บทที่ 266 ซาลาเปาทอดไส้หมูฝีมือ “เทพธิดาซาลาเปา”

กลิ่นเหม็นรุนแรงกระจายไปทั่วครัว ทำให้ทุกคนต้องยกมือบีบจมูกด้วยความสะอิดสะเอียน กลิ่นนั้นช่างเลวร้ายเกินกว่าที่ใครจะทนไหว

ปู้ฟางขมวดคิ้วก่อนยกมือขึ้นโบกบริเวณจมูก เขาก้าวช้าๆ ออกไปจากห้องครัวก่อนออกคำสั่งเสียงขรึม “ใครสักคนช่วยดูเขาไว้ด้วย พอพิษถูกขับออกมาหมด เขาน่าจะมีแรงขึ้น”

สมาชิกตระกูลเซียวจ้องหน้ากันอยู่ไปมาอย่างมึนงง สุดท้ายหลินฉินเอ๋อร์และเซียวอวี่ก็รอดูคนเจ็บ ส่วนคนที่เหลือต่างแยกย้ายกันออกไป

ด้านเซียวเยียนอวี่นั้นเดินตามปู้ฟางออกมาที่สวนของคฤหาสน์ตระกูลเซียว

ดวงอาทิตย์กำลังค่อยๆ ลับขอบฟ้า ส่งแสงสุดท้ายขึ้นไปบนท้องฟ้า แสงอาทิตย์อัสดงทำให้เงาของทั้งคู่เป็นทางยาว สร้างบรรยากาศที่เกิดขึ้นได้เฉพาะในช่วงเวลานี้

เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปทั้งดวง ความมืดก็เข้าปกคลุมา ดาวดวงน้อยกะพริบแสงอยู่รายรอบดวงจันทร์เสี้ยวสองดวง สุดท้ายปู้ฟางกับเซียวเยียนอวี่ก็เดินกลับเข้ามาในห้องโถงตระกูลเซียว

เซียวเคออวิ่นหายดีแล้ว เขาอาบน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายจากพิษและกลิ่นเหม็นสาบเรียบร้อย ชายวัยกลางคนยังดูอ่อนแรงอยู่บ้างเพราะใบหน้ายังซีดเซียวริมฝีปากไร้สีเลือด เห็นได้ชัดว่ากระบวนการขจัดพิษนั้นช่างทุกข์ทรมานเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าใบหน้าของหลินฉินเอ๋อร์และเซียวอวี่กลับมีรอยยิ้มกว้าง อีกทั้งสีหน้าของสมาชิกตระกูลเซียวคนอื่นๆ ก็โล่งใจขึ้นมาก เมื่อเห็นว่าพิษในกายของเซียวเคออวิ่นถูกกำจัดไปหมดแล้ว

“ขอบคุณคุณชายปู้มากที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้” เซียวเคออวิ่นลุกขึ้นยืน ถึงแม้ว่าร่างกายจะอ่อนแอ เขาก็ยังรวบรวมกำลังที่จะยกมือประสานคารวะปู้ฟางแล้วก้มศีรษะให้ ใบหน้าของชายวัยกลางคนอิ่มเอมไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งบุญคุณ

ปู้ฟางทำเพียงยกมือขึ้นโบกไปมา ดูเหมือนว่าเซียวเคออวิ่นจะหายดีแล้วจริงๆ

“ถึงแม้ร่างกายของท่านจะปราศจากพิษแล้ว แต่ท่านอาจจะยังรู้สึกว่าตนเองอ่อนแออยู่ นั่นเพราะอาการของท่านหนักหนานัก ตอนนี้แม้พิษจะหายไปแล้ว แต่ผลข้างเคียงของมันก็ยังอยู่ ระดับพลังปราณของท่านน่าจะถดถอยลงไป ด้วยเหตุนี้ร่างกายของท่านจึงอ่อนแรงอย่างช่วยไม่ได้” ปู้ฟางประกาศเสียงเรียบ

เซียวเคออวิ่นนิ่งงันไป เขาบรรลุระดับหกขั้นจักรพรรดิยุทธการแล้ว แต่กระบวนการรักษาทำให้พลังปราณของเขาถดถอยมาอยู่ที่ระดับห้าขั้นราชันยุทธการ ซึ่งจัดว่าอ่อนแอลงกว่าเดิมมาก ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายของเขายังเหนื่อยหนัก แปลว่าเขาต้องพักรักษาตัวอีกนานกว่าจะกลับมาแข็งแรงดีดังเดิม

อาจกล่าวได้ว่าเขาเสียอะไรไปมากมายในครั้งนี้ โดยไม่ได้สิ่งใดกลับคืนมาเลย

ปู้ฟางไม่อยู่พูดคุยกับสมาชิกตระกูลเซียวอีก เขารีบกลับไปยังห้องพักแขกที่ตระกูลเซียวจัดหาไว้ให้ ชายหนุ่มเหนื่อยมากจึงรีบอาบน้ำแล้วเข้านอนทันที

หากบอกว่าพลังปราณในกายของปู้ฟางถูกสูบไปจนหมดสิ้นอาจฟังเกินจริงไปบ้าง แต่เขาก็เพิ่งสังหารอสูรเวทระดับเจ็ดและทำอาหารโอสถทิพย์ในวันเดียวกัน และทั้งสองสิ่งนี้ก็เป็นงานที่หนักหนาอยู่พอประมาณ

โดยเฉพาะการสังหารปลาอสูรมังกรพินาศที่เหนื่อยหนักไม่น้อย นี่คือเหตุผลที่ปู้ฟางไม่ชอบถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งรุนแรง เพราะมันน่าเหนื่อยหน่ายเกินไป

ตอนย่ำรุ่งของวันต่อมา แสงตะวันส่องทะลุผ่านหน้าต่างห้องเข้ามาบนพื้นไม้ ส่งความอบอุ่นมาพร้อมกัน

ปู้ฟางลืมตาตื่น เขาบิดขี้เกียจพลางหาวออกมา จากนั้นจึงลุกไปล้างหน้าล้างตาแล้วเดินออกจากห้อง

บรรยากาศในสวนคฤหาสน์ตระกูลเซียวนั้นช่างยอดเยี่ยม โดยเฉพาะอากาศที่แสนสดชื่น แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่ส่องผ่านแมกไม้ลงมา กระจายเป็นแสงระยิบระยับทั่วพื้น

ปู้ฟางเดินอ้อยอิ่งไปทั่วสวนตามทางที่ปูด้วยหิน เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ชายหนุ่มเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมีอีกร่างหนึ่งวิ่งเหยาะๆ เข้ามาใกล้

เซียวเยียนอวี่จ้องปู้ฟางผู้ซึ่งยังคงทำตัวเย็นชาเหินห่างเหมือนเช่นเคย ชายหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางแสงระยิบระยับของแดดเช้า สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย เถ้าแก่ปู้ที่อยู่ตรงหน้านางตอนนี้ให้ความรู้สึกพิเศษอย่างที่นางไม่เคยได้เห็นมาก่อน

ทว่านางมีธุระต้องคุยกับอีกฝ่าย จึงสลัดความคิดนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว

เซียวเยียนอวี่เดินนำปู้ฟางเข้ามายังโถงหลักของตระกูลเซียว มีคนไม่กี่คนอยู่ที่นี่ในเวลาเช้าตรู่เช่นนี้ ทว่าโถงนี้กลับอบอวลด้วยกลิ่นหอมที่ไม่ธรรมดา

เมื่อได้กลิ่นนี้นัยน์ตาของปู้ฟางก็ส่องประกาย เขาพบอาหารชั้นเลิศเข้าแล้ว!

“เถ้าแก่ปู้ เพื่อเป็นการตอบแทนที่ท่านช่วยชีวิตท่านอาสอง ท่านอาสะใภ้จึงเข้าครัวทำซาลาเปาทอดไส้หมูด้วยตนเองเพื่อท่าน…” เซียวเยียนอวี่อธิบาย

ปู้ฟางประหลาดใจไม่น้อย มุมปากยกขึ้น น่าสนใจดีนี่

ปู้ฟางก้าวอาดๆ เข้าไปในห้องโถงแล้วนั่งลง ไม่นานนักหลินฉินเอ๋อร์ก็เดินออกมาพร้อมจานใส่ซาลาเปาทอดไส้หมูหน้าตาสวยงาม

ใบหน้าของนางออกจะซีดขาว ริมฝีปากสั่นระริกน้อยๆ

“คุณชายปู้ ข้ารู้ดีว่าซาลาเปาทอดไส้หมูนี้เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ท่านทำเพื่อช่วยชีวิตสามีข้า โปรดถือว่ามันเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากเรา ข้าหวังว่ารสมือของข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของหลินฉินเอ๋อร์เมื่อนางพูดจบ