ตอนที่ 877 ฮ่องเต้เริ่มเลอะเลือนมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

อวิ๋นเช่อตกใจมากจนรีบเหลือบมองไปทางเหลิ่งชิงฮวน “อย่าให้ท่านแม่ของข้าได้ยินเป็นอันขาดนะ หากนางรู้ว่าพระราชลัญจกรอยู่ที่ข้า นางจะต้องตีข้าจนตายแน่ๆ ครั้งก่อนที่นางให้ข้าแสดงบทโดนตีให้เสด็จปู่ดู ก้นของข้าก็บวมอยู่หลายวัน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มหาเสนาบดีเหลิ่งก้มลงไปกอดเขาพร้อมกับหัวเราะ “แม่ของเจ้าไม่ตีเจ้าหรอก แต่นางจะยกย่องชื่นชมเจ้าด้วยซ้ำ! ครั้งนี้เจ้ามีส่วนช่วยอย่างมาก ใครกล้าตีเจ้า ท่านตาคนนี้จะจัดการเอง”

อวิ๋นเช่อรู้สึกว่าท่านตาของเขาไม่ได้เรื่องอย่างถึงที่สุด เขามาเพื่อขอคำแนะนำ แต่ทำไมท่านตากลับส่งเสียงดังถึงขนาดนี้ อวิ๋นเช่อกังวลมากจนขยิบตาและหวังว่าเขาจะปิดปากของเสนาบดีเหลิ่งได้

ส่วนอีกฝ่ายกลับไม่รับรู้ถึงความวิตกกังวลของอวิ๋นเช่อ ก่อนจะหอมแก้มอวิ๋นเช่อสองครั้งแล้วพูดว่า “หาพระราชลัญจกรเจอแล้ว!”

ประโยคนั้นดึงดูดความสนใจของทุกคนโดยตรง พวกเขาทั้งหมดมองไปทางเสนาบดีเหลิ่งพร้อมเพรียงกัน

เสนาบดีเหลิ่งบิดหนวดเคราพร้อมกับฉีกยิ้ม “ฮ่องเต้ทรงนำพระราชลัญจกรของจริงมอบให้องค์รัชทายาทน้อยเก็บรักษา และตอนนี้อยู่ในมือขององค์รัชทายาทน้อยแล้ว อ๋องเฮ่า ท่านยังกล้าพูดอีกหรือไม่ว่าพระราชลัญจกรนั่นคือของจริง”

ทันทีที่พูดจบ ทุกคนก็อ้าปากค้างด้วยความไม่เชื่อ

ล้อกันเล่นหรืออย่างไร ฮ่องเต้ทรงมอบพระราชลัญจกรให้เด็กชายตัวน้อยเก็บรักษาจริงหรือ

เหตุใดพระองค์จึงกระทำเรื่องเช่นนี้

แต่จะว่าไปแล้วใครจะคิดว่าของสำคัญแบบนี้ถูกมอบให้กับเสี่ยวอวิ๋นเช่อ

ไม่สิการที่ฮ่องเต้ทรงกระทำเช่นนี้ต้องมีความนัยอะไรบางอย่างแฝงไว้ ดวงตาของขุนนางต่างสั่นไหว พวกเขามองดูหลานชายตัวน้อยอย่างระมัดระวัง ยิ่งพวกเขามองมากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้มีค่าเกินกว่าจะบรรยายได้

มู่หรงฉีและเหลิ่งชิงฮวนคือคนที่ร้อนรนมากที่สุดในตอนนี้ แต่ว่าพวกเขาพยายามควบคุมอารมณ์จนกลับมาสงบอีกครั้ง เพราะเสี่ยวอวิ๋นเช่อเคยมีประวัติไม่ดี นี่จึงไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากระทำความผิด

คงจะดีหากชายชรามอบมันให้เขาด้วยตนเอง แต่ถ้าเด็กน้อยมือซนไปหยิบมาคงจะกลายเป็นเรื่องวุ่นวายแน่นอน

เหลิ่งชิงฮวนที่กำลังตั้งครรภ์อาจดูงุ่มง่ามไปเสียหน่อย แต่เธอยังคงว่องไวไม่เปลี่ยน เธอเดินเข้าไปคว้าแขนของเสี่ยวอวิ๋นเช่อในชั่วพริบตา อวิ๋นเช่อตกใจมากจนรีบละทิ้งความรับผิดชอบ “คราวนี้ห้ามตำหนิลูกนะ ฮ่องเต้ทรงยืนกรานจะมอบให้ลูกเอง เขาบอกว่าให้ลูกซ่อนไว้ให้ดีและอย่าให้ใครรู้เรื่องนี้ รอจนกว่าท่านพ่อจะกลับมาที่เมืองหลวงค่อยมอบให้ จากนั้นภารกิจของลูกจะเสร็จสิ้น เสด็จปู่จะประทานสาวงามเป็นการตอบแทนให้หกคน”

อ๋องเฮ่ามีสีหน้าเหลือเชื่อ “เป็นไปไม่ได้! พระราชลัญจกรเป็นสมบัติของบ้านเมือง เสด็จพ่อจะเลอะเลือนจนมอบให้กับเด็กเช่นนี้ได้อย่างไร”

อะไรที่เป็นไปไม่ได้

หากอ๋องเฮ่ารู้ว่าฮ่องเต้เคยชักจูงให้อวิ๋นเช่อขโมยพระราชลัญจกรไปแล้วครั้งหนึ่ง เขาอาจจะไม่พูดเช่นนี้

อวิ๋นเช่อเหลือบมองเหลิ่งชิงฮวนอย่างหวาดกลัว

“ไม่ใช่ว่าลูกจงใจปกปิดท่านแม่นะ แต่เสด็จปู่ต่างหากบอกว่ามีคนร้ายต้องการจะขโมยพระราชลัญจกร ดังนั้นลูกจึงจำเป็นต้องซ่อนมันไว้และไม่บอกใคร”

ฉันช่วยเหลือทุ่มเททุกอย่าง แต่ยังคงเป็นคนนอกและสู้เด็กที่ให้กำเนิดไม่ได้เลยจริงๆ

“เจ้าซ่อนพระราชลัญจกรไว้ที่ไหน” อ๋องเฮ่ารีบถาม

ชิงฮวนปิดปากของอวิ๋นเช่อทันที

ในขณะที่มู่หรงฉีพูดอย่างเย็นชา “เนื่องจากเสด็จพ่อมอบพระราชลัญจกรให้กับอวิ๋นเช่อ นั่นแปลได้ว่าพระราชลัญจกรที่อยู่ในมือของเจ้าเป็นของปลอม พระราชกฤษฎีกาที่ว่าก็เป็นของปลอมเช่นกัน แม่ทัพหยาง ท่านแน่ใจหรือว่าต้องการช่วยคนชั่วร้ายเช่นนี้”

“เด็กมักชอบพูดจาไร้สาระ เจ้าเชื่อด้วยหรือ พระราชลัญจกรของจริงอยู่ในวัง เว้นแต่ว่าเจ้าจะนำออกมาตอนนี้ ไม่เช่นนั้นเจ้าก็จะพิสูจน์อะไรไม่ได้!”