ตอนที่ 91 ให้ตายเถอะ ต้อนเข้ามุม?

มู่หรงฉีมองไปยังใบห้นาเขินอายของเหลิ่งชิงฮวนด้วยอารมณ์ดี “เช่นนั้นจะลีลาอยู่ทำไมกัน เจ้าน่ะรุกอยู่ตลอดอยู่มิใช่หรือ”

เหลิ่งชิงฮวนยิ้ม “จะไปไหนหรือ ไปจวนท่านโหวหรือ”

“เช้าตรู่นี้ ฮูหยินแห่งจวนท่านเคานต์โกรธมาก นางออกคำเชิญวัดต้าหลี่ จิงจ้าวหยิ่น ฝ่ายตรวจการและผู้ใหญ่คนอื่นๆ นำคนทั้งหมดของจวนท่านเคานต์ไปยังจวนท่านโหวเพื่อขอความเป็นธรรมให้ลูกสาวของตัวเอง หากเจ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป”

ให้ตายเถอะ อารมณ์ฉุนเฉียวของฮูหยินนี่สุดยอดไปเลย! ทำไมจะไม่ไปล่ะ

เธอย่องเข้าไปโดยไม่ลังเล “พอดีว่าหม่อมฉันเองเป็นคนรักความยุติธรรม เหตุใดถึงจะไม่ไปเล่า”

มู่หรงฉีกวาดตามองนางด้วยสีหน้ารังเกียจเล็กน้อย “ออกหน้าขนาดนี้เพราะอยากได้ชื่อเสียงงั้นหรือ”

เหลิ่งชิงฮวนแก้ตัวอย่างเคร่งขรึม “ท่านอ๋อง แม้ท่านจะถูกขนานนามว่าท่านอ๋องบนหลังม้า แต่ท่านก็ยังรู้หนังสือมากมาย ความรู้มากมายเช่นนี้หากใช้คำพูดแบบนั้นคงไม่เหมาะกระมัง”

มู่หรงฉีไม่ตอบสนองต่อการประท้วงนั้น เขาพูดเพียงแค่ว่า “อืม ไม่เหมาะสมจริงด้วย เจ้าน่ะไม่คู่ควร”

หัวใจของเหลิ่งชิงฮวนเต้นแรงด้วยความโกรธครู่หนึ่ง ก่อนจะเพิกเฉยอย่างรู้เท่าทัน นางนั่งลงบนรถม้าด้วยท่าทางสุภาพโดยไม่ตอบคำถามของเขา

คนขับรถม้ายกแส้ขึ้นและมุ่งตรงไปยังจวนท่านเคานต์ เหลิ่งชิงฮวนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและต้องการถาม เธอเหลือบมองใบหน้าเย็นชาของมู่หรงฉี แต่ไม่ต้องการล้อเลียนจึงได้แต่อดกลั้นไว้

รถม้าแกว่งไปมา ข้ามถนนและตรอกซอกซอย หยุดที่ทางแยกหลังจากนั้นครู่หนึ่ง คนขับรถเปิดม่าน “กราบเรียนท่านอ๋อง ถึงแล้วขอรับ”

เหลิ่งชิงฮวนกำลังขึ้นรถม้าคันเดียวกับน้ำแข็งพันปี เมื่อเธอได้ยินดังนั้น เธอก็เปิดม่านและกระโดดออกไปโดยไม่ลังเลใด

คนขับรถม้ากอดที่วางเท้าโดยไม่รู้ว่าจะวางมันไปหรือไม่ พระชายาเอกองค์นี้พิเรนทร์เกินไปแล้ว

มู่หรงฉีก้าวขายาวๆ กระโดดลงจากรถม้าพลางมองไปทางซ้ายและขวา “ไปกันเถิด”

เขาเดินเลี้ยวเข้าตรอกเล็ก ๆ ก่อนที่เหลิ่งชิงฮวนจะเดินติดตามเขาเหมือนเด็กน้อยโดยไม่สามารถระงับความอยากรู้อยากเห็นของเธอได้เลย

“จวนท่านเคานต์ไม่ได้มาทางนี้ไม่ใช่หรือ หม่อมฉันจำได้ว่าประตูบ้านของนางค่อนข้างโอ่อ่าหรูหราเหมือนคนรวย”

มู่หรงฉีไม่หันกลับไป “ประตูหลัง แอบดูเอา”

“แอบดูหรือ ว่าแล้วว่าท่านต้องไม่ใช่สุภาพบุรุษ” เหลิ่งชิงฮวนกระซิบ

“แล้วเจ้าเล่า ทำไมถึงแอบเข้าไปในหอคนวิปลาส”

ทหารยามสองคนนั้นต้องรายงานเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ให้เขารู้ด้วย? เหลิ่งชิงฮวนยิ้มแห้ง “หม่อมฉันหมายถึงว่าเราเป็นคนที่มีใจเดียวกัน บังเอิญมีรสนิยมเดียวกัน”

ทันใดนั้นมู่หรงฉีก็นึกถึงเต้าหู้เหม็นที่แม่ทัพอวี๋พูด ก่อนจะตะคอกอย่างเย็นชาด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “หยุดเอาทองคำมาทาหน้า ใครมีรสนิยมเดียวเจ้ากัน”

คำเยินยอล้มเหลว เธอลูบมืออย่างตื่นเต้น ฉากภาพยนตร์แอ็คชั่นกำลังเกินขึ้นในเร็ว ๆ นี้

เธอตื่นเต้นมากจนไม่ได้สนใจด้านหน้า ก่อนจะเดินชมหลังของคนข้างหน้าอย่างแรง

โอ้ย จมูกฉัน!

ทันทีที่เหลิ่งชิงฮว ปิดจมูก เธอต้องการจะร้องออกมาเสียงดัง แต่มู่หรงฉีหันกลับมา ปิดปากของเธอและผลักเธอพิงกำแพง

ให้ตายเถอะ ต้อนเข้ามุม? ยังเผด็จการเหมือนเดิมเลยสินะ!