บทที่ 293 ชายหนุ่มที่ทำอาหารจากกระทะสี่ใบ

เหล่าทหารตั้งค่ายอยู่ท่ามกลางเศษอิฐเศษปูน เงาของกระโจมซ้อนทับกันไปมาขณะที่ควันจากกองไฟลองสูงขึ้นไปในอากาศ แสงของอรุณรุ่งสาดส่องเข้ามาทำให้สถานที่แห่งนี้ดูเปลี่ยวร้างไม่น้อย

ถังอิ่นนั่งขัดสมาธิอยู่ในกระโจมหนึ่ง พลังปราณเที่ยงแท้ผันผวนอยู่รอบร่างเนื่องจากชายหนุ่มบังคับให้มันโคจรไปรอบๆ เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บภายใน ถังอิ่นเพิ่งบรรลุขั้นนักพรตยุทธการได้ไม่นาน ระดับพลังปราณของเขาในตอนนี้ไม่อาจรับมือผู้เยี่ยมยุทธ์ของลัทธิอสุราได้

ผ่านไปพักใหญ่พลังปราณเที่ยงแท้ที่ไม่ค่อยเสถียรนักซึ่งกำลังหมุนวนอยู่รอบกายก็ค่อยๆ กลับเข้าไปในตัว ชายหนุ่มกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าซีดเซียวยิ่งกว่าเดิม

“ไม่คาดคิดเลยว่าขั้นปราณของคนในลัทธิอสุราจะทรงพลังถึงเพียงนี้…” ใบหน้าของถังอิ่นซีดขาวราวกระดาษ นัยน์ตาฉายแววกังวลเล็กน้อย หากเขาหยุดผู้เยี่ยมยุทธ์ของลัทธิอสุราผู้นี้ไม่ได้ เมืองโม่หลัวและแม้แต่เมืองประจิมเร้นลับอาจตกอยู่ในเงื้อมมือของคนชั่วพวกนั้นก็เป็นได้ แล้วถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง มันย่อมเป็นหายนะอย่างแน่นอน เลือดของผู้คนมากมายคงจะหลั่งไหลจนกลายเป็นแม่น้ำสายใหญ่ภายใต้ฤทธิ์เดชของลัทธิปีศาจแห่งนี้

ชายหนุ่มรู้เรื่องของลัทธิอสุราไม่มากนัก แต่หนี่หยันก็พอจะเล่าอะไรต่อมิอะไรของลัทธินี้ให้เขาฟังบ้าง เช่น เขารู้ว่าลัทธิอสุราเดินทางจากแคว้นอื่นมายังดินแดนทางใต้แล้วก่อตั้งสำนักขึ้นมาเป็นพันปีแล้ว การมาถึงของสำนักชั่วร้ายนี้ถือเป็นฝันร้ายที่แท้จริงของดินแดนแห่งนี้ ผู้ที่ต้องการฝึกวิชาของลัทธิอสุราจนถึงระดับสูงสุดต้องมีแก่นวิญญาณในมือจำนวนมาก และทางเดียวที่จะได้ครอบครองแก่นวิญญาณก็คือการเข่นฆ่าชีวิต

เจ้าสำนักลัทธิอสุราในอดีตแข็งแกร่งจนถึงขั้นน่าสะพรึงกลัว เขาสามารถกวาดล้างดินแดนทางใต้จนราบคาบได้ สำนักความลับแห่งสวรรค์แห่งเทือกเขาอู่เหลียง สำนักเจดีย์นภากระจ่างแห่งดินแดนแสนภูผา วิหารเทพเจ้าแห่งดินแดนป่ารกชัฏ สำนักตำหนักเมฆาขาวแห่งหนองน้ำปราณมายา และสำนักอื่นๆ ต้องร่วมมือกันถึงจะถอนรากถอนโคนลัทธิอสุราจากดินแดนทางใต้ไปได้ ใครจะไปคาดคิดว่าสำนักที่ทรงพลังเช่นนั้นจะปรากฏขึ้นมาอีกในยามนี้

หนำซ้ำจากการกระทำของคนพวกนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นผู้จุดชนวนสงครามขึ้น ลัทธิอสุราจุดไฟการสู้รบขึ้นมาเพื่อที่จะรวบรวมแก่นวิญญาณจำนวนมากในการพัฒนาขั้นปราณ เพียงเพื่อบรรลุขั้นปราณพวกเขาเข่นฆ่าคนไปจำนวนมหาศาล ช่างโหดเหี้ยมชั่วร้ายเป็นที่สุด

“ตอนนี้ลัทธิอสุราเก็บตัวเงียบอยู่ พวกเขาทำเพียงก่อสงครามระหว่างแคว้นเท่านั้น เพราะสงครามเช่นนี้เข่นฆ่าผู้คนได้จำนวนมาก สำหรับสมาชิกของลัทธิอสุรา จำนวนแก่นวิญญาณที่พวกเขารวบรวมต้องสำคัญมากเป็นแน่”

“พวกเขาอาจตั้งใจซุ่มฟื้นฟูความแข็งแกร่งอยู่เงียบๆ แต่ก็ยังอาจหาญสังหารผู้เยี่ยมยุทธ์ที่ใกล้จะบรรลุปราณขั้นเซียนเทพของดินแดนป่ารกชัฏ เช่นนั้นก็สมควรต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไปแล้ว พอลัทธิอสุราถูกเปิดโปง การสู้รบครั้งใหม่ต้องปะทุขึ้นแน่ ทั้งสองฝ่ายจะต้องบาดเจ็บล้มตายไม่น้อย หวังว่าพวกเขาจะยังมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไม่สังหารผู้คนจนหมดทั้งเมือง” ถังอิ่นลืมตาขึ้นพลางถอนหายใจ

หลังจากนั้นถังอิ่นก็หยุดโคจรพลังปราณ จูเยวี่ยที่ยืนอยู่นอกกระโจมเดินเข้ามาด้านใน สีหน้าท่าทางนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง เพราะอย่างไรเสียถังอิ่นก็เป็นถึงผู้ฝึกตนระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการ

“ขอบคุณศิษย์พี่มากที่ช่วยเหลือพวกเรา”

ถังอิ่นโบกไม้โบกมือไม่ใส่ใจคำขอบคุณของจูเยวี่ย เขาเพียงทำตามคำสั่งของผู้อาวุโส ตอนนี้มีจอมยุทธ์มากมายจากหลายสำนักที่ถูกส่งตัวออกมาทำภารกิจ เขาก็แค่บังเอิญต้องมาช่วยเหลือเมืองโม่หลัวเท่านั้น

ส่วนหนี่หยันนั้นถูกส่งไปยังเมืองประจินเร้นลับ ทว่าเมืองประจินเร้นลับนั้นเป็นหนึ่งในเมืองโบราณของจักรวรรดิวายุแผ่ว ทั้งยังเคยเป็นนครหลวงของจักรวรรดิเก่าแก่มามากมาย ลัทธิอสุราย่อมไม่กล้าลงมือบุ่มบ่าม เพราะอิทธิพลของเมืองแห่งนั้นมีไม่น้อยเลย

“แม่ทัพจู เมืองโม่หลัวตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไร” ถังอิ่นถาม เขากังวลกับสถานการณ์ในเมืองโม่หลัวไม่น้อย หากพวกนั้นยึดเมืองโม่หลัวไว้ได้ เมืองประจิมเร้นลับย่อมถูกโดดเดี่ยว สถานการณ์ของพวกเขาย่อมย่ำแย่อย่างแน่นอน

“ข้ายังไม่ได้รับข่าวจากทหารลาดตระเวนของเมืองโม่หลัวเลย… แต่เมืองโม่หลัวมีเขตแดนติดกับเมืองโม่จั่วของกลุ่มสิบสามกองโจร แม้คนพวกนั้นจะเป็นโจร แต่ถ้าราชาอวี่ยึดเมืองโม่หลัวได้ พวกเขาย่อมเสียดินแดนไปไม่น้อยแน่ และชีวิตก็จะไม่สุขสบายอีกต่อไป ดังนั้น… หากพวกเขาคิดช่วยเมืองโม่หลัว ก็น่าจะประวิงเวลาไปได้อีกสักพักหนึ่ง”

จูเยวี่ยวิเคราะห์สถานการณ์ให้อีกฝ่ายฟัง ทว่าเขาก็ทำได้เพียงเดากว้างๆ เท่านั้น ชายหนุ่มไม่อาจคาดเดาได้ว่ากลุ่มสิบสามกองโจรของเมืองโม่จั่วจะยื่นมือเข้ามาช่วยเมืองโม่หลัวจริงหรือไม่

“กลุ่มสิบสามกองโจรแห่งเมืองโม่จั่วรึ” ถังอิ่นมีสีหน้าแปลกแปร่งเล็กน้อย

ชายหนุ่มได้เจอกลุ่มสิบสามกองโจรแห่งเมืองโม่จั่วครั้งแรกที่ร้านของเถ้าแก่ปู้ ตอนนั้นขั้นปราณของคนเหล่านั้นอยู่เพียงระดับหกขั้นจักรพรรดิยุทธการเท่านั้น แต่เขาก็ได้ข่าวมาว่าหลังออกจากร้านเถ้าแก่ปู้ไป เหล่าโจรหลายคนก็บรรลุขั้นปราณ ทำให้ตอนนี้กลุ่มสิบสามกองโจรแห่งเมืองโม่จั่วจัดว่าเป็นกลุ่มอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดกลุ่มหนึ่งของจักรวรรดิวายุแผ่ว

“ศิษย์พี่ ข้าส่งทหารไปขอกำลังเพิ่มจากเมืองประจิมเร้นลับแล้ว เมื่อกองทหารลำดับหนึ่งของกองทหารแห่งเมืองประจิมเร้นลับเดินทางมาถึง ศัตรูพวกนั้นก็ไม่นับว่าคณนามือเราแต่อย่างใด!”

ถังอิ่นพยักหน้ารับไปอย่างนั้น เขาดูราวไม่ได้ใส่ใจสิ่งที่จูเยวี่ยพูดแม้แต่น้อย

ทันใดนั้นกลิ่นหอมหวานก็ลอยมาเข้าจมูกของถังอิ่น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

จมูกของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ “กลิ่นอะไรหอมชะมัด!”

จูเยวี่ยเองก็ประหลาดใจกับกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมาปะทะจมูกเช่นกัน ถังอิ่นเดินออกไปนอกกระโจมพลางมองซ้ายมองขวาเพื่อหาต้นตอของกลิ่นหอม เขาหรี่ตาเอียงคอน้อยๆ ทำหน้าทำตาราวกับว่าอยากฝังตัวลงไปในกลิ่นหอมหวนอย่างไรอย่างนั้น

“แม่ทัพจู ข้าไม่คาดคิดเลยว่าทักษะการทำอาหารของโรงครัวประจำกองทหารลำดับสามจะน่าประทับใจถึงเพียงนี้ ข้าเคยได้กลิ่นอาหารหอมเตะจมูกขนาดนี้ก็ตอนที่อยู่ในนครหลวงเท่านั้น!” ถังอิ่นยิ้มพลางกล่าวกับจูเยวี่ย อาหารของเถ้าแก่ปู้หอมหวนชวนกินที่สุดแล้ว เขาไม่คาดคิดแม้แต่น้อยว่าจะได้กลิ่นอาหารใดที่ชวนกินพอๆ กับอาหารของเถ้าแก่ปู้ในกองทัพเช่นนี้

ถังอิ่นท้องร้องขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นหอมของอาหาร

จูเยวี่ยหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นพลางเชิญถังอิ่นให้ไปกินอาหารด้วยกัน