ตอนที่ 322
บทที่ 322 วงแหวนปราณแตกสลาย วิญญาณนับหมื่นร่ำไห้
October 22, 2026
ปู้ฟางคว้ากระทะกลุ่มดาวเต่าดำมาไว้ในมือ พลางผ่อนลมหายใจออกมาเล็กน้อย
ราวกับอากาศหยุดนิ่งอยู่กับที่ ปรมาจารย์อาวุโสที่ยังลอยอยู่กลางอากาศจ้องเขม็งไปที่ปู้ฟาง เขาส่งพลังกดดันน่าหวาดกลัวทับโถมลงมาบนตัวชายหนุ่ม
ส่วนชายชราร่างท้วมที่อยู่ไกลออกไปก็เม้มปากแน่น
ไม่มีใครเคยล่วงรู้ปูมหลังที่แท้จริงของปู้ฟาง เขามีอสูรเวทขั้นเซียนเทพปกป้องอยู่ ทั้งยังมีอุปกรณ์กึ่งเทพ คนเช่นนี้จะเป็นเพียงเจ้าของร้านอาหารแสนธรรมดาในเมืองเล็กๆ ไร้ความสำคัญได้อย่างไร ชายหนุ่มต้องมีกลุ่มอำนาจใหญ่ที่ทรงอิทธิพลหนุนหลังอยู่แน่นอน
ชายชราร่างท้วมที่เป็นผู้ฝึกตนจากสำนักเจดีย์นภากระจ่างแห่งดินแดนแสนภูผาก็ถือเป็นกลุ่มอำนาจที่แข็งแกร่งในดินแดนทางใต้ แต่เขากลับไม่เคยได้ยินชื่อปู้ฟางมาก่อน ครั้งแรกที่ชายชราได้ยินชื่อแซ่ของปู้ฟางคือตอนที่ศิษย์ของเขาเอ่ยชมอาหารฝีมือชายหนุ่มไม่ขาดปาก
ช่างเป็นคนที่ลึกลับเสียจริง… แปลกประหลาดอะไรเช่นนี้
“ฮึ… ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครหรือมีผู้ใดอยู่เบื้องหลัง หากยังเสนอหน้ามาขวางทางการฟื้นคืนของลัทธิอสุรา อย่างไรก็ต้องตาย!”
ปรมาจารย์อาวุโสเงียบไปสักพัก ดวงตาหม่นแสงลง แต่สุดท้ายก็เอ่ยปากส่งเสียงข่มขู่ออกมา
เขาไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังปู้ฟาง แต่ก็คิดว่านั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร วงแหวนปราณผสานวิญญาณสำคัญยิ่งต่อการฟื้นคืนของลัทธิอสุรา ถึงอย่างไรก็ปล่อยให้ตกอยู่ในมือใครหน้าไหนไม่รู้ไม่ได้โดยเด็ดขาด
วืด…
เสียงปลุกพลังดังขึ้น ทันใดนั้นพลังปราณก็ระเบิดออกจากร่างปรมาจารย์อาวุโสแห่งลัทธิอสุรา ราวกับเป็นนักโทษที่ถูกปลดออกจากโซ่พันธนาการ ผมของเขาเปลี่ยนเป็นสีโลหิตในบัดดล
จากนั้นร่างทั้งร่างก็เปลี่ยนเป็นตัวเขาในวัยหนุ่ม
ร่างกายที่หนักแน่นเต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำกระโจนขึ้นไปในอากาศเหมือนขดลวด พุ่งตรงเข้าหาปู้ฟางด้วยความเร็วราวกระสุนปืนใหญ่
ดวงตาสีม่วงของเจ้าขาวกะพริบวาบก่อนที่มันจะมากันร่างของปู้ฟางเอาไว้ มันยกมีดเล่มใหญ่ขึ้น จากนั้นมีดที่ทำมาจากพลังปราณก็ตกลงมาราวกับเป็นห่าฝน
“ไปให้พ้น!”
ดวงตาของปรมาจารย์อาวุโสเต็มไปด้วยความกระหายเลือด มันทั้งบ้าระห่ำและโหดเหี้ยมเป็นที่สุด เขาปล่อยหมัดใส่เจ้าขาว หมัดนั้นมาพร้อมพลังปราณสีดำที่กระจายไปทั่วบริเวณ ทำลายมีดพลังปราณเสียราบคาบ
โครม
เจ้าขาวถูกต่อยตัวเซถลาไปด้านหลัง ร่างของมันหมุนคว้างหลายรอบกลางอากาศก่อนจะตกลงบนพื้น แม้ปรมาจารย์อาวุโสจะทำลายเจ้าขาวจนสิ้นซากไม่ได้ แต่เจ้าขาวเองก็เอาชนะปรมาจารย์อาวุโสไม่ได้เช่นกัน
ชายชราร่างท้วมที่ยืนอยู่ไกลๆ ลังเลว่าควรจะยื่นมือเข้าไปช่วยดีหรือไม่ แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าตนเองจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้จริง
ไอ้ปีศาจร้ายจากลัทธิอสุราคนนี้แข็งแกร่งทั้งยังพรั่งพร้อมด้วยเคล็ดเวทแสนประหลาดมากมาย… ตัวเขาไม่แน่ใจเลยว่าตนเองจะพลิกกลับมาเป็นต่อได้อย่างไร
ในขณะที่ชายชราร่างท้วมกำลังคิดอีกรอบว่าจะช่วยดีหรือไม่ ดวงตาของเขาก็หยุดเคลื่อนไหวเมื่อเห็นว่าปู้ฟางกำลังจะโจมตีอีกครั้ง
ปู้ฟางสูดลมหายใจเข้าลึก… กำกระทะกลุ่มดาวเต่าดำเอาไว้ในมือ จากนั้นก็เหวี่ยงใส่คู่ต่อสู้อีกหน
“ในเมื่อกระทะเหล็กใช้ไม่ได้ผลกับไอ้ปีศาจนี่ แล้วจะเขวี้ยงมันออกไปอีกรอบเพื่ออะไรกัน”
ดวงตาของชายชราร่างท้วมเบิกกว้าง
ปรมาจารย์อาวุโสยิ้มเยาะเย็นเยือก เขาพลิกฝ่ามือเรียกพลังปราณออกมาหุ้มมือของตนเอาไว้
ปู้ฟางตะโกนออกมาเล็กน้อยตามแรงที่ส่งไป ชายหนุ่มบิดตัวพลางเหวี่ยงกระทะสีทองออกไปอีกครั้ง
“ฮึ! ไร้สมองสิ้นดี! เจ้าหมดน้ำยาแล้วหรือ!”
เมื่อเห็นปู้ฟางกลับมาใช้การโจมตีเดิม ปรมาจารย์อาวุโสก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มดูแคลน
เขามองกระทะสีทองที่กำลังพุ่งเข้ามาใส่ จากนั้นก็ส่งหมัดที่มีพลังปราณหมุนวนอยู่ออกไป หมัดของเขากระแทกใส่กระทะอย่างแรง กระทะกลุ่มดาวเต่าดำทำให้ปรมาจารย์อาวุโสเหงื่อตกเล็กน้อย ใบหน้าของเขามืดลงเมื่อพลังปราณที่หุ้มฝ่ามือระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ
ทันทีที่หมัดของเขาซัดลงมา กระทะกลุ่มดาวเต่าดำก็ถูกกระแทกจนปลิวกลับไปทิศเดิม
“อ้าว… เจ้าไม่ได้อยากได้ยันต์สุดที่รักของเจ้าหรอกหรือ”
ตอนที่กระทะกำลังปลิวกลับไปด้านล่าง เสียงราบเรียบก็ดังมาเข้าหูปรมาจารย์อาวุโส
ม่านตาของชายชราในคราบชายหนุ่มหดแคบลงทันที ขนของเขาลุกชันไปทั้งตัว เขาเพิ่งเห็นว่าเบื้องล่างกระทะกลุ่มดาวเต่าดำมีวงแหวนปราณผสานวิญญาณที่สร้างจากยันต์หยกทั้งห้าอยู่ มันกำลังพุ่งมาด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ
และที่เจ็บปวดที่สุดคือมันกำลังจะเข้าปะทะกับกระทะกลุ่มดาวเต่าดำที่เขาเพิ่งซัดกลับไป
“ไอ้ฉิบหาย! ไม่ได้นะ!!”
ปรมาจารย์อาวุโสเสียวสันหลังวาบ เขาตะโกนออกมาก่อนจะรีบพุ่งเข้าใส่วงแหวนปราณด้วยความเร็วราวสายฟ้า จะปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับวงแหวนปราณผสานวิญญาณไม่ได้เป็นอันขาด!
ร่างของเจ้าขาวกระโจนออกจากกองอิฐบนพื้น ดวงตาของมันเป็นสีม่วงเย็นเยียบ คมมีดไร้ปรานีฟาดใส่ปรมาจารย์อาวุโสทันที
ปรมาจารย์อาวุโสที่กำลังพุ่งเข้าหาเป้าหมายถูกสกัดกลางอากาศ
เจ้าขาวเป็นหุ่นเชิดที่มีพลังการต่อสู้ระดับเก้า แม้ปรมาจารย์อาวุโสจะสยบมันได้ แต่ก็ยังต้องใช้พลังในการหลบการโจมตีของมันอยู่ดี
กล้ามเนื้อบนร่างของเขาปูดโปนขึ้นขณะก้าวถอยหลังเพื่อหลบการโจมตี
จิตใจของเขาสิ้นหวังถึงขีดสุดเมื่อต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เนื่องจากเขาเห็นวงแหวนปราณผสานวิญญาณพุ่งเข้าชนกระทะกลุ่มดาวเต่าดำที่แข็งแกร่งเหมือนขุนเขาเข้าเต็มตา
ปู้ฟางเบิกตากว้าง รู้สึกตื่นเต้นเต็มอก
เปรี๊ยะ…
เสียงสิ่งของแตกดังฟังชัดออกมาขณะที่วงแหวนปราณตกลงกระแทกพื้น