บทที่ 141 ทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าให้ราบเป็นหน้ากลองเลย พ่อหนุ่ม!

“ซู้ด!”

โอวหยางซงเหิงลูบเคราตนเอง ขณะคีบเส้นบะหมี่ขึ้นมายัดใส่ปาก แม้หน้าตาของบะหมี่แห้งคลุกจะดูน่าละเหี่ยใจเมื่อเทียบกับเนื้อตุ๋นตำรับจีนและซี่โครงเปรี้ยวหวาน… แต่ถึงอย่างไรเขาก็เสียเงินซื้อมันมา!

“โอ้!” รสชาติเข้มข้นของเส้นบะหมี่คลุกระเบิดในปากทันที ทำให้ดวงตาของโอวหยางซงเหิงเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาสูดบะหมี่เข้าปากแรงขึ้นอีกจนเส้นบะหมี่ไหลเข้าไปพร้อมเสียงดังซู้ด

ซอสที่เคลือบเส้นบะหมี่อยู่กระจายไปทั่วบริเวณ พร้อมด้วยกลิ่นที่ฟุ้งไปในอากาศ

แม้กลิ่นของบะหมี่แห้งคลุกจะไม่รุนแรงเท่าข้าวผัดไข่ และไม่น่าประทับใจเท่าเนื้อตุ๋นตำรับจีน แต่กลิ่นอ่อนๆ เช่นนี้กลับดูน่าสนใจมากขึ้นไปอีก ทันทีที่กินเข้าไปคำแรก เขาก็หยุดตนเองไม่ได้อีกต่อไป เสียงสูดเส้นบะหมี่ของโอวหยางซงเหิงดังก้องไปทั่วร้าน

โอวหยางเสี่ยวอี้กำลังซดซุปเต้าหู้หัวปลา รสชาติกลมกล่อมของมันกระจายตัวไปทั่วลิ้น ทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป เด็กหญิงรู้สึกเหมือนตนเองกลายร่างเป็นปลาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในทะเลสีขาวน้ำนม และนานๆ ทีก็จะแวะเวียนไปแทะปะการังที่ทำมาจากเต้าหู้อย่างสุขสำราญใจ

“ซู้ด!”

ทันทีที่ได้ยินเสียงสูดเส้นบะหมี่ดังลั่น ภาพอันงดงามในมโนจิตของโอวหยางเสี่ยวอี้ก็แตกดังโพละในอากาศ ความรู้สึกน่ารำคาญใจดึงนางกลับมาให้อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง ทำให้ต้องหันไปมองบิดาของตนด้วยสีหน้าโกรธเคือง แล้วก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งหน้าตั้งตาสูดเส้นบะหมี่เข้าปากอยู่ข้างๆ

“กินให้มันเสียงเบากว่านี้ไม่ได้หรือ ท่านพ่อทำให้ข้าหมดอารมณ์กินซุปปลา! ท่านพ่อตัวเหม็น!” โอวหยางเสี่ยวอี้พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองพร้อมทำปากยื่นยาว

“…แค่ก แค่ก แค่ก!”

ดวงตาของโอวหยางซงเหิงเบิกกว้าง เสียงสูดเส้นบะหมี่หยุดลงทันที ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ แม่ทัพใหญ่เอามือปิดปากพร้อมไอโขลกๆ… เขากินเร็วเกินไปจนสำลักเส้นบะหมี่เสียเอง

โอวหยางซงเหิงคว้าจอกสุราหัวใจหยกเยือกแข็งที่โอวหยางเจินกำลังจะจิบ แล้วยกจอกนั้นขึ้นซดจนหมดในอึกเดียว ตอนนั้นเองเขาก็พลันรู้สึกผ่อนคลายสบายอารมณ์ไปทั้งร่าง!

“ช่าง… ช่างสดชื่นอะไรเช่นนี้!” โอวหยางซงเหิงพูดด้วยสีหน้าพึงพอใจ เขาใช้แขนเสื้อเช็ดหนวดตนเองตบท้าย

จากนั้นแม่ทัพใหญ่ก็จึ๊ปากแล้วทำจมูกบาน “สวรรค์ช่วย… นี่กลิ่นอะไรกัน! สุรารึ สุราอะไรหอมถึงเพียงนี้!”

โอวหยางซงเหิงก้มลงมองจอกกระเบื้องในมือของตน จากนั้นก็ยิ้มกริ่มเมื่อเห็นโอวหยางตี้ถือเหยือกอยู่ในมือและกำลังรินสุราใส่จอก

“ไอ้พวกลูกบ้า รีบรินใส่ให้เต็มจอกของข้าเร็ว! กล้าดีอย่างไรอุบเงียบเอาไว้ไม่แบ่งสุรากับพ่อกัน! พอกลับบ้านไปพวกเจ้าต้องฝึกหนักขึ้นเป็นสองเท่า!”

สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางและน้องสาวคนสุดท้องหมดสิ้นซึ่งคำพูดทันที

“ซู้ด!” หลังจากที่กระดกสุราหัวใจหยกเยือกแข็งหมดอีกจอก โอวหยางซงเหิงก็กลับมาสูดเส้นบะหมี่เข้าปากอีกครั้ง

…

เมื่อกินอาหารเสร็จเรียบร้อย บรรดาสมาชิกตระกูลโอวหยางก็พากันพิงหลังลงบนพนักเก้าอี้ด้วยสีหน้าพึงพอใจปนเกียจคร้าน ความสุขที่ได้กินอาหารรสเลิศนี้ทำให้พวกเขารู้สึกสบายอุราเป็นอันมาก

ปู้ฟางซับหยดน้ำบนมือแล้วเดินออกจากครัวมา เมื่อเขาเห็นสภาพขี้เกียจของตระกูลโอวหยางก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

“ทั้งหมดสามร้อยยี่สิบผลึก ร้อยเหรียญทอง ขอบคุณที่อุดหนุน” ปู้ฟางพูดกับโอวหยางซงเหิงที่กำลังลูบท้องตนเองด้วยความอิ่มเอม

มือที่กำลังลูบพุงของโอวหยางซงเหิงชะงักไปทันที เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบอับแสงลงต่อหน้าต่อตา… “สามร้อยยี่สิบผลึก กินบ้าอะไรกันขนาดนั้น!”

โอวหยางซงเหิงมองเงินที่ตนเองกำลังยื่นให้ปู้ฟางด้วยสายตาละล้าละลัง ส่วนชายหนุ่มก็ถูมือสองข้างไปมาอย่างพออกพอใจพลางยื่นมือไปรับผลึกและเหรียญทอง

เมื่อรับเงินมาเสร็จเรียบร้อย เสียงของระบบก็ดึงขึ้นในศีรษะเขาทันที

“ขอแสดงความยินดีกับนายท่านที่ทำกำไรได้ครบสองหมื่นผลึก ทั้งยังทำภารกิจระยะสั้นสำเร็จเรียบร้อย นายท่านจะได้รับของรางวัลจากระบบในเร็วๆ นี้ ระบบกำลังออกรางวัล…”

ปู้ฟางชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพลางถอนหายใจยาวออกมา เขาทำกำไรได้สองหมื่นผลึกโดยไม่ทันรู้ตัว และนี่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย

มันแปลว่าเขาสะสมพลังปราณเที่ยงแท้ได้เป็นจำนวนหนึ่งหมื่นผลึกแล้ว และขั้นปราณของเขาก็บรรลุระดับห้าขั้นราชันยุทธการเป็นที่เรียบร้อย