บทที่ 134 ความผิดร้ายแรงสามกระทงของอวี่อ๋อง!

“ยังอยากจะขัดขืนอยู่อีกหรือไม่”

“ภารกิจฉุกเฉินแนะนำ: เก็บผลตื่นรู้สามสายจากของวิเศษในโลงศพของจักรพรรดิ ผลไม้ระดับเจ็ดนี้มีลายสามสายอยู่บนพื้นผิว และส่งกลิ่นสามแบบออกมาในเวลาเดียวกัน นี่เป็นวัตถุดิบชั้นเลิศสำหรับการทำสุรา ระบบแนะนำให้ใช้ผลไม้นี้เป็นวัตถุดิบหลัก”

ปู้ฟางยืนอยู่ที่ทางเข้าประตูมายาสวรรค์ ปากก็กัดขนมปังหอยนางรมกรอบ หอยนางรมตัวใหญ่อ้วนผ่านเข้าไปในปาก จนชายหนุ่มแทบจะกลืนลิ้นตัวเองด้วยความอร่อย สุดท้ายแล้วเขาก็โยนขนมปังหอยนางรมชิ้นสุดท้ายเข้าปาก พร้อมกับที่เสียงของระบบประกาศขึ้นในจิตพอดี

ปู้ฟางชะงักไปชั่วขณะ เขาต้องเก็บของในโลงศพของจักรพรรดิมาเป็นของตนเช่นนั้นรึ ของที่ว่าก็คือผลตื่นรู้สามสายหรือนี่ ยิ่งไปกว่านั้นระบบยังแนะนำให้เอาไว้ใช้หมักสุราด้วย

การประกาศอย่างปุบปับของระบบเหนือความคาดหมายของชายหนุ่มเป็นอันมาก ดูเหมือนว่าระบบจะแนะนำให้เป็นภารกิจฉุกเฉิน

ข้อมูลที่เขาได้รับมาจากหนี่หยันบอกว่าลมหายใจมังกรนั้นใช้สมุนไพรกว่าร้อยชนิดในการปรุง ทั้งยังผ่านกรรมวิธีพิเศษในการหมักอีกด้วย แต่ละขั้นตอนลำบากเลือดตาแทบกระเด็น ส่วนวัตถุดิบที่ใช้ก็เลิศล้ำ จึงเทียบชั้นไม่ได้กับสุราธรรมดาแม้แต่น้อย หากปู้ฟางต้องการหมักสุราที่ยอดเยี่ยมกว่าลมหายใจมังกร เขาก็ต้องใช้วัตถุดิบและกรรมวิธีการหมักที่เหนือชั้นกว่า

หากปู้ฟางต้องไปตามล่าหาวัตถุดิบเอาเอง เขาคงไปต่อไม่ถูก การที่ระบบแนะนำมาให้เช่นนี้ถือว่าเป็นบุญของเขาแล้ว

“สมแล้วที่เป็นระบบซึ่งกำลังช่วยข้าให้เป็นพ่อครัวเทพ ทั้งละเอียดรอบคอบและสมบูรณ์แบบจริงๆ” ชายหนุ่มคิด

ปู้ฟางยิ้มเผล่ พร้อมกันนั้นเสียงมังกรคำรามก็ดังมาจากลานจัตุรัส ร่างมายาของมังกรเทพแทบจะบดบังท้องฟ้าเอาไว้เสียมิด จนเกือบเป็นสิ่งเดียวที่ชายหนุ่มมองเห็น

“ระบบ… ข้าต้องไปจริงๆ หรือ ดูเหมือนว่าข้างในนั้นจะอันตรายนะ” เขาถามระบบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“พ่อหนุ่ม ในฐานะชายผู้หมายมั่นจะเป็นพ่อครัวเทพ ท่านจะแสดงความกลัวออกมาระหว่างการเก็บเกี่ยววัตถุดิบไม่ได้! เพื่อวัตถุดิบชั้นเลิศ ท่านต้องมุ่งหน้าต่อไปให้สุดขอบฟ้า!” ระบบให้กำลังใจเขาด้วยเสียงขรึม

ปู้ฟางจนด้วยคำพูด

…

“ไอ้พวกกบฏจากสำนักทุกตัวที่หลุดมาอยู่ในลานจัตุรัสมายาสวรรค์นี้…จะต้องตาย!”

เสียงน่าเกรงขามของจักรพรรดิสะท้อนก้องไปทั่วประตูมายาสวรรค์ ดังลั่นจนทุกคนในที่แห่งนั้นหูแทบดับ ราวกับอสนีบาตได้ฟาดลงมาจากฟากฟ้าแล้วระเบิดดังตูม

ร่างมายาของมังกรเทพเปิดปากพูดด้วยเสียงของจักรพรรดิองค์ก่อน

ซู้ด!

ทุกคนสูดลมเย็นเข้าปอด ใบหน้าดูไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย จักรพรรดิสวรรคตแล้ว ความจริงข้อนี้ทุกคนต่างรู้ดี แต่เขากลับใช้วิธีการเหนือความคาดหมายเพื่อกลับมาอีกครั้ง โดยเปลี่ยนจิตนึกคิดของตนให้กลายเป็นวิญญาณประจำวงแหวนปราณ ด้วยความช่วยเหลือของพลังลึกลับโบราณแห่งประตูมายาสวรรค์!

ในฐานะวิญญาณประจำวงแหวนปราณ จักรพรรดิถือการควบคุมอภิมหาวงแหวนปราณหายนะเศียรมังกรอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด!

หรือจะพูดให้เข้าใจง่ายขึ้นก็คือ อำนาจทำลายล้างของอภิมหาวงแหวนปราณหายนะเศียรมังกรอยู่ในมือเขา

ใบหน้าตกอกตกใจของเจ้ามู่เฉิงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบาง “สมแล้วที่เป็นจักรพรรดิฉางเฟิ่ง ข้าประเมินเขาต่ำไปจริงๆ”

“แต่เขาคิดว่าจะทำลายผู้ฝึกตนจากสำนักมากมายให้ราบคาบโดยใช้เพียงอภิมหาวงแหวนปราณหายนะเศียรมังกร ด้วยสภาพที่เป็นเพียงเงาของร่างเดิมนี่น่ะรึ”

“ท่านพ่อ… นั่นท่านจริงๆ หรือขอรับ!” จีเฉิงเสวี่ยมองขึ้นไปบนฟ้า จ้องไปที่จีฉางเฟิ่งในรูปร่างมังกรเทพ เขารู้สึกประหลาดยิ่งนักเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังออกมาจากร่างมายา

“ข้าได้เลือกเจ้าเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ต่อจากข้าแล้ว หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง” ร่างมายาของมังกรเทพพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ห่างเหินเย็นชาต่อสิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่ในโลกมนุษย์

จีเฉิงเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึกแล้วพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

“ทำไมเล่า! ท่านพ่อ เหตุใดท่านจึงเลือกมัน!”

เสียงโกรธเกรี้ยวเต็มไปด้วยความขมขื่นดังขึ้นไม่ไกลออกไป ใบหน้าของอวี่อ๋องเปี่ยมด้วยความประสงค์ร้ายและความจงเกลียดจงชังรุนแรง ขณะตั้งคำถามต่อร่างมายาของมังกรเทพ

เขาไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะพยายามคิดอย่างไรก็ตาม จนทำให้เขายอมรับการตัดสินใจนี้ไม่ได้! บิดาของเขาใช้หลักเหตุผลใดในการเลือกจีเฉิงเสวี่ยเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ ทั้งที่ตัวหมอนี่เองแทบจะหลุดออกจากวงโคจรของราชสำนักไปแล้ว

ใบหน้าขององค์ชายรัชทายาทก็ดูขมขื่นเช่นกัน แต่เขาไม่ได้เอ่ยถามอะไร หรือจะพูดให้ถูกก็คือเขาไม่กล้าถามมากกว่า จีฉางเฟิ่งในตอนนี้ไม่ใช่จีฉางเฟิ่งที่ป่วยหนักอีกต่อไป แต่เป็นจักรพรรดิที่เปลี่ยนไปเป็นมังกรเทพมายาผู้ทรงอำนาจ ภายในวงแหวนปราณนี้ เขาจะเอาชีวิตใครก็ได้เพียงแค่นึกคิดเท่านั้น

มังกรเทพขยับตัวในที่สุด ร่างยักษ์ของมันส่ายไหวไปมา แต่ละท่วงท่าทำให้เกิดเสียงเหมือนสายฟ้าฟาด เศียรมังกรขนาดยักษ์หันมา ดวงตาจ้องไปที่บุตรชายคนที่สองอย่างไร้ความรู้สึกแล้วเปิดปากพูด