บทที่ 145 ชายร่างอ้วนที่กำลังกินน่องไก่ กับชายร่างผอมที่แบกกระทะไว้บนหลัง

รุ่งเช้าของวันเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ ควันไฟลอยออกจากปล่องควันของบ้านเรือนหลายหลังในนครหลวง บรรดาประชาชนที่ทำงานหนักมาตลอดปีต่างพากันตื่นเช้ามาเตรียมอาหารมื้อใหญ่เพื่อเฉลิมฉลองวันขึ้นปีใหม่

ณ ประตูทางเข้านครหลวง ทหารเฝ้าประตูกำลังหาวหวอดใหญ่ พลางมองภาพผู้คนในนครหลวงที่เริ่มครึกครื้นด้วยสายตาอิจฉา แม้วันนี้จะเป็นวันเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ แต่ทหารรักษาเมืองก็ยังต้องทำหน้าที่ตามปกติโดยไม่ได้หยุดพัก ถึงแผนการของจักรพรรดิองค์ก่อนจะทำลายการก่อกบฏของสำนักไปได้ แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่ายังมีสมาชิกของสำนักซ่อนตัวอยู่ภายในนครหลวงอีกหรือไม่

ในฐานะทหาร หน้าที่ของพวกเขาคือปกป้องอธิปไตยของจักรวรรดิ

แต่ตอนนี้เหล่าทหารทุกนายต่างพากันนึกถึงเตียงอุ่นๆ ภรรยาแสนสวย และลูกๆ ที่น่ารัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอาหารเช้าประจำเทศกาลฤดูใบไม้ผลิชุดใหญ่ร้อนฉ่าจากเตาที่เหล่าภรรยาเตรียมเอาไว้ให้

ทันใดนั้นดวงตาที่กำลังง่วงงุนของทหารเฝ้ายามคนหนึ่งซึ่งกำลังฝันถึงภาพแสนหวานที่บ้าน ก็เปลี่ยนไปจับจ้องที่ภาพหนึ่งตรงหน้า เขาตื่นตัวขึ้นมาทันที สายตามองไปในระยะไกลด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ไกลออกไปนั้น สองร่างอ้วนผอมกำลังเดินมายังนครหลวงอย่างช้าๆ เหล่าทหารรู้สึกได้ถึงพลังกดดันที่ทั้งสองปล่อยออกมาได้ทันที จนทำให้สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ขั้นราชันยุทธการสองคนรึ” ทหารเฝ้าประตูผู้นั้นรู้สึกตกใจเป็นอันมาก ขั้นราชันยุทธการนั้นถือว่าเกินกำลังที่พวกเขาจะรับมือไหว

“กร้วม กร้วม”

เสียงฟันขบกระดูกดังลอยมาแต่ไกล ควบคู่ไปกับเสียงเคี้ยวดังแจ๊บๆ เสียงทั้งสองนี้ทำให้ทหารเฝ้ายามสองคนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ขนลุกซู่ทั่วร่างกาย รู้สึกได้ถึงความน่าขนลุกที่ใกล้เข้ามา

“พี่ใหญ่ เรามาถึงนครหลวงแล้ว” เสียงอู้อี้ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเคี้ยวกระดูกอีกครั้ง

“ไอ้อ้วนเอ๊ย ไม่พูดไปกินไปมันจะตายหรือ!” อีกเสียงฟังดูรำคาญปนรังเกียจ

“กร้วมๆ ได้… ได้สิ… เข้าใจแล้ว ข้าจะไม่ทำอีกก็แล้วกันนะ แจ๊บๆ” เสียงหัวเราะที่ฟังดูทั้งจริงใจและทึ่มไปในเวลาเดียวกันพร้อมเสียงเคี้ยวกระดูกดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงกัดฟันกรอดก่นด่าด้วยความเอือมระอาปนโมโหร้ายของอีกฝ่าย

ทหารเฝ้าประตูนครหลวงทั้งสองคนเห็นภาพชายร่างอ้วนผอมที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ชัดขึ้น

เมื่อภาพของพวกเขาปรากฏสู่สายตา รูม่านตาของทหารทั้งสองก็พลันหดแคบ

ผู้มาเยือนคนหนึ่งมีร่างสูงอ้วนท้วน ส่วนอีกคนผอมและเตี้ย คนที่ตัวสูงกว่านั้นอ้วนเป็นอันมาก ร่างทั้งร่างจ้ำม่ำไปด้วยก้อนเนื้อจนดวงตาเล็กหยีแทบจะปิดมิด

ส่วนคนที่เตี้ยนั้นผอมหนังหุ้มกระดูก ปากของเขายื่นออกมา กรามก็เป็นเส้นคมชัด ดูค่อนข้างน่าขบขันไม่น้อย

ชายตัวอ้วนใส่ผ้ากันเปื้อนผืนใหญ่พร้อมกระเป๋าเย็บปะอยู่ด้านหน้า เขาล้วงมือลงไปในกระเป๋าแล้วหยิบน่องไก่หอมฉุยเป็นประกายจากไขมันออกมา ก่อนยัดทั้งน่องเข้าปาก ไม่แม้แต่จะพ่นกระดูกออกมาแต่กลืนเข้าไปทั้งหมดหลังจากเคี้ยวสองสามครั้ง

คนที่เตี้ยนั้นก็ไม่ได้ดูปกติเช่นกัน ถึงร่างเขาจะไม่สูงแต่กลับแบกกระทะขนาดใหญ่เบ้อเริ่มเอาไว้บนหลัง กระทะนั้นเกือบจะใหญ่กว่าตัวเขาเสียด้วยซ้ำ ทำให้ดูเหมือนเต่าแบกกระดองไม่มีผิด

“พวกเจ้าสองคน… หยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้!” ทหารเฝ้าประตูหยุดทั้งสองเอาไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขาม

มองปราดเดียวก็รู้ว่าสองคนนี้ไม่ธรรมดา ด้วยหน้าที่ของการเป็นทหารเฝ้าเมือง พวกเขาต้องหยุดคนทั้งคู่ไว้แล้วสอบถามว่ามาที่นครหลวงด้วยกิจอะไร

“พี่ใหญ่ คนนี้ไม่ให้เราเข้า… กร้วมๆ” ชายอ้วนพูดพร้อมหยิบน่องไก่ออกมาจากกระเป๋าหน้าแล้วโยนเข้าปากอีกครั้ง เริ่มเขียวตุ้ยๆ ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ สายตาจ้องไปที่พี่ใหญ่ร่างเตี้ย

ชายร่างเตี้ยเหลือบมองชายร่างอ้วนด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนหันมาหาทหารเฝ้ายามแล้วเอ่ย “ไม่เอาน่าสหาย พวกเราสองคนเป็นพ่อครัวที่จะมาเข้าร่วมงานสมโภชร้อยครอบครัวประจำปีนี้ มาจากเมืองอาทิตย์ขจี”

ทหารผู้นั้นชะงักไปชั่วคราว “ชายประหลาดสองคนนี้เป็นพ่อครัวเช่นนั้นรึ… เหตุใดพ่อครัวสมัยนี้ถึงประหลาดกันเสียจริง นี่อุตส่าห์แบกกระทะมาใช้ที่งานด้วยหรือเนี่ย”

เขาทวนชื่อเมืองอาทิตย์ขจีในใจสองสามครั้ง จากนั้นรูม่านตาก็ต้องหดแคบลงเมื่อนึกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเมืองนั้นได้ สายตาของเขาหันไปมองผู้มาเยือนทั้งสองด้วยความตกใจ “เมืองอาทิตย์ขจีรึ อะไรกัน พวกเจ้ามาจากเมืองอาทิตย์ขจีที่เป็นทางเข้าไปยังดินแดนป่ารกชัฏเช่นนั้นรึ”

ชายตัวเตี้ยพึงพอใจกับปฏิกิริยาของทหารเป็นอันมาก เขาเชิดคางแหลมคมขึ้นอย่างเย่อหยิ่งก่อนเอ่ย “เช่นนั้นพวกข้าเข้าไปได้หรือไม่”

ทหารเฝ้ายามกลืนน้ำลายแล้วขยับไปด้านข้างเพื่อเปิดทางให้ทั้งสองเดินตรงเข้านครหลวงไป

แต่ขณะที่ชายร่างอ้วนเดินผ่านทหาร เขาก็หยุดเพื่อยิ้มให้ เนื้อบนใบหน้ากระเพื่อมเป็นลอนๆ

“สหาย เจ้าไม่ใช่คนเลวร้าย เจ้าให้พวกเราเข้าเมืองด้วย เช่นนั้นเอาอย่างนี้ ข้าจะให้น่องไก่เจ้าครึ่งน่องก็แล้วกัน” ชายอ้วนหยิบน่องไก่ออกมาจากกระเป๋าหน้าของผ้ากันเปื้อนแล้วเอาใส่เข้าปาก ฟันสีขาวขนาดใหญ่ของเขากัดลงบนน่อง แบ่งมันออกเป็นสองส่วน

เขาเคี้ยวน่องไก่ครึ่งหนึ่ง แล้วส่งอีกครึ่งที่เหลือให้ทหาร

ทหารผู้นั้นรับน่องไก่มาด้วยท่าทางตกใจ พร้อมมองทั้งสองด้วยสายตาว่างเปล่าขณะคนทั้งคู่เดินเข้านครหลวงไป