ตอนที่ 844 ไหน้ำส้มกลับมาแล้ว

ในเวลานี้ชิงฮซนอยู่ในห้องสักการะจริง

ในเวลากลางคืนที่เงียบสงบเป็นเวลาที่จะทำอะไรไม่ดีพอดี

เธอกังวลว่าอ๋องเฮ่าจะส่งคนมาที่จวนอ๋องฉีและลอบสร้างความวุ่นวาย ดังนั้นเธอจึงคิดที่จะสร้างค่ายกลเอาไว้ในโลงศพเอาไว้ล่วงหน้า

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น ถ้าหากว่าอ๋องเฮ่าไม่ย่อมแพ้ตัวเธอจะต้องให้คนของเขามาแล้วไม่สามารถกลับไปได้ หรือไม่ก็ทำให้พวกนั้นตกใจกลัวจนฉี่ราด

เธอให้คนที่คอยเฝ้าศพและพระที่สวดมนต์ออกไปข้างนอกแล้วปิดประตู จากนั้นเธอปีนไปบนโลงศพเพื่อติดตั้งค่ายกล เทียนสีขาวที่อยู่ด้านหัวของโลงศพนั้นแกว่งไปมาสองสามครั้งจากแรงลม

เมื่อเงยหน้าขึ้นไปโฉวซือเส่าที่อยู่ในชุดสีแดงก็ได้นั่งลงบนโลงศพแล้ว เขายกขาข้างหนึ่งขึ้นแล้วฉีกน่องไก่ข้างหนึ่งบนโต๊ะบูชาไป

ประตูและหน้าต่างยังคงปิดสนิทเขาต้องมีทักษะดีแค่ไหนกัน อีกทั้งทุกครั้งที่เขามาที่นี่ราวกับว่าเขาไม่เคยเดินผ่านประตูหลักเลย ทำเหมือนกับลอบเข้ามาหาชู้อย่างไรอย่างนั้น

ชิงฮวนโบกมือไล่เขาอย่างไม่เกรงใจ “เจ้าจะนั่งตรงอื่นไม่ได้หรือไง ถึงจะต้องมานั่งบนฝาโลง นี่ไม่เป็นการเคารพผู้ตายเลยนะ”

“เจ้าทั้งวางยาพิษทั้งเลี้ยงแมลงกู่เอาไว้บนฝาโลง ตัวเองก็เป็นยังจะมาว่าคนอื่น” โฉวซือเส่ากินน่องไก่ไปคำเดียวก็คายออกมา เขาเปลี่ยนไปหยิบกล้วยแทน “ถูกรมควันจนเป็นกลิ่นควันหมดแล้ว ไม่อร่อยเลย”

“นี่ไม่ได้มีไว้ให้เจ้ากิน ย่อมต้องไม่ถูกใจเจ้า”

“ข้าวิ่งพล่านไปทั่วเรื่องของเจ้าทั้งวัน น้ำก็ยังไม่ได้กินสักอึก เจ้านี่น้าเห็นข้าแล้วไม่พูดดีกับข้าสักคำ ต่อให้เจ้าจะถามสารทุกข์สุขดิบไม่เป็นก็ควรใส่ใจข้าหน่อย”

“ขอบคุณ”

“ว่าไปเรื่อย”

ชิงฮวนหยัดกายยืนตรง “ซาบซึ้งจริงๆ เรื่องที่ทำเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

โฉวซือเส่ายิ้มออกมาอย่างภูมิใจ “ข้าเป็นคนออกโรงเองจะมีอะไรผิดพลาดได้อย่างไร เป็นอย่างที่เจ้าคิดจริงๆพวกเขาซ่อนตัวอยู่ที่สุสานหลวง มีทหารในวังคอยอารักขาอยู่ ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ก็เลยไม่แน่ใจว่ามีอะไรข้างใน

แต่ว่ามีข่าวร้ายเรื่องหนึ่งคือหลังจากที่เบาแสของหัวหน้าเหอหลุดออกไปก็ไม่มีใครรับหมอคนนั้นไปที่ค่ายทหาร แต่กลับพาเขาไปฆ่าปิดปาก พวกเราช้าไปก้าวหนึ่งก็เลยช่วยเอาไว้ไม่ได้”

พระชายาเฮ่านั้นรู้จักใช้คนจริงๆ น่าสงสารหมอคนนั้นที่ยอมมาทิ้งชีวิตให้พระชายาเฮ่า เพียงแต่หลังจากที่เขาตายไปแล้วเขาคิดไม่ถึงว่าสุดท้ายเมื่อตัวเองหมดประโยชน์แล้วจะถูกกำจัด

“งั้นผู้นำเหอล่ะ? ถ้าหากว่าไม่มีเรื่องสำคัญเขาไม่มีทางที่จะอยู่ในสุสานหลวงนานหรอก ถึงแม่ว่าตอนนี้อ๋องเฮ่าจะเผยหางจิ้งจอกของตัวเองออกมาแล้วแต่กลับไม่กล้าที่จะแสดงออกมากเกินไป น่าจะเป็นเพราะเขากำลังรอให้ทหารเข้ามาในเมืองหลวงอยู่”

โฉวซือเส่าส่ายหน้า “อีกฝ่ายหนึ่งอดทนได้ดีมาก พวกเขาไม่เคยเผยโฉมหน้าให้เห็นมาก่อน”

ชิงฮวนเริ่มรู้สึกร้อนใจ “เขาจะต้องเตรียมตัวป้องกันเอาไว้แล้วแน่ พวกเราจะต้องระวังให้มากอย่าให้มีร่องรอยของเราหลุดออกไป อีกอย่างสุสานหลวงก็เข้าถึงได้ง่าย พระสนมหลินวางแผนอยู่ที่นั่นมาตั้งนาน เราจะต้องป้องกันไม่ให้นางหนีออกไปผ่านทางลับ”

“ตรงจุดนี้ข้าได้เตรียมเอาไว้นานแล้ว ข้าสั่งให้คนคอยเฝ้าซุ่มโจมตีตามทางแยกต่างๆเอาไว้แล้ว ต่อให้เขาแปลงร่างเป็นหนูก็ไม่สามารถหนีพ้นสายตาของพวกเราไปได้ อีกอย่างข้ายังยืมสุนัขตำรวจมาจากเสิ่นหลินเฟิงอีกครั้ง”

ชิงฮวนรู้สึกเสียดายเล็กน้อย “ถ้าหากว่าฉีจิ่งอวิ๋นยังอยู่ก็ดี นกอินทรีทองที่เขาเลี้ยงไว้เข้าใจมนุษย์จึงเหมาะสมในการสะกดรอยระยะไกลที่สุด ต่องให้เสด็จลุงรองซ่อนทหารเอาไว้ในภูเขา อินทรีทองจะต้องหาเจอแน่”

โฉวซือเส่ารู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของเธอมาก เขาค่อยๆถอนหายใจออกมา “ก็จริง ผู้หญิงคนนี้นี่ ของที่เจ้าไม่มีคือสิ่งที่ดีที่สุด ข้าอยู่ต่อหน้าต่อตาเจ้านะ เจ้ายังไปคิดถึงผู้ชายคนอื่นอีก ตอนนั้นข้ายอมให้เจ้าได้ตัวข้าไปง่ายเกินไป ข้าน่าจะไม่ยอมอย่างหัวเด็ดตีนขาดและต่อต้านเจ้าจนถึงที่สุด ”

ชิงฮวนชินชากับคำพูดที่ดูน่าสงสารของเขาแล้ว นางจึงทำเพียงแค่กลอกตาและไม่สนใจเขาอีก นางลอบครุ่นคิดในใจ ในบรรดาลูกน้องเก่าของฉีจิ่งอวิ๋นองครักษ์อินทรีทองจะต้องมีคนที่ใช้อินทรีได้เก่งอยู่แน่ๆ เธอจะเอาอินทรีทองให้พวกเขาเพื่อตามรอยหัวหน้าเหอได้ไปไหมนะ

อย่างไรเสียเธอก็เคยประมือกับเขามาก่อนจึงรู้ว่าแม้ภายนอกเขาจะเป็นคนดีแต่ความจริงแล้วไม่ใช่ ตอนนี้เธอได้หาทางป้องกันไว้ก่อนและระมัดระวังตัวแล้ว ถ้าหากว่ามีคนลอบกลายเป็นทหารก็อาจไม่ปลอดภัยได้

เธอครุ่นคิดเรื่องนี้อย่างไม่สนใจอะไรอื่นจึงไม่ได้ยินเสียงอาวุธลับดังแหวกอากาศขึ้นในห้อง ส่วนโฉวซือเส่านั้นมีสัญญาณระวังภัย ไม่ต้องหันไปเขาอาศัยเพียงฟังเสียงก็สามารถรู้ได้ว่าอาวุธลับนั้นดังมาจากทางไหน