บทที่ 183 ซี่โครงเปรี้ยวหวานที่สุนัขคู่ควร

ยามรัตติกาล ดวงจันทร์เสี้ยวสองดวงเคลื่อนมาพันเกี่ยวกันบนท้องฟ้าสีหมึก ทอแสงเย็นลงสู่พื้นดินราวกับเป็นม่านหมอกสีเงินที่ปกคลุมโลก

ร้านเล็กๆ ของฟางฟางยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟ พร้อมไอหมอกร้อนที่โชยออกมาไม่ขาดสาย ไอร้อนนั้นมีกลิ่นอาหารรวมถึงพลังปราณเที่ยงแท้ปะปนผสมผสานกันเป็นหนึ่งเดียว

เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ บรรยากาศครึกครื้นภายในร้านก็ค่อยๆ มอดลง พร้อมด้วยไอร้อนที่สลายหายไป

ปู้ฟางยืนตัวตรงอยู่ที่ประตูร้าน ส่วนกลุ่มลูกค้าประจำก็ล้วนอิ่มอกอิ่มใจกันถ้วนหน้า ทุกคนกินปลาย่างกันจนอิ่มหนำสำราญ ใบหน้าแดงเรื่อด้วยพลังปราณปริมาณมากในอาหาร ทั้งเนื้อปลาอ่อนนุ่มชุ่มฉ่ำ กลิ่นหอมทะลุโพรงจมูก และน้ำซุปเดือดปุด ทำให้พวกเขารู้สึกพึงพอใจเป็นอันมาก

พวกเขาต่างพากันโบกมือลาปู้ฟางทีละคนสองคน แล้วเดินออกจากร้านไปที่ตรอก เพื่อมุ่งหน้ากลับบ้านพร้อมลูบพุงอิ่มแปล้ไปด้วย

โอวหยางเสี่ยวอี้ไม่ได้อารมณ์เสียอีกต่อไป นางโบกมือให้ปู้ฟางแล้วออกจากร้านไปพร้อมเซียวเยี่ยนอวี่ เงาหนึ่งสูงสง่า ส่วนอีกเงาว่องไวปราดเปรียว ค่อยๆ หายไปในความมืดมิดของยามรัตติกาล

“หือ ในกล่องนี้คือทาร์ตไข่ที่เจ้านำมาให้ข้าชิมรึ จำได้ใช่ไหม… ว่าเจ้ามีโอกาสแค่สองครั้งเท่านั้น” ชายหนุ่มมองสองร่างสุดท้ายที่ยังคงไม่จากไปไหน ร่างหนึ่งกำลังเรอหน้าแดง ส่วนอีกร่างแก้มเป็นสีเรื่อพร้อมทำท่าเอียงอาย หลัวซานเหนียนกับเจวี้ยนเอ๋อร์นั่นเอง

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่ปู้ฟางกำลังถามคือเจวี้ยนเอ๋อร์

เจวี้ยนเอ๋อร์ได้ยินปู้ฟางพูดแล้วก็ส่ายหน้าอย่างมุ่งมั่น “ไม่ใช่วันนี้ดีกว่า ข้าจะทำมาให้เถ้าแก่ปู้ชิมใหม่วันพรุ่งนี้เถ้าแก่ปู้ วันนี้… มันเย็นหมดแล้ว พออาหารไม่ร้อนก็จะมีผลต่อรสชาติ”

ปู้ฟางชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าตอบรับเท่านั้น

“เถ้าแก่ปู้ ปลาย่างของท่านอร่อยเหาะจริงๆ! ถึงท่านจะเป็นชายที่เต็มไปด้วยข้อเสีย แต่ความสามารถในการทำอาหารนั้นเลิศล้ำยากหาใครเทียบเทียม! ข้า หลัวซานเหนียน ยอมแพ้ให้แก่อาหารของท่านแล้ว” หลัวซานเหนียนมองปู้ฟางตาหวานหน้าแดงเรื่อ จากนั้นก็หัวเราะหึๆ ในลำคอ

ปู้ฟางยังคงสงบนิ่งสม่ำเสมอ ชายหนุ่มรู้ดีว่าหญิงสาวผู้นี้มีนิสัยมุทะลุไม่คิดหน้าคิดหลังขนาดไหน เขาจึงรู้ว่าต้องตั้งสติให้มั่นอยู่ตลอดเวลา

ทั้งสองบอกลาปู้ฟางจากนั้นก็ออกจากตรอกไป

ในที่สุดตรอกที่ก่อนหน้านี้คลาคล่ำจอแจไปด้วยผู้คนก็กลับมาสงบอีกครั้ง ปู้ฟางถอนหายใจยาวออกมา จากนั้นก็หันไปมองเจ้าดำที่นอนหลับอยู่ข้างประตู เขายิ้มแล้วหันหลังกลับเข้าครัวไปพลางปิดประตูร้าน

ชายหนุ่มรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน… ตอนนี้เขาคิดแต่เรื่องการนอนเท่านั้น

…

“เจ้าดำ ได้เวลาอาหารแล้ว”

เช้านี้ปู้ฟางซ้อมทักษะการใช้มีดและการแกะสลักเรียบร้อย และทำซี่โครงเปรี้ยวหวานจานเด็ดเสร็จแล้วเช่นกัน ชายหนุ่มเดินถือจานซี่โครงออกมานอกร้านแล้วร้องเรียกสุนัขเสียงเบา

จมูกของเจ้าดำกระตุก ดวงตาเป็นประกายขณะมองซี่โครงเปรี้ยวหวานในมือปู้ฟางด้วยสายตาเซ่อๆ “ท่านสุนัขผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ได้กินซี่โครงเปรี้ยวหวานจานเด็ดอีกแล้ว!”

ปู้ฟางวางซี่โครงลงตรงหน้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ จากนั้นก็ลูบขนมันสวยแสนนุ่มของมัน แล้วลุกขึ้นเดินกลับเข้าร้านไป

แต่เขาก็ต้องชะงักกลางทาง รูม่านตาหดแคบเมื่อหันไปเห็นกระถางต้นไม้ดินเผาสีเหลืองอมน้ำตาลที่มุมห้อง

“หือ นั่นมัน… ต้นไม้นี่โตเป็นต้นอ่อนแล้วรึ” ปู้ฟางพึมพำด้วยความงุนงง เขาเพิ่งปลูกเมล็ดลงในกระถางไม่นานแต่กลับมีลำต้นงอกออกมาให้เห็นแล้ว นอกจากนี้ยังผลิใบเขียวออกมาด้วย ต้นไม้นี้กำลังจะกลายเป็นต้นอ่อนเต็มตัว

ปู้ฟางรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับพัฒนาการของมันพอตัว เขานั่งยองๆ ลงข้างกระถางต้นไม้แล้วเพ่งตามองไปที่ใบอ่อน ใบไม้ทุกใบมีลวดลายวิจิตรอยู่บนผิวใบ ลายนั้นลื่นไหลพันเกี่ยวกันอย่างสวยงาม ทำให้ใครก็ตามที่ได้เห็นต่างต้องรู้สึกอัศจรรย์ใจ

“สี่สายรึ ไม่สิ… ห้าสาย!” ปู้ฟางนับลายบนใบไม้ แล้วระบุจำนวนลายถูกต้องในที่สุด

เขาลุกขึ้นยืน แม้ไม่รู้ว่าต้นไม้นี้จะออกผลอะไร แต่พลังปราณที่แผ่ออกจากใบก็บ่งบอกว่าต้นไม้นี้ล้ำค่าหายากเพียงใด

แม้พลังปราณที่แผ่ออกมานั้นจะยังไม่มากนัก แต่มันก็หมุนเวียนอยู่ภายในร้านและสร้างบรรยากาศสุดประหลาดขึ้นมา

บรรยากาศนั้นช่างแสนลึกลับยากหยั่งถึง

หลังจากที่สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของต้นอ่อนในกระถาง ชายหนุ่มก็เดินเข้าครัวไปด้วยใจสุขล้น เขาตักน้ำสะอาดบริสุทธิ์จากบ่อน้ำพุที่ระบบเตรียมไว้ขึ้นมา แล้วเทน้ำครึ่งชามที่เต็มไปด้วยพลังปราณลงไปในกระถาง หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง ชายหนุ่มก็เทอีกครึ่งชามที่เหลือลงไปเช่นกัน

“กินน้ำเยอะๆ นะ ข้าขอมอบหน้าที่การเปลี่ยนร้านของเราให้เป็นป่าให้เจ้าก็แล้วกัน” ชายหนุ่มพูดกับต้นไม้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง