ตอนที่ 324
บทที่ 324 เสียงเห่าที่ทำลายเจตจำนงแห่งกระบี่ของลัทธิอสุรา
October 22, 2026
ปรมาจารย์อาวุโสแห่งลัทธิอสุราสิ้นชีพแล้ว เพราะถูกอุ้งเท้าสุนัขฟาดใส่
ชายชราร่างท้วมอ้าปากค้างด้วยความตกใจ รู้สึกราวกับวิญญาณถูกกระชากออกจากร่างไม่มีผิด เขามองร่างแหลกเหลวของปรมาจารย์อาวุโส ยังคงไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตนเองเห็นตรงหน้า
ชายผู้นั้นคือปรมาจารย์อาวุโสแห่งลัทธิอสุรา เป็นผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพชั้นกลาง ถือเป็นกระดูกสันหลังของสำนัก เขาคือชายผู้ซึ่งปกครองดินแดนทางใต้อย่างโหดเหี้ยม ผู้เยี่ยมยุทธ์ที่แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นกลับมาถูก... สุนัขที่ไม่เคยมีใครในดินแดนทางใต้ได้ยินชื่อมาก่อนฆ่าตาย
ปรมาจารย์อาวุโสผู้ที่จัดการเขาเสียหมอบกระแตเมื่อครู่ ตอนนี้ถูกสุนัข… ตบตายไปเรียบร้อยแล้ว ช่างโหดร้ายอะไรเช่นนี้!
หลังจากที่ดึงสติกลับมาได้ ชายชราร่างท้วมก็หันไปมองสุนัขสีดำด้วยสายตาหวาดกลัว ร่างสั่นสะท้านไปหมด
หมอกสีเลือดที่ก่อตัวเป็นเจตจำนงแห่งกระบี่ของลัทธิอสุรายังคงลอยค้างอยู่บนฟ้า แต่มันกลับไม่ได้ทำให้ชายชราร่างท้วมขนหัวลุกเท่าสุนัขตรงหน้า
ลัทธิอสุราไปหาเหาตัวใหญ่เช่นนี้ใส่หัวได้อย่างไรกันนี่
ความตายของปรมาจารย์อาวุโสถือเป็นปรากฏการณ์ที่จะทำให้ลัทธิอสุราสั่นสะเทือน... ไม่สิ น่าจะทั้งดินแดนทางใต้เลยมากกว่า
ปู้ฟางเองก็ตกใจเช่นกัน เขาไม่คิดว่าผู้ฝึกตนที่ร้ายกาจน่ากลัวถึงเพียงนั้นจะถูกเจ้าดำโค่นได้ง่ายๆ ความจริงเจ้าดำดูเหมือนแค่ออกแรงตบแมลงวันเท่านั้น
วืด…
เสียงหึ่งดังขึ้นในอากาศอีกครั้ง
กระแสพลังปราณสาดออกจากจุดที่ปรมาจารย์อาวุโสสิ้นชีพ กระแสนั้นกระเพื่อมอย่างรุนแรงเป็นวงกว้างตัดผ่านอากาศ เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณแทรกตัวออกจากรอยแตก เป็นจิตวิญญาณของปรมาจารย์อาวุโสนั่นเอง
ใบหน้าของวิญญาณนั้นดูโกรธเกรี้ยวเป็นอันมาก เขากรีดร้องแต่ไม่มีเสียง ร่างบิดเร่าอย่างน่าสยดสยอง ใบหน้าดุร้ายบ้าคลั่ง
แรงดึงดูดทรงพลังระเบิดออกจากกองอิฐ ลูกโลกวิญญาณล่วงลับสีขาวอมเทาลอยขึ้นมา ดูดเอาวิญญาณของปรมาจารย์อาวุโสเข้าไปข้างใน หลังจากที่บิดเบี้ยวอยู่นาน วิญญาณของชายชราก็เข้าไปในลูกโลกในที่สุด
เห็นดังนี้ก็เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าปรมาจารย์อาวุโสนั้นตายจริงอย่างไม่ต้องสงสัย
เมฆสีเลือดม้วนบิดในอากาศก่อร่างเป็นกระบี่ยาวสีโลหิต พลังปราณแก่กล้าแห่งกระบี่ลอยอยู่บนท้องฟ้า
เจตจำนงแห่งกระบี่ของลัทธิอสุราซึ่งกำลังชี้ปลายกระบี่มาที่เจ้าดำนั้นแดงฉานเสียจนดูเหมือนเลือดที่กำลังหยดลงมา กระบี่นั้นรวดเร็วรุนแรงมากจนแทบทำให้พื้นถนนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
นอกนครหลวง
ดวงตาขององครักษ์โลหิตที่กำลังทำแผลให้ตนเองอยู่เบิกกว้างทันที เขากระโจนออกมายืนอยู่หน้ากองทัพ เมื่อเห็นเจตจำนงแห่งกระบี่ของลัทธิอสุราอยู่บนท้องฟ้าไกลออกไป รูม่านตาของเขาก็พลันหดแคบ ความกระวนกระวายหวาดกลัวฉาบเคลือบใบหน้า
“เจต... เจตจำนงแห่งกระบี่ของลัทธิอสุรา ท่านปรมาจารย์อาวุโสจนตรอกถึงกับต้องเรียกสิ่งนี้ออกมาเลยหรือนี่”
องครักษ์โลหิตสูดลมเย็นเข้าปอด หัวใจสั่นไหวรุนแรง
จีเฉิงอวี่และเจ้ามู่เฉิงเองก็ขนลุกซู่ทั้งตัวเช่นกัน ทั้งสองนั่งอยู่บนหลังอสูรเวทม้า จิตใจเตลิดเปิดเปิงไปพอตัว
ดูเหมือนว่า… ปรมาจารย์อาวุโสแห่งลัทธิอสุราจะเอาปู้ฟางไม่อยู่
…
ในหอคอยโลหะดำทะมึนที่เมืองชายแดนอันกว้างใหญ่ไพศาล
มหาพรตผู้ซ่อนใบหน้าเอาไว้หลังหน้ากากลืมตาขึ้น หัวใจของนางสั่นสะท้านไปหมด รู้สึกได้ถึงลางร้ายที่หมุนวนปั่นป่วนอยู่ในท้อง
นางโบกมือเพื่อเรียกยันต์หยกมากมายออกมาแล้วส่งมันขึ้นไปในอากาศ จากนั้นก็งอนิ้วเรียวยาวเพื่อคำนวณบางอย่างในใจ ยิ่งคำนวณความตกใจก็ยิ่งฉายชัดอยู่เบื้องหลังหน้ากาก
ทันใดนั้นยันต์หยกชิ้นหนึ่งก็พลันแตกออกพร้อมเสียงระเบิดดังลั่น มันกระจุยกระจายสาดเศษผงลงใส่พื้นเบื้องล่าง
“นี่มัน…”
มหาพรตลุกขึ้นยืน หัวใจกระตุกขณะสูดหายใจเข้าลึก
“ท่านปรมาจารย์อาวุโส… ตายแล้วหรือ”
ตู้ม ตู้ม ปัง!
เกิดเสียงปะทะดังสนั่น แสดงให้เห็นว่าบางสิ่งในหอคอยกำลังสั่นไหว
มหาพรตหันไปมองประตูเหล็กบานหนาด้านหลังด้วยความหวาดหวั่น
พลังปราณหนาแน่นพุ่งออกจากหลังบานประตูนั้น…
“ให้ตายสิ… ใครมาปลุกเจตจำนงแห่งกระบี่ของลัทธิอสุรากัน หือ นี่มันพลังของลูกโลกวิญญาณล่วงลับมิใช่หรือ”
เสียงแหบห้าวดังผ่านประตูออกมา เสียงนั้นมาพร้อมอารมณ์สงสัย
มหาพรตไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ นางตอบด้วยเสียงประหม่า “บางทีท่านปรมาจารย์อาวุโส… อาจจะสิ้นชีพแล้วก็เป็นได้เจ้าค่ะ”
ความเงียบเข้าครอบคลุมสักพัก จากนั้นเสียงแผ่วเบาก็เอ่ยตอบ
“ข้ารู้อยู่แล้ว… ก็เครื่องตรวจจับวิญญาณที่ข้าใส่ไว้ในลูกโลกวิญญาณล่วงลับถูกปลุกขึ้นมาแล้วน่ะสิ”
…
เจ้าดำมองกระบี่สีแดงบนท้องฟ้า แม้จะใหญ่และมีพลังกดดันมหาศาล แต่ก็ไม่ได้ทำให้มันยี่หระแต่อย่างใด เจ้าสุนัขกลับมองว่าน่าสนุกเสียด้วยซ้ำ
เจตจำนงแห่งกระบี่ของลัทธิอสุรา ใครจะไปคิดว่าจะได้เห็นอะไรเช่นนี้ในบริเวณรกร้างห่างไกลของดินแดนทางใต้กัน
แม้เจตจำนงแห่งกระบี่นี้จะดูไร้ซึ่งชีวิตและไม่สมบูรณ์… แต่ก็ยังเป็นเจตจำนงแห่งกระบี่ของลัทธิอสุราอยู่วันยังค่ำ ไม่ใช่สิ่งที่ควรอยู่ในดินแดนทางใต้แม้แต่น้อย