ตอนที่ 887 จับตัวประกัน

ข่าวที่ฮ่องเต้ชราฟื้นขึ้นมานั้นได้แพร่ออกไปนอกตำหนักเยี่ยนชิ่งบวกกับที่กองทัพของมู่หรงฉีกำลังมาถึงเมือง โฉวซือเส่าได้ลอบติดต่อกับคนในวังเหล่านั้นเอาไว้ล่วงหน้า เมื่อเขารู้ว่าได้เวลาแล้วก็ราวกับได้รับกองกำลังสนับสนุนมากมายและเริ่มต่อสู้เพื่อต่อต้าน จากนั้นก็ช่วยลู่กงกงออกมาและแห่แหนไปที่ตำหนักเยี่ยนชิ่งเพื่อช่วยฮ่องเต้

ทุกคนส่งเสียงร้องโห่กันออกมา เหล่าคนที่ตามพระสนมหลินเฟยมาเพื่อก่อกบฏเมื่อเห็นว่านางไม่มีอำนาจแล้วพวกเขาก็อดที่จะเสียขวัญไม่ได้ สภาพของทหารไม่มั่นคง ทุกคนหมดกำลังใจในการต่อสู้กันไปหมด

โฉวซือเส่ากับพระสนมฮุ่ยเฟยรู้สึกกระสับกระส่ายมาหลายวันในที่สุดพวกเขาก็คลายใจลง

ไม่ว่าใครก็ไม่ทันสังเกตว่าภายในตำหนักเยี่ยนชิ่งว่าหัวหน้าเหอที่อยู่บนพื้นนั้นยังไม่สิ้นลม ในเวลานี้เองเขาก็ได้ฟื้นขึ้นมาและพยายามหยัดกายขึ้นเพื่อเดินไปยังประตูวังอย่างยากลำบาก เขากระโดดขึ้นและตรึงฮ่องเต้ไว้จากด้านหลังจากนั้นก็นำมีดสั้นจ่อไว้ที่ลำคอของฮ่องเต้

ในเวลานี้โฉซซือเส่าอยู่ด้านหน้าของฮ่องเต้พอดี เขามีหน้าที่รับผิดชอบในการคุ้มครองและป้องกันการโจมตีจากพระสนมหลินเฟย เมื่อเขาได้ยินเสียงก็คิดที่จะเข้าไปช่วยแต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่งเสียแล้ว

“ไม่ว่าใครก็ห้ามขยับ！ ให้พวกมันถอยไปทั้งหมดแล้ววางอาวุธลง！”

ฮ่องเต้ชราตัวแข็งทื่อ และสั่งโฉวซือเส่ากับพระสนมฮุ่ยเฟยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ถอยไป！”

โฉวซือเส่าไม่กล้าขัดพระบัญชาจึงค่อยๆถอยหลังไปหลายก้าว เขาวางดาบยาวกับปืนในมือลง

พระสนมหลินเฟยหันไปด้วยคววามยินดี “หัวหน้าเหอ ท่านยังไม่ตาย！ พาเขาไปยังอู่เฟิ่งโหลวให้มู่หรงฉีให้เห็นสักหน่อย！ ถ้าใครกล้าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าก็จัดการไปอย่างไม่ต้องเกรงใจ ใครก็ได้มาที ผู้บัญชาการฮั่วล่ะ? ให้เขาเปิดทางเข้าไป！”

ผู้บัญชาการฮั่วสั่งทหารในมือทันทีและคุ้มครองหัวหน้าเหอกับพระสนมหลินเฟย เขาคอยป้องกันโฉวซือเส่าอย่างระมัดระวัง และคอยบีบฮ่องเต้เอาไว้แล้วเดินทีละก้าวไปยังประตูอู่

โฉวซือเส่ากับพระสนมฮุ่ยเฟยจะกล้าทำอะไรได้? เขานำคนเดินตามหลังมาอย่างทำอะไรไม่ถูกในทันที

ที่ด้านนอกวังถึงแม้ว่าผู้คนจะต่างตื่นเต้น แต่พวกเขาก็ไร้อาวุธ ร่างกายของพวกเขาจะสู้กับห่าธนูได้อย่างไร มู่หรงฉีออกคำสั่งให้ถอยทัพและไม่กล้าโจมตี เขารอให้แม่ทัพหยางนำกองทัพมา เหลิ่งชิงฮวน เสิ่นหลินเฟิงและคนอื่นๆเองก็อยู่ด้วยกัน จากนั้นแล้วเขาถึงจะออกคำสั่งให้มุ่งเน้นโจมตีไปที่ประตูวัง

พระสนมหลินเฟยและพวกไหนเลยจะเป็นคู่มือของมู่หรงฉี? เมื่อเห็นว่าประตูวังถูกโจมตีอย่างรวดเร็วจนไม่สามารถต้านทานไว้ได้ ผู้บัญชาการฮั่วและหัวหน้าเหอก็ได้รัดตัวฮ่องเต้ชชราเดินออกมาและเดินขึ้นไปบนอู่เฟิ่งโหลวพร้อมลั่นฆ้องและกลอง เสียงร้องโห่ของคนที่อยู่ด้านล่างก็ค่อยๆหยุดลง

มู่หรงฉีเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นว่าฮ่องเต้ชราถูกพระสนมหลินเฟยจับเป็นตัวประกัน หัวใจของเขาก็หนักอึ้งและรีบให้หยุดโจมตีทันที เขากับชิงฮวนถือดาบเดินไปด้านหน้าและยืนอยู่บริเวณประตูวัง ทหารที่อยู่ด้านหลังของพวกเขาต่างก็อยู่ในระเบียบไม่มีใครกล้าทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า

เมื่อโฉวซือเส่าเห็นชิงฮวนเขาก็หดตัวอยู่หลังพระสนมฮุ่ยเฟยอย่างไม่มีหน้าไปเจอนาง นางมอบภารกิจให้เขาแต่กลับทำไม่สำเร็จ ในช่วงเวลาสำคัญเขามักง่ายไปหน่อยจนทำให้ชายชราถูกจับเป็นตัวประกัน

มู่หรงฉีกับเหลิ่งชิงฮวนไม่ได้คิดในแง่นี้เลยสักนิด แต่เมื่อพวกเขาเห็นชายชราไม่ปลอดภัยจนทำให้ตื่นตระหนกขึ้นมา

ขอเพียงแค่มีชีวิตรอดก็พอ เรื่องอื่นก็คุยกันได้

มู่หรงฉีรวมพลังไว้ที่จุดตันเถียนและตะโกนออกมาเสียงดังว่า “พระสนมหลินเฟยคิดจะสู้ตายงั้นหรือ”

ตอนนี้พระสนมหลินเฟยนั้นได้เปรียบเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นมู่หรงฉีก็ราวกับได้เห็นศัตรู นางก็แสดงความอิจฉาออกมา “แล้วอย่างไรเล่า ตอนนี้ชีวิตของฮ่องเต้ยอยู่ในมือข้า มู่หรงฉีทิ้งอาวุธและยอมจำนนเสียเพื่อความกตัญญู และบุกเข้ามาเพื่อความภักดี ตั้งแต่โบราณมาความภักดีและความกตัญญูนั้นไม่สามารถไปด้วยกันได้ ถ้าเจ้าอยากทำเพื่อส่วนรวมจนไม่สนใจชีวติของฮ่องเต้ ข้าก็จะทำให้เจ้าสมหวัง ขอแค่เจ้าก้าวเข้ามาก้าวเดียวข้าจะส่งเจ้าไปอยู่กับพ่อเจ้าเสีย”

มู่หรงฉีกุมดาบในมือแน่น เขามองไปที่ฮ่องเต้ชราแล้วเม้มริมฝีปากบางอย่างไม่รู้ว่าควรจะบุกหรือถอย

แต่ฮ่องเต้ชรากลับสงบนิ่ง เมื่อเขาได้ยินพระสนมหลินเฟยข่มขู่มู่หรงฉีเขากลับยิ้มออกมาน้อยๆ แล้วหันไปพูดกับชิงฮวนที่อยู่ด้านหลังว่า “ฉีเอ๋อร์พูดจาไม่ค่อยเป็นโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับนางงูพิษ เรื่องฝีปากถือเป็นจุดอ่อนของมู่หรงฉี ชิงฮวน ถึงเวลาออกโรงก็ควรออกโรงสิ”

ชิงฮวนเองก็หัวเราะคิกคักกลับไป “ชิงฮวนทราบแล้วเพคะ เรื่องรับมือกับผู้หญิงเป็นสิ่งที่เสด็จพ่อถนัด ชิงฮวนไม่กล้าสอนจระเข้ว่ายน้ำหรอกเพคะ”