บทที่ 123 กลับไปเสียเถิด อย่าทำให้ตนเองอับอายไปมากกว่านี้เลย

ในเมื่อต้องร่วมมือกัน พวกนางก็ต้องแสดงความสามารถให้อวี่อ๋องประจักษ์ เพื่อที่เขาจะได้ให้ความสำคัญกับพวกนางมากขึ้น แต่ในนครหลวงนั้นไม่ได้มีโอกาสให้พวกนางแสดงความสามารถมากนัก เมื่อได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับร้านใจไม้ไส้ระกำที่ทำให้หุนเชียนอวิ่นพ่ายแพ้หมดรูป นางจึงคิดว่าเป็นโอกาสงามที่จะได้แสดงแสนยานุภาพให้ผู้คนได้ชื่นชม

ด้วยเหตุนี้เหวยเซียงซื่อจึงมาที่ร้านพร้อมลูกน้องขั้นราชันยุทธการสองคน

ในสายตาเหวยเซียงซื่อ หุนเชียนอวิ่นที่ดูจากสารรูปแล้วแทบจะแหย่ขาข้างหนึ่งเข้าไปในหลุมศพนั้นพ่ายแพ้ก็เพราะเขาอ่อนเอง แต่แค่เพราะตาแก่นั่นแพ้ ไม่ได้แปลว่าพวกนางจะแพ้ไปด้วย โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเถ้าแก่ร้านนี้เป็นผู้ชาย

พวกนางต่างคิดว่าไม่มีชายใดทานทนเสน่ห์ของพวกนางได้

สำนักสุขสามัคคีเป็นหนึ่งในสำนักนอกรีตของสิบสำนักใหญ่ สมาชิกสำนักส่วนใหญ่เป็นสตรีที่มีความสามารถในการรับพลังหยางเข้ามาบำรุงพลังหยินของตนเองเพื่อเพิ่มระดับพลังปราณ วิชานี้จัดเป็นอวิชชาในการฝึกปราณ

ทว่าสำนักสุขสามัคคีก็จัดเป็นสำนักที่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดาเช่นกัน พวกเขามีเงินทองมากมาย นอกจากนี้ยังมีกลเม็ดเด็ดพรายนับไม่ถ้วน เหวยเซียงซื่อและลูกน้องทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกันเพื่อใช้ร่างของพวกนางสร้างวงแหวนปราณ พลังปราณไหลออกจากร่าง พร้อมด้วยหมอกสีชมพูที่ไหลเวียนไปมาระหว่างคนทั้งสาม

หมอกสีชมพูหนามีกลิ่นประหลาด ทำให้ใครก็ตามที่ได้สูดเข้าไปหมดสติทันที

ปู้ฟางขมวดคิ้วเมื่อได้กลิ่นนั้น ดวงตาเบื้องลึกมีรอยเย็นปรากฏขึ้น ร้านของเขานั้นมีกลิ่นอาหารหลากหลายรายการปะปนกัน เมื่อผสมเข้ากับกลิ่นนี้ บรรยากาศภายในร้านจึงเหม็นหึ่งราวกับอุจจาระหนูในหม้ออาหาร

“เจ้าขาว จับพวกนี้โยนออกไป” ปู้ฟางสั่งเสียงเย็น ชายหนุ่มหมดความอดทนในที่สุด

ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวกะพริบ มันหายตัวไปจากจุดที่ยืนอยู่ทันทีหลังจากรับคำสั่งของปู้ฟาง

“เจ้าคิดจริงหรือว่าไอ้เศษเหล็กอ้วนนี่จะจัดการพวกเราสามคนได้ รู้สึกไหมเล่าว่าเลือดในกายเจ้ามันเริ่มเดือด รู้สึกไม่สบายตัวหรือไม่” เหวยเซียงซื่อถามด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงยั่วยวน

นางจับกระแสปราณจากเจ้าขาวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย จึงคิดว่าเจ้าหุ่นยนต์ไม่น่าจะมีอะไรเป็นพิเศษ และดูแคลนมันอย่างสิ้นเชิง

ทว่าอึดใจต่อมา เหวยเซียงซื่อก็เห็นดวงตาของเจ้าขาวใหญ่ขึ้น ขณะที่ร่างของมันปรากฏขึ้นเบื้องหน้านางในพริบตา

เหวยเซียงซื่อตกใจไปชั่วขณะ จากนั้นก็พบว่าตนเองกำลังลอยอยู่ในอากาศเสียแล้ว…

แควก!

ตอนที่หญิงสาวกำลังลอยอยู่ในอากาศนั้นเอง นางก็รู้สึกถึงพลังอันน่ากลัวที่พุ่งเข้าใส่ร่าง ฉีกชุดบางเบาสีชมพูของนางออกเป็นชิ้นๆ เหลือไว้เพียงผ้าผูกหน้าอกแบบโบราณและกางเกงใน

ปัง!

พลังปราณที่สตรีทั้งสามสร้างขึ้นถูกลมพายุรุนแรงที่เจ้าขาวก่อด้วยการสะบัดแขนทำลายไป เหวยเซียงซื่อและลูกสมุนถูกโยนออกจากร้านทันทีด้วยสภาพกึ่งเปลือย

เสียงของหนักสามชิ้นตกกระทบพื้นหิมะดังปุติดๆ กัน

ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องแหลมสูงจากในกองหิมะขาว เหวยเซียงซื่อคลานออกจากหิมะในชุดผ้ารัดหน้าอกและกางเกงใน ขาขาวเรียวยาวของนางขาวเหมือนหิมะ ร่างกายโค้งเว้าน่ามองเปิดเผยออกมาเต็มที่

เหวยเซียงซื่อหยิบชุดบางออกมาจากกระเป๋าคลังเก็บแล้วสวมเข้าไปอีกครั้ง ใบหน้าของนางเย็นเยียบ

นางถูกจับแก้ผ้าโยนออกจากร้าน ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยต้องอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีขนาดนี้มาก่อน นางอายเสียจนอยากตายแล้วเกิดใหม่ให้รู้แล้วรู้รอด

เหวยเซียงซื่อกระทืบเท้าบอบบางลงบนพื้น พลังปราณหลั่งไหลออกจากร่าง พัดเกล็ดหิมะรอบกายให้ปลิวกระจาย จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่ร้านพร้อมด้วยผมที่ปลิวไสวอยู่เบื้องหลัง

เจ้าขาวยืนมองอยู่ที่ปากทางเข้าร้าน เมื่อเห็นว่าเหวยเซียงซื่อกำลังพุ่งเข้าใส่ตน ดวงตาของมันก็กะพริบแสงวาบก่อนที่จะปล่อยหมัดออกไป

ตูม! เหวยเซียงซื่อกระเด็นไปด้านหลัง กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างจังจนร่างฝังเข้าไปในเศษอิฐ…

“พวกที่เข้ามาก่อความไม่สงบ… ต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก” เจ้าขาวพูดด้วยเสียงจักรกล จากนั้นดวงตาของมันก็กะพริบแสงสีม่วงวาบหนึ่งครั้ง ทำให้เหวยเซียงซื่อที่กำลังคลานออกซากกำแพงตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ…

น… น่ากลัวอะไรเช่นนี้!

ใบหน้าสวยของเหวยเซียงซื่อเปลี่ยนเป็นขาวซีด ดวงตาที่เหมือนนกปักษาเพลิงของนางดูหวาดกลัว หากนางยังมองไม่ออกว่าเจ้าขาวน่ากลัวเพียงใด ก็คงโง่บัดซบสิ้นดี…

ร้านใจไม้ไส้ระกำนี้น่ากลัวจริงเสียด้วย แค่หุ่นเชิดตัวเดียวก็อัดนางเสียจนหมอบกระเจิงสู้ไม่ได้แล้ว