บทที่ 174 สมุนไพรวิญญาณกำลังจะบานแล้ว

ผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่ามนุษย์อสรพิษมองปู้ฟางด้วยสายตาเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ ทว่าเขาก็ไม่ได้เข้าหาชายหนุ่มทันที ได้แต่พยายามกล่อมให้ตนเองใจเย็นลง

ปู้ฟางไม่ได้เห็นสีหน้าของผู้อาวุโสสูงสุด เนื่องจากมัวแต่ยิ้มและมองเหล่ามนุษย์อสรพิษกินอาหารที่ตนทำ การที่ลูกค้าชื่นชอบในรสชาติอาหารนั้นจัดเป็นความสุขที่สุดของพ่อครัวแม่ครัวเลยทีเดียว เมื่อได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของคนกิน คนทำก็รู้สึกสุขใจเช่นกัน

เนื้อปลานั้นมีไม่มากตั้งแต่แรกแล้ว หลังจากที่ทุกคนผลัดกันมากินจนครบ ปลาทั้งตัวก็เหลือแต่ก้าง เนื่องจากในที่แห่งนี้มีคนมากแต่มีปลาเพียงตัวเดียว

ทุกคนจ้องก้างปลาบนกองสมุนไพรด้วยสายตาละห้อย พวกเขาอยากกินมากกว่านี้แต่ปู้ฟางเตรียมเอาไว้สำหรับที่เดียว

เด็กหญิงเลียริมฝีปากของตนพร้อมหรี่ตา แม้นางจะได้กินเข้าไปคำเดียว แต่กลับรู้สึกอิ่มมาก เนื่องจากปริมาณพลังปราณเที่ยงแท้ในเนื้อปลานั้นมากพอที่เด็กน้อยจะย่อยได้อิ่มพอดี

หลังจากที่ทุกคนได้ชิมปลาย่างแล้ว ก็ไม่มีใครสงสัยความสามารถของปู้ฟางในฐานะพ่อครัวอีก การที่เขาสามารถทำปลาย่างได้อร่อยถึงเพียงนี้ก็ถือเป็นเรื่องที่น่าตกใจมากแล้ว พี่หญิงใหญ่มู่พยักหน้าหงึกหงักขณะชิมปลาไปด้วย ยิ่งกินมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้มากขึ้นว่าปลาย่างจานนี้ใช้เคล็ดลับอะไรในการทำบ้าง

การใช้พลังปราณเที่ยงแท้ในการประกอบอาหาร… สวรรค์ช่วย! นางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชายหนุ่มตรงหน้านางคนนี้จะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการทำอาหารด้วยพลังปราณเที่ยงแท้ พลังปราณนั้นหลอมรวมอยู่ในทุกอณูของอาหารจานนี้ การทำอาหารด้วยวิธีนี้ทำให้รสชาติอาหารอร่อยขึ้น กลิ่นหอมขึ้น ทั้งยังช่วยเก็บรักษาพลังปราณในอาหารเอาไว้ได้อย่างครบถ้วน ถือเป็นเรื่องที่น่าตื่นตาตื่นใจมากจริงๆ

“เอาละ… ในเมื่อพักผ่อนกันเต็มที่แล้ว ทุกคนจงเตรียมตัวเสีย ฝูงอสูรเวทรออยู่ข้างนอก เราจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด” เมื่อผู้อาวุโสสูงสุดเห็นว่าทุกคนยังคงมีสีหน้าดื่มด่ำกับรสชาติอาหารที่ค้างอยู่ในปาก เขาก็กระแอมกระไอเพื่อดึงความสนใจของทุกคนกลับมาที่สถานการณ์ปัจจุบัน

ด้านนอกเผ่ามีร่างงูยักษ์ที่ขดเป็นวงกลมคอยท่าอยู่ บนหัวของมันมีมงกุฎเลือดสีแดงชาดขนาดมหึมา เสียงขู่ฟ่อๆ ดังลอดลิ้นสองแฉกออกมา

เสียงร้องโหยหวนของอสูรเวทยังคงดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน สะท้อนระงมไปทั่วหนองน้ำปราณมายา ก้องไปสู่ระยะไกล

คำพูดของผู้อาวุโสสูงสุดทำให้ทุกคนตื่นจากภวังค์ เมื่อมองไปที่งูเหลือมมงกุฎเลือดทมิฬตัวใหญ่ทะมึน สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที

แต่พวกเขาเองก็ไม่ได้เป็นกังวลมากนัก เนื่องจากเผ่ามนุษย์อสรพิษนั้นอยู่ในสถานที่อันตรายอย่างหนองน้ำปราณมายามาเป็นเวลานาน แน่นอนว่าคงไม่หวังใช้ผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการเพียงคนเดียวปกป้องเผ่าทั้งเผ่าอย่างแน่นอน ใต้เผ่าของพวกเขามีวงแหวนปราณขนาดใหญ่ที่ครอบคลุมปกป้องทั้งเผ่าเอาไว้

การที่พวกเขามีผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการแปลว่าพวกเขาสามารถโจมตีกลับได้ในยากศึก ส่วนวงแหวนปราณนั้นจะช่วยปกป้องทุกคนให้พ้นจากภัยอันตราย

ด้วยความที่วงแหวนปราณนี้ได้รับสืบทอดมาจากประมุขอสรพิษ อสูรเวทระดับเจ็ดจึงไม่สามารถทำลายเกราะป้องกันนี้ได้

“ผู้อาวุโสสูงสุดขอรับ ถึงเราจะมีวงแหวนปราณคอยป้องกันอยู่ แต่ขอบเขตของวงแหวนปราณนั้นไปไม่ถึงสวนสมุนไพร… ยิ่งไปกว่านั้นพลังงานของไอ้งูนี่ก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่ามันกำลังจะลอกคราบอีกครั้ง ข้าว่างานนี้ไม่ง่ายแน่นอน” ผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการจากเผ่ามนุษย์อสรพิษเหลือบมองงูเหลือมทมิฬ แล้วก็รู้สึกถึงความโหดร้ายของสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ได้ทันที

บางครั้งอสูรเวทก็จัดการยากกว่ามนุษย์ เนื่องจากมันมีหนังที่หนาและกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง รวมถึงมีความสามารถในการต่อสู้ที่เรียกได้ว่าช่ำชอง… ด้วยเหตุนี้มนุษย์ส่วนมากจึงไม่อยากเผชิญหน้ากับอสูรเวทที่มีระดับพลังปราณเท่ากันกับตัวเอง

“ถึงอย่างไรเราก็ต้องปกป้องดอกบัววิญญาณประมุขน้ำแข็งให้ได้… เราต้องการเม็ดบัว ไอ้งูบ้านี่จะมาทำลายดอกบัวของเราไม่ได้เป็นอันขาด!” ผู้อาวุโสสูงสุดพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการจากเผ่ามนุษย์อสรพิษถอนหายใจ จากนั้นดวงตาก็ปรากฏแววมุ่งมั่นขึ้นมา เขาเข้าใจดีว่าดอกบัววิญญาณประมุขน้ำแข็งนั้นสำคัญกับเผ่าอย่างไร