บทที่ 152 อาหารที่ทำให้ผู้คนมีความสุข

กลิ่นหอมหวนน่ากินพุ่งออกจากรอยกัดบนตัวเกี๊ยวเข้าใส่หน้าของจีเฉิงเสวี่ย ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย กลิ่นเข้มข้นพลันซอกซอนเข้าไปในโพรงจมูกแล้วปลุกประสาทสัมผัสของเขาขึ้นมาทันที

กลิ่นหอมสีรุ้งปรากฏขึ้นในพริบตาแล้วสลายหายไปในพริบตาเช่นกัน ราวกับเป็นน้ำที่ราดลงบนกระทะเดือดจัดก็ไม่ปาน ตอนที่จีเฉิงเสวี่ยหายจากความตื่นตะลึง กลิ่นหอมสีรุ้งก็สลายหายไปแล้ว

จักรพรรดิหนุ่มค่อยๆ เคี้ยวอาหารที่อยู่ในปาก เขาพลันรู้สึกถึงความสุขเอ่อล้น รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว ในใจเต็มเปี่ยมด้วยความรื่นรมย์ที่ไม่อาจควบคุมได้

เกี๊ยวตรงหน้าส่งผลต่ออารมณ์ของเขาอย่างที่สุด หลังจากได้กิน ในอกของชายหนุ่มก็เต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกมากมายไม่ต่างอะไรจากสีสันของสายรุ้ง ความรู้สึกสุดท้ายที่ปรากฏคือความปีติยินดีล้นปรี่

จีเฉิงเสวี่ยไม่ได้แปลกใจอะไรที่เกี๊ยวตรงหน้าไม่มีพลังปราณแม้แต่น้อย เนื่องจากปู้ฟางใช้วัตถุดิบธรรมดาในการทำ ทว่า…รสสัมผัสของเกี๊ยวนั้นทำให้เขาประหลาดใจเหลือล้น

เกี๊ยวที่ชุ่มฉ่ำหอมกรุ่นให้ความรู้สึกละมุนลิ้นอยู่ภายในปากของเขา ราวกับเป็นสายลมเย็นที่พัดผ่านไป…

จีเฉิงเสวี่ยไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป เขารีบเอาเกี๊ยวครึ่งตัวที่เหลือใส่ปากเคี้ยวกลืนแล้วดื่มด่ำรสชาติของมันอย่างมีความสุข

หลังจากกินเกี๊ยวเสร็จ จักรพรรดิหนุ่มก็ยกชามกระเบื้องสีฟ้าขาวขึ้นเป่าลมเบาๆ ก่อนดื่มน้ำซุปเข้าไปอึกใหญ่ น้ำซุปนั้นใสแจ๋วแต่รสชาติก็ไม่ได้จืดจาง มันเข้มข้นเหมือนทำด้วยวัตถุดิบจากทะเลไม่มีผิด

เมื่อได้ดื่มน้ำซุปหลังกินเกี๊ยว ร่างกายของชายหนุ่มก็พลันรู้สึกอบอุ่นท่ามกลางความหนาวที่เย็นเยียบ

ขณะเดียวกัน ปู้ฟางยังเอาเกี๊ยวจันทร์เสี้ยวที่ห่อแล้วใส่ลงในกระทะพลางตักเกี๊ยวที่ลอยอยู่บนผิวน้ำขึ้นอย่างรวดเร็วไม่ขาดมือ ชามสีฟ้าขาวทุกใบเต็มไปด้วยเกี๊ยวสามตัวและต้นหอมโรยหน้า มันดูเรียบง่ายน่าพึงพอใจอย่างยิ่ง

เหล่าขันทีต่างยกชามใส่เกี๊ยวจันทร์เสี้ยวสีรุ้งไปให้ขุนนางระดับสูงเพื่อให้คนเหล่านั้นได้ลิ้มลองรสชาติเช่นเดียวกัน

พอแต่ละคนกัดเกี๊ยวจันทร์เสี้ยวเข้าไป พวกเขาก็พากันตื่นตะลึงกับกลิ่นหอมหวนสีรุ้งและไอหอมกรุ่นลึกลับที่พุ่งเข้าใส่ใบหน้า มันช่าง…สวยงามดีจริงๆ

หนำซ้ำรสชาติของเกี๊ยวก็ดีงามเกินกว่าที่พวกเขาคาดหวังไปไกล มันอร่อยเสียจนทุกคนอยากกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย ความสุขล้นเปี่ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้า อาหารจานนี้เป็นอาหารที่ทำให้ทุกคนสำราญใจอย่างยิ่ง

คราวนี้ก็ถึงตาเหล่าชาวบ้านแล้ว พวกเขาแทบจะอดรนทนไม่ไหว เมื่อได้เห็นสีหน้าเปี่ยมสุขของเหล่าขุนนางระดับสูง ความอดทนก็แทบจะสะบั้นไป เป็นอาหารจานใดกันที่ทำให้คนเหล่านั้นมีความสุขเช่นนี้

ชาวบ้านทุกคนที่ได้รับชามใส่เกี๊ยวจันทร์เสี้ยวสีรุ้งแล้วต่างกระตือรือร้นที่จะลิ้มลองอาหารตรงหน้า ทันทีที่กัดเกี๊ยว กลิ่นหอมหวนสีรุ้งก็พลันพุ่งออกมาโอบล้อมทุกคนเอาไว้

กลิ่นหอมรุนแรงแทรกซึมไปในอากาศแล้วเข้าปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ ทุกคนต่างทำจมูกบานสูดดมกลิ่นหอมที่ลอยล่องอยู่อย่างรุนแรง ความอยากกินในใจถูกกระตุ้นไปจนถึงจุดที่ไม่อาจควบคุมได้

เมื่อคู่ผู้เฒ่าสามีภรรยาได้ลิ้มรสเกี๊ยวในมือ ความสุขล้นก็พลันปรากฏบนใบหน้า พวกเขารู้สึกราวกับว่าได้กลับมาเป็นหนุ่มเป็นสาวขึ้นอีกหลายปี

“ยายเฒ่าเอ๊ย ลองกินไอ้นี่ดู จานนี้…อร่อยเหลือเกิน” ชายชราใช้ช้อนตักเกี๊ยวจันทร์เสี้ยวแล้วยื่นไปตรงหน้าหญิงชราที่ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

หญิงชราพลันหัวเราะออกมาด้วยความกระดากอายพลางกลอกตาใส่อีกฝ่าย แต่ก็ไม่วายเปิดปากกัดเกี๊ยวที่ยื่นมาให้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหน้าอกของคนทั้งคู่

เมื่อสองผู้เฒ่าผมสีดอกเลากินเกี๊ยวในมือ ความรู้สึกสุขล้นก็พลันแผ่ปกคลุมรอบตัวพวกเขา

ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งกินเกี๊ยวจันทร์เสี้ยวอยู่ข้างๆ ภรรยา ก่อนหน้านี้พวกเขามีปากเสียงกันเรื่องไม่เป็นเรื่อง และตอนนี้ก็กำลังเมินกันอยู่ ฝ่ายภรรยายนั้นยังไม่ได้รับชามใส่เกี๊ยว จึงได้แต่ใช้หางตาเหลือบแลสามีที่กำลังกินเกี๊ยวอย่างเบิกบานใจ ความขุ่นเคืองในใจพุ่งสูงขึ้นทุกเสี้ยวลมหายใจที่ผันผ่าน แต่จู่ๆ นางก็ประหลาดใจขึ้นมาเมื่อช้อนกระเบื้องสีขาวที่มีชิ้นเกี๊ยววางอยู่ด้านบนถูกยื่นมาให้ตรงหน้า

หญิงสาวหันไปมองแล้วก็ได้เห็นผู้เป็นสามีที่กำลังมองนางด้วยสายตาอ่อนโยน

“แหะๆ ที่รัก ลองชิมสักคำสิ มันอร่อยจริงๆ นะ… อาหารจานนี้เหมือนมีเวทมนตร์อยู่เลย” ผู้เป็นสามีเอ่ยพลางหัวเราะเสียงแผ่ว ขณะยกช้อนที่ใส่เกี๊ยวไปตรงปากของอีกฝ่าย

หญิงสาวที่ก่อนหน้านี้กำลังขุ่นใจ มาบัดนี้ความขุ่นข้องพลันมลายหายไปทันที ดวงหน้าสวยเข้มขึ้นด้วยเลือดฝาดขณะอ้าปากกัดเกี๊ยวอย่างเอียงอาย กลิ่นหอมหวนสีรุ้งพวยพุ่งออกมาจนทำให้ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ

ภรรยายสาวกัดเกี๊ยวไปครึ่งตัว ส่วนอีกครึ่งตัวนั้นคนเป็นสามีกินเข้าไปหมดในคำเดียว ดวงหน้าสีเรื่อของนางพลันสว่างไสวขึ้น นางหยิกแขนคนเป็นสามีพลางกระมิดกระเมี้ยนพูดออกมา “เจ้าทำอะไรน่ะ ไม่เห็นหรือว่าคนเต็มเลย! น่าอายจะตายไป!”

ฉากคล้ายๆ กันนี้ปรากฏขึ้นเรื่อยๆ ภายในประตูมายาสวรรค์ ทุกคนที่ได้ลิ้มรสเกี๊ยวจันทร์เสี้ยวสีรุ้งต่างพากันปลื้มปริ่มด้วยความสุขล้น หนำซ้ำคู่รักที่ก่อนหน้านี้ทะเลาะไม่พูดไม่จากันก็ล้วนแล้วแต่คืนดีกันด้วยความชื่นมื่นใจ