บทที่ 171 ปลาชนิดนี้... ต้องนำไปย่างต่างหากเล่า

ด้วยความที่เผ่าของพวกเขาตั้งอยู่ในหนองน้ำปราณมายา บรรดามนุษย์อสรพิษจึงกินปลาชนิดนี้เป็นอาจิณ พวกเขาคุ้นเคยกับกรรมวิธีการนำปลาชนิดนี้มาทำอาหารมาก จนอาจเรียกได้ว่านี่เป็นอาหารพื้นเมืองของมนุษย์อสรพิษเลยก็ว่าได้

ใบหน้าย่นยู่ของปู้ฟางที่ดูเหมือนกินยาขมเข้าไปนั้น ทำให้เหล่ามนุษย์อสรพิษงุนงงจนทำอะไรไม่ถูก

ความสดและความหวานของเนื้อปลาอัดแน่นอยู่ในน้ำแกงนี้อย่างเต็มเปี่ยม ทักษะการทำอาหารของแม่ครัวผู้ที่ทำน้ำแกงปลาเองก็จัดว่าใช้ได้เลยเช่นกัน แม้อาหารจานนี้จะไม่มีรายละเอียดเยอะเหมือนอาหารของมนุษย์ปกติ แต่แน่นอนว่ารสชาติถือว่าผ่านในสายตาของอู๋อวิ๋นไป่และคนอื่นๆ

ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงหันมามองปู้ฟางเป็นตาเดียว มนุษย์อสรพิษหลายตนจ้องชายหนุ่มด้วยสายตาโกรธเคือง ผู้อาวุโสสูงสุดและคนอื่นๆ ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

อู๋อวิ๋นไป่กลับมีสีหน้าตรงกันข้ามกับทุกคน นางอมยิ้มเล็กน้อยพลางมองปู้ฟางด้วยสายตาสนอกสนใจ ชายผู้นี้… ไม่ได้มาขายขำจริงๆ น่ะหรือ นี่เป็นถิ่นของเผ่ามนุษย์อสรพิษ ต่อให้น้ำแกงปลาของพวกเขารสชาติแย่จริง ก็ไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศให้ขุ่นข้องหมองใจกัน ยิ่งไปกว่านั้น… ความจริงแล้วรสชาติของน้ำแกงปลานี้ก็อร่อยดีเสียด้วยซ้ำ

“เจ้ามนุษย์ เจ้าว่าอะไรนะ! น้ำแกงปลาของแม่ข้าอร่อยที่สุดในเผ่าเราแล้ว อย่างเจ้าจะไปรู้เรื่องอะไรกัน ทำอาหารเป็นหรือเปล่าเถอะ!” เด็กหญิงมนุษย์อสรพิษจ้องปู้ฟางตาเขียว จากนั้นก็พ่นลมเยาะเย้ยพร้อมโบกสะบัดหางสวยๆ ไปมาด้วยความหัวเสีย

บรรดามนุษย์อสรพิษรอบกายต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย แม้ทักษะการทำอาหารของพี่หญิงใหญ่มู่จะไม่ได้ดีเลิศที่สุดในเผ่าพันธุ์มนุษย์อสรพิษทั้งหมด แต่นางนับเป็นแม่ครัวมือหนึ่งในเผ่านี้ ถึงน้ำแกงปลานี้จะไม่ใช่อาหารที่นางถนัดที่สุด แต่ก็ไม่มีใครเบื่อที่จะกินมันเสียที

มนุษย์อสรพิษหญิงหุ่นอวบอัดนามว่าพี่หญิงใหญ่มู่ แม่ของเด็กหญิงมนุษย์อสรพิษตนนั้น มองปู้ฟางด้วยสีหน้าไม่พอใจพร้อมถือกระบวยเอาไว้ในมือ

ปู้ฟางประหลาดใจอยู่ชั่วครู่ ชายหนุ่มไม่ได้คิดว่าคำพูดของเขาจะทำให้คนรอบกายเกิดปฏิกิริยาเช่นนี้ เขาเพียงแต่พูดความจริงเท่านั้น ในมุมมองของเขารสชาติของน้ำแกงปลานี้แย่จริงอย่างที่ว่า

ด้วยความที่ปู้ฟางเป็นพ่อครัว ต่อมรับรสของปู้ฟางเขาจึงถูกปรับให้เข้ากับระดับความสามารถในการทำอาหารของตัวเอง หากอาหารรสชาติแย่หลุดมาเข้าปาก เขาจะหมดความอยากอาหารทันที แถมสีหน้าก็จะย่นยู่ไม่รับแขก การพ่นน้ำแกงปลาออกมาเป็นเพียงปฏิกิริยาที่ทำไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น…

หรือจะพูดให้เข้าใจง่ายกว่านี้ก็คือ ต่อมรับรสของเขาไวต่อรสชาติมากขึ้นหลังจากที่กินอาหารซึ่งเต็มเปี่ยมด้วยพลังปราณอยู่เป็นอาจิณ หลังจากที่ความสามารถในการรับรสชาติของเขาพัฒนาขึ้น แม้แต่รสชาติที่เบาบางที่สุดในอาหารชายหนุ่มก็ยังรับรู้ได้ปู้ฟาง ด้วยเหตุนี้เขาจึงสามารถจับจุดผิดพลาดในอาหารได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้น

พัฒนาการในการรับรสชาตินับเป็นตัวช่วยที่สำคัญอย่างมากสำหรับพ่อครัวแม่ครัว เนื่องจากทำให้การคัดเลือกและการตระเตรียมวัตถุดิบก่อนประกอบอาหารแม่นยำมากขึ้น

ปู้ฟางไม่ได้ตั้งใจจะทำให้อีกฝ่ายอับอาย แต่ทำไปโดยธรรมชาติเท่านั้น…

ทุกคนที่อยู่รอบตัวชายหนุ่มงุนงงกับสีหน้านิ่งงันของปู้ฟางไม่น้อย แม้แต่พี่หญิงใหญ่มู่เองก็ยังรู้สึกขบขัน

นางไม่ใช่คนขี้โมโหแต่แรกแล้ว เป็นไปได้ว่าอาหารฝีมือนางไม่ถูกปากปู้ฟางก็เท่านั้น ทุกคนล้วนมีความชื่นชอบในการกินแตกต่างกันไป พี่หญิงใหญ่มู่ไม่ได้คิดว่าปู้ฟางทำผิดในเรื่องนี้

พอชายหนุ่มหายตกใจ เขาก็รู้สึกตัวว่าเด็กหญิงมนุษย์อสรพิษพูดว่าอะไรแล้วยิ้มออกมา เขาหันไปมองนางจากนั้นก็เอ่ยขึ้น “แน่นอนว่าข้าย่อมรู้วิธีการทำอาหาร เพราะข้าเองก็เป็นพ่อครัวเช่นกัน”

เสียงของเขาไม่ได้ดังแต่ก็ทำให้ลานทั้งลานเงียบลงทันที อู๋อวิ๋นไป่รู้สึกเหมือนโลกที่เคยรู้จักพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมืออีกครั้ง ชายหนุ่มตรงหน้าเธอผู้นี้เป็นพ่อครัว อาชีพในโลกนี้มีมากมาย แต่นางดันมาเจอพ่อครัวเอาเสียได้

ถ้าเป็นพ่อครัว แล้วหมอนี่มาทำบ้าอะไรในเผ่ามนุษย์อสรพิษกัน ข้าก็นึกว่าเจ้าเป็นนักผจญภัยเสียอีก!

พ่อครัวไม่ได้ต้องทำอาหารอยู่ในครัวรึ

“อ้อ เจ้าก็เป็นพ่อครัวเหมือนกันหรือ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ดูเหมือนว่าอาหารที่ข้าทำจะไม่ถูกปากเจ้า” พี่หญิงใหญ่มู่ประหลาดใจไปชั่วครู่ จากนั้นสีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง

หากปู้ฟางเป็นพ่อครัวจริง ก็ไม่แปลกอะไรที่เขาจะเรื่องมากเรื่องการกิน สัมผัสด้านรสชาติของพ่อครัวแม่ครัวนั้นอ่อนไหวมากกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว และยิ่งเรื่องมากขึ้นไปอีกหากเป็นเรื่องอาหารการกิน การทำอาหารให้ถูกปากคนทั่วไปนั้นง่ายกว่าให้ถูกปากพ่อครัวแม่ครัวเป็นไหนๆ

ปู้ฟางพยักหน้าแล้วค่อยๆ เดินไปหานางพร้อมชามน้ำแกงปลาในมือ