องฉี เสด็จเข้าไปในราชสำนักมั่วเป่ยด้วยตนเองและระเบิดคลังเสบียงอาหาร โชคไม่ดีที่เขาหนีออกมาไม่ทัน ถูกระเบิดฟ้าคำรนที่ตนเองใช้งานระเบิดใส่ พระ...พระศพอยู่ระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวง คาดว่าอาจจะถึงที่นี่ภายในสองวันพ่ะย่ะค่ะ”

จดหมายหลุดจากปลายนิ้วของชายชราทันที

“เป็นไปได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้!” ชายชราอารมณ์เสียทันที

ผู้ส่งสารคุกเข่าลงบนพื้น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น “เป็นความจริงอย่างยิ่ง ฝ่าบาท แม้ว่าศพจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในตอนนั้น ทว่าชุดเกราะนั้นเป็นของท่านอ๋องฉีอย่างไม่ต้องสงสัย”

ฮ่องเต้รู้สึกราวกับถูกฟาดด้วยสายฟ้า เขากุมหัวใจไว้แน่น น้ำตาไหลอาบใบหน้า

“ทำไมฉีเอ๋อร์ถึงเลอะเลือนเลือกทำเรื่องอันตรายเช่นนี้ด้วยตัวเอง เขาไม่เข้าใจหรือว่าในฐานะหัวหน้าแม่ทัพ เขาคือจิตวิญญาณของกองทัพและไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากค่ายทหาร”

ผู้ส่งสารพูดอย่างสั่นสะท้าน

“ท่านอ๋องกล่าวว่าบริเวณรอบยุ้งฉาง มั่วเป่ยการป้องกันอย่างแน่นหนา ไม่มีใครสามารถแฝงตัวเข้าไปในนั้นได้ยกเว้นเขา เขายังบอกด้วยว่าเขามีคนอยู่ข้างในที่สามารถตอบสนองได้สายลับอยู่ด้านในและจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

แม่ทัพฉู่และคนอื่นๆ พยายามเกลี้ยกล่อมเขาแล้วแต่เขายังยืนกรานไม่ฟัง เดิมทีวางแผนการลอบโจมตีและเส้นทางการล่าถอยอย่างครอบคลุม แม่ทัพใหญ่สองคนของตระกูลฉู่ซุ่มโจมตีอยู่ข้างนอกเพื่อตอบโต้

แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ท่านอ๋องจึงเปลี่ยนแผนการโจมตีชั่วคราว เปลี่ยนทิศทางตรงไปยังโกดังเก็บเสบียงขนาดเล็กอีกแห่ง

ท่านอ๋องทำทุกอย่างด้วยความราบรื่น หลังจากที่คลังข้าวถูกจุดไฟ ท่านอ๋องสั่งให้ทหารถอยออกไปก่อน ส่วนเขาอยู่ด้านหลังพร้อมกับนายพลในกองทัพ แต่ใครจะรู้ว่าธัญพืชและหญ้าที่เก็บไว้ในคลังนั้นของปลอม ทั้งหมดในคลังนั้นคือระเบิดฟ้าคำรน

ท่านอ๋องและนายพลถูกฝังอยู่ในนั้น ไม่มีใครรอดชีวิต เรามีเวลาเพียงเล็กน้อยตอนที่ไฟมอดลงช่วยนำพระศพขอท่านอ๋องออกมา ส่วนศพของแม่ทัพอีกคนนั้นหาไม่เจอพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อฟังคำพูดอันน่าสะเทือนใจของผู้ส่งสาร ชายชราก็กำหมัดแน่นด้วยหัวใจเต้นแรง “ฉีเอ๋อร์ของข้า เจ้าใจร้ายมากที่ปล่อยคนผมขาวส่งคนผมดำ”

เขาทรุดบนเก้าอี้มังกรอย่างไร้เรี่ยวแรงอีกครั้ง

เกิดความตื่นตระหนกทั้งในและนอกวัง บรรดาหมอหลวงวิ่งกันในวุ่นวายไปหมด

เมื่อพระสนมฮุ่ยเฟยได้ยินข่าวร้ายนั้น นางก็ตีอกชกหัวด้วยความเสียใจและล้มลงบนโซฟา

นางสนมในวังรวมถึงหมอหลวงต่างล้อมรอบวังเยี่ยนชิ่งอย่างแน่นหนา พวกเขาเฝ้าประตูอย่างใจจดใจจ่อ พร้อมกับพูดคุยถึงการตายของมู่หรงฉี

ทางด้านฮ่องเต้อยู่ในอาการโคม่า หมอหลวงไม่ทราบสาเหตุที่มาของโรค กล่าวได้เพียงว่าพระองค์ทรงตกอยู่ในความโศกเศร้าเกินไปชั่วขณะหนึ่ง

อ๋องเฮ่าที่ได้ข่าวจึงรีบเข้าวังในชั่วข้ามคืน

นางสนมกลุ่มหนึ่งในวังต่างก็กังวลเกี่ยวกับพระอาการของฮ่องเต้ จึงไม่มีใครสังเกตว่ามีพายุก่อขึ้นในวังอย่างลับๆ