บทที่ 121 นายท่านตัวเหม็นได้ใหม่แล้วลืมเก่ารึ

ปุยหิมะที่ตกลงมาบางเบาเหมือนขนนกสีขาวที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า ปกคลุมวังหลวงที่แสนโออ่ายิ่งใหญ่ด้วยชั้นหิมะสีเงินหนา ทำให้ท้องพระโรงดูลึกลับขึ้นเล็กน้อย

จีเฉิงเสวี่ยในชุดคลุมสีขาวค่อยๆ เดินเข้าไปในท้องพระโรง ผมของเขาถูกมัดไว้ด้วยเชือกเพียงหนึ่งเส้น ทั้งยังใส่เครื่องประดับน้อยชิ้น

เหล่าขันทีได้โกยหิมะที่สะสมอยู่ตรงทางเข้าท้องพระโรงออกไปเรียบร้อยแล้วเพื่อให้เดินง่ายขึ้น ทว่ายิ่งจีเฉิงเสวี่ยเดินเข้าไปใกล้เท่าไหร่ กลับยิ่งรู้สึกดดันมากขึ้นเท่านั้น

พอผ่านประตูมายาสวรรค์ เขาก็มาถึงท้องพระโรง จากนั้นก็เดินขึ้นบันไดหินเพื่อมุ่งหน้าสู่ทางเข้าโถง ขันทีและนางในที่กำลังสาวะลนจัดงานรีบวิ่งมาคารวะชายหนุ่มทันที

จีเฉิงเสวี่ยพยักหน้าอย่างอ่อนโยน ส่งสัญญาณให้คนเหล่านั้นทำงานของตัวเองต่อไป องค์ชายสามเอามือไพล่หลังแล้วก้าวเข้าท้องพระโรงไปในที่สุด สถานที่แห่งนี้เป็นที่ที่บิดาของเขาประจำอยู่เสมอในยามที่ยังมีลมหายใจ

ที่ท้องพระโรงในขณะนี้ ร่างที่กระฉับกระเฉงแข็งแรงเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นในกาลก่อนได้หายไปแล้ว เหลือเพียงห้องโถงว่างเปล่าและบรรยากาศวังเวงโหวงเหวงที่เติมอย่างไรก็ไม่เต็ม

เหลียนฟู่ค่อยๆ เดินออกมาจากด้านหลังของท้องพระโรง เขาดูเหนื่อยอ่อนอย่างประหลาด ใต้ตาดำคล้ำ ผมที่ขาวดูขาวโพลนเสียยิ่งกว่าเดิมอีก

“ขันทีเหลียน” จีเฉิงเสวี่ยไม่กล้าปฏิบัติต่อหัวหน้าขันทีไม่ดี เนื่องจากชายผู้นี้เป็นผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการที่คอยรับใช้ข้างกายบิดาของเขาไม่ห่าง

“องค์ชาย มาที่นี่มีธุระอะไรหรือพะย่ะค่ะ” เหลียนฟู่ถามพร้อมสะบัดแส้ไปมาเล็กน้อย เสียงแหลมของเขาดูเหนื่อยอ่อน ใบหน้าเศร้าหมองไม่คลาย

เหลียนฟู่และจักรพรรดิสนิทสนมกันมาก ทั้งสองโตมาด้วยกัน เมื่อจักรพรรดิจากไปแล้ว แน่นอนว่าคงไม่มีใครโศกเศร้าอาดูรไปมากกว่าหัวหน้าขันทีคนนี้อีกแล้ว

จีเฉิงเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึกแล้วโค้งคำนับเหลียนฟู่ “ขันทีเหลียน ข้าอยากเฝ้าท่านพ่อ…”

เหลียนฟู่จีบนิ้วโป้งและนิ้วกลางเข้าด้วยกันอย่างหมดเรี่ยวแรง เขาเหลือบมองจีเฉิงเสวี่ยแล้วปฏิเสธทันที “ไม่ได้พะย่ะค่ะ ท่านจักรพรรดิมีราชโองการเอาไว้ว่าห้ามผู้ใดเข้าเฝ้าพระศพเด็ดขาดจนกว่าจะถึงวันพิธี”

“ในฐานะลูกชาย ข้าขอเจอหน้าบิดาของตนมิได้หรือ” จีเฉิงเสวี่ยพูดพร้อมมุ่นคิ้ว

“องค์ชายโปรดกลับไปเถิด พระองค์น่าจะรู้ดีว่าข้ารับใช้ผู้นี้จะไม่มีวันทำผิดราชโองการเด็ดขาด ถึงท่านจักรพรรดิจะสวรรคตไปแล้วก็ตามที”

เมื่อจีเฉิงเสวี่ยเห็นสีหน้าจริงจังของเหลียนฟู่ เขาก็ทำได้เพียงถอนใจอยู่ในอกและไม่ซักไซ้อีกฝ่ายอีกต่อไป ชายหนุ่มหันหลังเดินออกจากท้องพระโรงไปในที่สุด

ดวงตาของเหลียนฟู่ที่มองตามแผ่นหลังของจีเฉิงเสวี่ยไปนั้นดูเต็มไปด้วยความรู้สึกแสนล้ำลึก

…

ปัง ปัง ปัง!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการฝึกทักษะแกะสลักกลุ่มดาวกระบวยใหญ่ของปู้ฟาง ชายหนุ่มหันหน้าไปมองอย่างเฉยเมย เห็นไม้กระดานที่ปิดทางเข้าสั่นเล็กน้อยตามแรงเคาะ

ใครกันมาเคาะประตูแต่ไก่โห่ขนาดนี้

ปู้ฟางล้างมือขาวเรียวยาวของตน เช็ดหยดน้ำบนมือให้แห้ง ก่อนเดินไปยกไม้กระดานออกจากทางเข้า

ภาพสาวงามหยาดเยิ้มเหมือนนางสวรรค์ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสะท้อนอยู่ในดวงตาชายหนุ่ม ดวงตาของสตรีผู้นั้นดูตื่นเต้นขณะจ้องมาที่เขา

“เถ้าแก่ปู้ ในที่สุดเจ้าก็เปิดประตูเสียที! เอาล่ะ รีบให้ข้าเข้าไปเร็ว” หนี่หยันพูดอย่างใจร้อน

แต่ปู้ฟางไม่ได้ขยับตัวแต่อย่างใด เขาใช้ตัวเองบังทางเข้าเอาไว้ สีหน้าไร้ความรู้สึกขณะจ้องมองอีกฝ่าย “ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้าน เจ้ามาทำอะไรแต่เช้าขนาดนี้”

หนี่หยันชะงักไปชั่วครู่ นางยกวัตถุดิบในมือขึ้นมาให้ปู้ฟางดูแล้วเอ่ย “ข้าได้ประโยชน์เป็นอันมากจากการกินอาหารของเจ้าเมื่อวาน เลยอยากทำอาหารด้วยความสามารถของข้าให้เจ้าได้ลองชิมดูบ้าง”

หนี่หยันมั่นใจในความสามารถด้านการทำอาหารของตนเองเป็นอันมาก ทุกคนในสำนักความลับแห่งสวรรค์ต่างยอมสยบกับอาหารแสนอร่อยที่นางทำด้วยกันทั้งสิ้น

ปู้ฟางเม้มปากขณะคิด “แม่นางคนนี้ต้องมีอะไรผิดปกติแน่… โผล่มาแต่เช้าขนาดนี้ แถมยังบอกว่าจะทำอาหารให้ข้ากิน จะมายืมครัวข้ารึ”

“ข้าไม่อยากชิม แล้วครัวข้าก็ไม่ได้เอาไว้ให้ยืมด้วย” ชายหนุ่มพูดหน้าตาย

หนี่หยันจนด้วยคำพูด นางตั้งใจจะมายืมครัวของอีกฝ่ายใช้จริงๆ หากไม่มีครัวนางจะทำอาหารได้อย่างไรกัน

เมื่อเห็นว่าปู้ฟางกำลังจะยกไม้กระดานขึ้นมาปิดทางเข้า หนี่หยันก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาทันที พลังปราณเที่ยงแท้หลั่งไหลออกมาจากร่าง ขณะเอามือคว้าไม้กระดานเอาไว้เพื่อหยุดชายหนุ่ม

“อย่าเพิ่ง!” หนี่หยันตะโกน

“เจ้าจะก่อเรื่องรึ” ปู้ฟางถามเสียงเรียบเมื่อรู้สึกได้ถึงกระแสพลังปราณจากร่างของหนี่หยัน จากนั้นลำแสงสีแดงก็ปรากฏขึ้นข้างกายเขาทันที พร้อมด้วยร่างท้วมของเจ้าขาว

“พวกที่เข้ามาก่อความไม่สงบจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี” เจ้าขาวพูดด้วยเสียงจักรกล ดวงตาเป็นประกายวาบ

“ฮึก… เจ้านี่ใจจืดใจดำเสียจริง ข้าตั้งใจจะทำอาหารให้เจ้ากิน แต่เจ้ากลับพยายามไล่ข้าไปให้พ้น! ทำเช่นนี้กับสาวงามได้อย่างไรกัน!” ดวงตาโตของหนี่หยันมีน้ำตาคลอราวกับนางกำลังจะร้องไห้อยู่รอมร่อ