บทที่ 250 ตับห่านในน้ำซอส

ปู้ฟางตักเต้าฮวยผิวนุ่มเหมือนแพรไหมขึ้นมาเต็มช้อน น้ำขิงสีแดงที่ข้นเล็กน้อยไหลหยดลงจากขอบช้อนกระเบื้อง ไอร้อนสีขาวกระจายออกจากเนื้อเต้าฮวย มาพร้อมกลิ่นหอมละมุนควบคู่กับกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของขิง

เขาส่งช้อนเข้าปาก รสสัมผัสอ่อนนุ่มลื่นละไมแพร่กระจายอยู่ในปาก แหวกว่ายไปตามลิ้น หยอกเย้าต่อมรับรสจนทำให้ชายหนุ่มถึงกับดวงตาเป็นประกาย น้ำขิงนั้นมีรสหวานเจือเผ็ดที่ปลายลิ้น มันแทรกผ่านลิ้นและฟันทำให้เขารู้สึกปลื้มปริ่มเป็นอันมาก

เต้าฮวยนุ่มนวลไหลเข้าช่องปากของเขา แล้วลื่นลงคอเข้าท้องไปโดยแทบไม่ต้องเคี้ยว ทำให้ร่างกายอุ่นขึ้นมาทันที

เมื่อปู้ฟางส่งคำแรกเข้าปาก ดวงตาของเขาก็หยีเล็กเช่นเดียวกับเซียวเยียนอวี่ ชายหนุ่มต้องยอมรับว่าอาหารจากแผงเล็กๆ ข้างทางของพ่อค้าแม่ขายอย่างท่านป้าคนนี้ มาพร้อมรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์เสมอ รสชาติของมันถึงเครื่องต้นตำรับจนทำให้รู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก

ไม่นานชามของปู้ฟางก็ว่างเปล่า ความจริงป้าเจ้าของร้านให้เต้าฮวยมาเยอะทีเดียว แม้แต่เซียวเยียนอวี่ก็ยังกินหมดไปครึ่งชามเท่านั้น

ทว่าปู้ฟางกลับกินจนชามสะอาดไม่เหลือสักหยด ทว่าก็ไม่ได้แปลว่ารสชาติของเต้าฮวยจะยอดเยี่ยมไร้ที่เปรียบแต่อย่างใด หากเทียบกับน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาที่ร้านเขาแล้ว ระดับความอร่อยยังจัดว่าห่างกันเป็นโยชน์ อย่างไรเสียวัตถุดิบที่ใช้ทำเต้าฮวยก็ไม่ใช่ของล้ำค่าหายาก แต่เคล็ดลับของมันอยู่ที่การกินแล้วรู้สึกเหมือนได้ย้อนรำลึกความหลังครั้งวันวานนั่นเอง

เป็นความรู้สึกสงบนิ่งราวกับได้ไหลไปตามกระแสธารของวันเวลา อ่อนโยนไม่ต่างจากสายน้ำแผ่วเบาที่ช่วยปลอบประโลมกายและใจ

ปู้ฟางเลียริมฝีปากขณะยังตกอยู่ในห้วงความคิด นี่เป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวเวลาที่เขากินเต้าฮวยตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กน้อย ทำให้ชายหนุ่มดูน่ารักไร้เดียงสาขึ้นไม่น้อย

หญิงสูงวัยเจ้าของแผงมองปู้ฟางด้วยแววตาใจดี ริมฝีปากยิ้มบาง

“พ่อหนุ่ม เอาอีกชามสิ ข้ามีเยอะแยะเลยทีเดียว”

“ข้าพอแล้ว ขอบคุณท่านป้ามาก เต้าฮวยของท่านอร่อยจริงๆ” ปู้ฟางยกมุมปากขึ้นยิ้มอบอุ่น แต่ก็ดูแข็งทื่อไปในเวลาเดียวกัน…

สวรรค์โปรด! เถ้าแก่ปู้ยิ้ม!

เซียวเยียนอวี่เกือบสำลักเต้าฮวยที่เพิ่งส่งเข้าปาก เถ้าแก่ปู้ที่ปกติหน้าตาตายด้านเหมือนถูกฟ้าผ่าจนแข็งทื่อกำลัง… ยิ้ม!

นางมองจ้องปู้ฟาง ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่สบายใจบอกไม่ถูก

“เจ้ามองอะไร” ปู้ฟางหันไปมองหญิงสาวหน้าตายพลางเอ่ยถามเสียงเรียบ

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกลับมาเป็นคนเย็นชาคนเดิมแล้ว เซียวเยียนอวี่ก็ยิ้มออกมา หญิงสาวตัวสั่นเทิ้มขณะหัวเราะดังลั่น

จากนั้นเซียวเยียนอวี่ก็รีบกินเต้าฮวยในชามจนหมดแล้วส่งชามกระเบื้องเปล่ากลับให้ป้าเจ้าของแผง

ปู้ฟางหยิบเหรียญทองออกมาส่งให้หญิงสูงวัย

“พ่อหนุ่ม นี่เยอะเกินไปแล้ว ให้ข้าแค่เหรียญทองแดงเดียวก็พอ” เมื่อเห็นเหรียญทองที่ปู้ฟางยื่นให้ นางก็รีบโบกมือปฏิเสธทันที ราคาเต้าฮวยสองชามไม่ได้แพงถึงเพียงนั้น

ปู้ฟางชะงักไป แต่ก็ส่ายหน้ายัดเหรียญทองใส่มืออีกฝ่ายพร้อมพูดสำทับ “ท่านป้า ข้าคิดว่าเต้าฮวยของท่านมีมูลค่าหนึ่งเหรียญทอง”

เต้าฮวยของร้านนี้ทำให้ปู้ฟางได้รับความรู้สึกที่แปลกใหม่ เขาไม่คิดว่าเหรียญทองที่ตนเองให้ไปเกินจริงแม้แต่น้อย หากอาหารที่กินเข้าไปมีคุณภาพแย่ เขาย่อมพ่นข้อผิดพลาดออกมายืดยาว… และไม่มีวันยอมจ่ายถึงหนึ่งเหรียญทองแน่นอน

การยืนกรานกระต่ายขาเดียวของเซียวเยียนอวี่และปู้ฟางทำให้หญิงสูงวัยเจ้าของแผงต้องยอมจำนนในที่สุด สุดท้ายนางก็รับเหรียญทองมาอย่างระมัดระวัง นางเป่ามันเล็กน้อย ขัดเงานิดหน่อย แล้วใส่เหรียญเข้ากระเป๋าไป

เหรียญทองหนึ่งเหรียญนับเป็นเงินจำนวนมากสำหรับนาง แน่นอนว่านางต้องเก็บมันอย่างดี

ป้าเจ้าของแผงอยากเติมเต้าฮวยให้พวกเขาอีก แต่ทั้งสองปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินออกจากบริเวณนั้นมาเพื่อหาอาหารอร่อยจานต่อไป

หญิงเจ้าของแผงมองทั้งสองเดินลับไปแล้วยิ้มออกมาอย่างใจดี

บนถนนที่มีชีวิตชีวาของเมืองนครใต้ กลิ่นอาหารน่าอร่อยลอยฟุ้งในอากาศ ทำให้รู้สึกหิวขึ้นมาทันที

“เถ้าแก่ปู้ ต่อไปข้าจะพาท่านไปลองปลาธารมังกรหมักน้ำส้มสายชู อาหารท้องถิ่นต้นตำรับที่สุดของเมืองนครใต้” เซียวเยียนอวี่สวมผ้าคลุมหน้าอีกครั้ง ปิดบังใบหน้าสวยเหมือนนางฟ้าจากสายตาผู้คนตามเคย

ทั้งสองเดินต่อไปจนไม่นานก็มาถึงตึกที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายไร้ความโดดเด่น

ร้านอาหารนี้มีสองชั้น ด้านในดูเก่าคร่ำคร่าพอตัว ป้ายที่ห้อยอยู่ตรงประตูเขียนว่าร้านหอมหวนชวนเมา

ลายพู่กันของชื่อร้านเขียนด้วยตัวอักษรที่ดูมีชีวิตชีวาแต่ก็คลุมเครือเล็กน้อย โดยรวมทำให้ผู้อ่านรู้สึกสบายใจพอตัว เป็นฝีแปรงของคนที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ธรรมดา