ตอนที่ 300
บทที่ 300 การล่มสลายของเมืองโม่หลัว
October 22, 2026
ลำแสงหนึ่งสาย
ลำแสงสองสาย
จากนั้นลำแสงจำนวนนับไม่ถ้วนก็ท่วมท้นสายตาของทุกคน ความเจิดจ้าอันน่ามหัศจรรย์ทำให้พวกเขาไม่อาจละสายตาได้ ทำได้เพียงหรี่ตาลงเท่านั้น
เว่ยต้าฝูที่อยู่ห่างออกไปรู้สึกเย็นวาบลงไปถึงไขสันหลัง เขาเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองแม้แต่น้อย
ชายวัยกลางคนเหยียดนิ้ว อ้าปากกว้าง ก่อนจะชี้ไปยังอาหารที่กำลังส่องแสงเจิดจ้า
“อะ… อาหารที่ส่องแสงเจิดจ้าอย่างนั้นหรือ”
เว่ยต้าฝูงุนงงจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอาหารซึ่งส่องแสงเจิดจ้าเช่นนี้ สิ่งนี้เป็นตัวแทนของวิธีการทำอาหารแบบใหม่ เป็นความสูงชั้นที่พ่อครัวแม่ครัวส่วนมากไม่อาจก้าวขึ้นไปได้ แม้จะตั้งใจขัดเกลาทักษะการทำอาหารมาตลอดชีวิตก็ตาม
แสงนั้นค่อยๆ จางหายไป แต่สายตาทุกคู่ยังคงจับจ้องอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยน ทุกคนต่างสนใจอาหารตรงหน้าเป็นอย่างมาก
เมื่อแสงเริ่มจางหาย ไอน้ำร้อนแรงก็พวยพุ่งออกมาราวกับเป็นม่านหมอก จากนั้นกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ของเนื้อก็กระจายไปทั่ว ทำให้จิตใจของทุกคนสั่นไหว
ช่างเป็นกลิ่นแปลกประหลาดที่รวมเอากลิ่นของเนื้อสุก หญ้าสด และดอกไม้หอมยวนใจไว้ด้วยกัน กลิ่นทั้งสามผสานรวมกันก่อเกิดเป็นกลิ่นพิเศษสุดออกมา
“เนื้อสุกพอดีเลย” ปู้ฟางใช้มีดทำครัวกระดูกมังกรทองลอกใบไม้พลังปราณออก เผยให้เห็นเนื้อกิ้งก่าที่อยู่ภายใน จากนั้นชายหนุ่มก็กดมีดลงไป น้ำมันในเนื้อค่อยๆ ไหลซึมออกมา
เนื้อกิ้งก่ายักษ์ดูชุ่มฉ่ำแวววาวจนชวนให้หลงใหล
ปู้ฟางหยิบชิ้นเนื้อออกมาวางบนพื้น จากนั้นก็ตัดใบไม้พลังปราณออกทั้งหมด เนื้อทั้งชิ้นปรากฏสู่คลองจักษุ กลิ่นหอมรุนแรงพุ่งทะยานออกมาจนแทบจะปกคลุมไปทั่วค่ายพัก
“หอมเหลือเกิน!”
“ขะ… ข้าอยากลองกินสักคำ ข้าอยากดื่มด่ำกลิ่นเนื้อที่ชวนหลงไหลนี่!”
“ข้าไม่เคยได้กลิ่นใดหอมเท่าเนื้อนี้มาก่อนเลย!”
…
บรรดาทหารล้วนตกตะลึง พวกเขาพากันส่ายหน้า สายตาล่องลอยเมื่อกลิ่นหอมหวานพุ่งเข้าปะทะใบหน้า
ปู้ฟางสูดกลิ่นเนื้อกิ้งก่าเข้าไปเล็กน้อย เขาแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปาก ก่อนจะควงมีดทำครัวกระดูกมังกรทองในมือแล้วหั่นลงบนชิ้นเนื้อ
ฝูงชนได้เห็นเพียงประกายแสงจากมีดเท่านั้น เพราะในชั่วพริบตาปู้ฟางก็หั่นเนื้อเสร็จเรียบร้อย
เนื้อกิ้งก่าชิ้นนั้นหากดูไกลๆ ก็เหมือนยังรวมอยู่เป็นชิ้นเดียว แต่เมื่อดูใกล้ๆ จะเห็นได้ว่ามีรอยหั่นบางๆ อยู่บนเนื้อ
“หลงไฉ หยิบจานมาใบหนึ่ง” ปู้ฟางออกคำสั่งกับหลงไฉ ผู้ที่กำลังยืนอ้าปากค้างอยู่ห่างๆ
หลงไฉได้สติทันที นัยน์ตาของเขาทอประกายขณะรีบพุ่งออกไปข้างหน้าอย่างเชื่อฟัง
มีดทำครัวกระดูกมังกรทองสะบัดไปมาอีกครั้งก่อนจะพุ่งลงไปบนเนื้อ เนื้อของกิ้งก่ายักษ์ซึ่งส่องประกายระยับด้วยน้ำมันลอยขึ้นฟ้าก่อนจะตกลงไปบนจานดิน
ไอร้อนระอุลอยออกมาทำเอาหลงไฉตาพร่าไปหมด เด็กหนุ่มเบิกตากว้างก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่
“ยกจานไป มันคืออาหารเย็นของทุกคนในวันนี้” ปู้ฟางกล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลงไฉก็เดินไปหาถังอิ่นและคนอื่นๆ แล้วส่งจานให้ แม้ว่าจะรู้สึกอิดออดไม่น้อยที่ต้องแยกจากเนื้อกิ้งก่าจานนี้ไปก็ตามที
ด้วยน้ำใจของจูเยวี่ย เนื้อกิ้งก่าชิ้นแรกจึงตกไปอยู่ในมือของถังอิ่น
ถังอิ่นจ้องเนื้อกิ้งก่าด้วยความตื่นเต้น เขาสูดกลิ่นหอมเข้าไปเต็มปอด ตะเกียบในมือสั่นเทาเบาๆ ส่วนท้องก็ร้องดังโครก
ทันทีที่ตะเกียบกดลงบนเนื้อกิ้งก่ายักษ์ น้ำมันในเนื้อก็ไหลทะลักออกมา ถังอิ่นคีบเนื้อขึ้นมา ก่อนจะยัดเข้าปากไปอย่างตื่นเต้นจากนั้นก็กัดลงไป
เนื้อนั้นไม่ได้เหนียวอย่างที่จินตนาการไว้ กลับกันมันกลับนุ่มนวลอย่างประหลาด เนื้อที่อยู่ในปากทั้งนุ่มและมีรสสัมผัสละเมียดละไม ราวกับว่ามันกำลังนวดคลึงลิ้นของเขาอยู่กระนั้น
ทันทีที่เนื้อกิ้งก่ายักษ์ตกถึงท้อง ถังอิ่นก็รู้สึกราวกับมีเตาไฟขนาดเล็กมาเผาไหม้อยู่ในกาย พลังปราณที่พวยพุ่งออกมาจากชิ้นเนื้อทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นเป็นกอง
ความร้อนของเปลวไฟในกายทำให้พลังปราณของถังอิ่นไหลทะลักออกมาท่วมรยางค์ทั้งสี่ เขารู้สึกราวกับว่าอาการบาดเจ็บแทบจะหายไปหมดสิ้นด้วยซ้ำ
ปู้ฟางหั่นมีดลงไปอีกครั้ง ก่อนจะส่งเนื้อกิ้งก่ายักษ์อีกชิ้นลงบนจานดินเช่นเดิม
เนื้อกิ้งก่ายักษ์ชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกตัดแบ่งให้ทุกคนอย่างทั่วถึง
เนื้อชิ้นมหึมาถูกแบ่งเป็นร้อยๆ ชิ้นแล้วส่งต่อๆ กันไป เหล่าทหารจำนวนมากได้กินของอร่อยกันจนหนำใจ
เนื้อกิ้งก่าชิ้นที่สองถูกขุดออกมาเช่นกัน มันร้อนฉ่าและส่งกลิ่นหอมพอๆ กับชิ้นแรก
ปู้ฟางหั่นเนื้อชิ้นที่สองให้เท่าๆ กันแล้วแจกจ่ายไปยังทหารทุกนาย เพื่อให้อาหารไปถึงปากผู้คนจำนวนมากที่สุดเท่าที่จะมากได้
แน่นอนว่าชายหนุ่มเก็บเนื้อชิ้นหนึ่งไว้ให้ตนเองด้วย เมื่อเคี้ยวชิ้นเนื้อ ดวงตาของเขาก็หรี่ลงเป็นรอยยิ้มน้อยๆ เนื้อกิ้งก่ามีรสชาติดีเยี่ยม และเพราะมันเป็นอสูรเวทระดับเจ็ดจึงมีพลังปราณอยู่มากมาย ที่สำคัญที่สุดคือเนื้อนี้เป็นของกิ้งก่ายักษ์ มันจึงพิเศษกว่าอสูรเวทประเภทอื่นๆ
“อร่อยมาก” ปู้ฟางพอใจเป็นอย่างยิ่ง
ปู้ฟางจำลองวิธีการปรุงมาจากอาหารที่ชื่อว่าไก่ขอทาน[1] เขาสามารถรักษากลิ่นหอมตามธรรมชาติของเนื้อไว้ได้ ด้วยวิธีการปรุงนี้ เนื้อที่สุกออกมาจะทั้งนุ่มทั้งละมุนลิ้น คงรสสัมผัสที่ยอดเยี่ยมเอาไว้ได้เต็มเปี่ยม
เพราะทหารมีเป็นจำนวนมากแต่เนื้อกิ้งก่ามีอยู่จำกัด จึงมีทหารไม่น้อยที่ต้องตาละห้อยเพราะไม่ได้ชิมอาหารอันโอชะนี้
กลิ่นที่กระจายไปทั่วในอากาศทำให้พวกเขาน้ำลายสอ ต่างรู้สึกทรมานราวกับตกนรกทั้งเป็น แต่ไม่ว่าจะทำสายตาน่าสงสารเพียงใด พวกเขาก็รู้ดีว่าเนื้อกิ้งก่าย่างนั้นต้องใช้เวลาเตรียมพักใหญ่ พวกเขาจึงทำได้เพียงกลืนอาหารที่พ่อครัวประจำกองทัพคนอื่นๆ ทำลงคอ แค่คิดก็ปวดใจเกินจะเปรียบแล้ว
หลังจากเก็บกวาดเรียบร้อย ปู้ฟางก็บิดขี้เกียจ ชายหนุ่มถอนหายใจยาวพลาง สีหน้าดูผ่อนคลาย
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นมาในศีรษะ เห็นได้ชัดว่าระบบพึงพอใจกับกิ้งก่าบุปผาจานนี้
กิ้งก่าบุปผาใช้วิธีการปรุงเหมือนไก่ขอทาน ซึ่งเป็นอาหารขึ้นชื่อจากชีวิตที่แล้วของปู้ฟาง วิธีการปรุงเช่นนี้มีเอกลักษณ์มากเสียจนแทบไม่เคยได้ยินใครกล่าวถึงมาก่อน ประกอบกับความอร่อยตามธรรมชาติของเนื้อกิ้งก่า ปู้ฟางจึงค่อนข้างมั่นใจว่าอาหารจานนี้จะผ่านการประเมินแน่นอน