ตอนที่ 20 ซดน้ำแกงปลาหมดชาม

ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก: GOURMET OF ANOTHER WORLD ตอนที่ 20 ซดน้ำแกงปลาหมดชาม ตอนที่ 20 ซดน้ำแกงปลาหมดชาม

น้ำแกงเต้าหู้หัวปลาในชามกระเบื้องสีฟ้าขาวนั้นประกอบไปด้วยเนื้อปลาสดอ่อนนุ่มที่ลอยอยู่ในน้ำแกงสีขาวนวลเนียน พร้อมด้วยเต้าหู้สว่างใสซึ่งดูเหมือนจะละลายทันทีที่สัมผัส กลิ่นหอมเข้มข้นอัดแน่นอยู่บนชาม ปล่อยแสงเรืองรองน่าหลงใหลท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มมืดลง

ปู้ฟางสูดหายใจเข้าลึกด้วยความพอใจ กลิ่นอ่อนๆ ของปลาหลั่งไหลเข้าโพรงจมูก ก่อนกระจายตัวไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย น้ำแกงเต้าหู้หัวปลานั้นจัดเป็นอาหารประจำบ้านที่ทำยากพอสมควร และถือเป็นบททดสอบการควบคุมความร้อนของพ่อครัวแม่ครัวเลยทีเดียว แต่แน่นอนว่าด้วยฝีไม้ลายมือของปู้ฟาง เรื่องแค่นี้ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงแม้แต่น้อย

นั่นเป็นทางเดียวที่จะทำให้น้ำแกงนั้นขาวใสสะอาดนวลเนียนได้

หลังจากที่นำชามกระเบื้องสีฟ้าขาวออกจากครัวแล้ววางลงบนโต๊ะเรียบร้อย ปู้ฟางก็หยิบชามเล็กออกมา และกำลังจะเริ่มชิมน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาแสนอร่อยฝีมือตนเอง

“นายท่านที่รักของข้า ท่านทำอะไรกินรึ ช่างหอมสุดยอดไปเลย!” ตอนที่ปู้ฟางกำลังจะกิน ศีรษะเล็กก็โผล่ออกจากหลังบานประตู ดวงตากลมโตน่ารักจ้องไปที่ชามน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเบื้องหน้าชายหนุ่ม

ปู้ฟางตกใจไปชั่วขณะ จากนั้นสายตาก็จับจ้องไปที่เด็กหญิงอย่างไร้อารมณ์ เขาเกือบลืมไปแล้วว่ามีเด็กนี่อยู่ด้วย แต่ก็ไม่ได้ประหลาดใจที่นางจะเดินตามกลิ่นหอมของน้ำแกงมา

“ข้ากำลังลองทำอาหารจานใหม่” ปู้ฟางตอบเรียบๆ

ตอนที่ชายหนุ่มพูดจบ เด็กหญิงก็มายืนอยู่เบื้องหน้าเขาเป็นที่เรียบร้อย นางเลียปากแผล็บ ดวงตาจ้องไปที่ชามกระเบื้องไม่กะพริบ

“อาหารจานใหม่รึ ดูน่าอร่อยทีเดียวเชียว เป็นน้ำแกงปลาหรือนี่ เหตุใดน้ำแกงจึงเป็นสีขาวน้ำนมเล่า

“ให้ตาย เต้าหู้นี่สวยเป็นบ้า ดูเหมือนงานศิลปะเลยทีเดียว มันหน้าตาเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกันหลังจากปรุงสุกแล้ว

“สวรรค์โปรด! หัวปลานี่เนื้อแน่นเป็นบ้า! ดูน่าอร่อยเหลือเกิน!”

……

ปู้ฟางวางชามและตะเกียบลง หันหน้าไปมองเด็กหญิงที่พล่ามไม่หยุด เขาถอนหายใจอย่างกระอักกระอ่วน “ไปหยิบชามกับตะเกียบมา จะได้กินด้วยกัน”

ดวงตาของเด็กหญิงเป็นประกายขึ้นทันที ใบหน้ามีแก้มน่ารักของนางสว่างวาบด้วยรอยยิ้ม “นายท่าน ท่านนี่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกหล้า!”

เสร็จแล้วนางก็วิ่งเข้าครัวไป แล้วกลับออกมาพร้อมชามกระเบื้องในมือ นางจ้องปู้ฟางอย่างกระสับกระส่าย

มุมปากของปู้ฟางฉีกเป็นรอยยิ้มแข็งทื่อ เขาหยิบชามในมือเด็กหญิงมาตักน้ำแกงใส่จนเต็มครึ่งชาม จากนั้นก็เพิ่มชิ้นปลาอ้วนหนานุ่มหนึ่งชิ้นและเต้าหู้ขาวใสสองชิ้นลงไป

เด็กหญิงรีบรับชามไปทันที นางเอาชามเข้ามาสูดดมใกล้ๆ อดอุทานออกมาดังๆ ไม่ได้เมื่อกลิ่นหอมอุ่นปะทะเข้าใบหน้า

เด็กหญิงดูเหมือนจะรู้เรื่องการกินพอสมควรเลยทีเดียว นางไม่ได้หยิบชิ้นปลาขึ้นมากินทันที แต่ยกชามขึ้นซดน้ำแกงเป็นอันดับแรก น้ำแกงสีขาวนวลไหลผ่านริมฝีปากเล็กน่ารักเข้าไปภายในปากนาง น้ำแกงที่ข้นเล็กน้อยทำให้สัมผัสในปากอ่อนโยนราวแพรไหม รสชาติเข้มข้นระเบิดออกมาภายในปากเข้าเกาะกุมต่อมรับรสของนางทันที รสชาติสดชื่นทำให้ร่างกายของนางพลันรู้สึกผ่อนคลาย

“อ… อร่อย! กลิ่นหอมเป็นบ้า!” เด็กหญิงซดน้ำจนพอใจ ดวงตากลมโตของนางหยีเล็กเหมือนจันทร์เสี้ยวสองดวง สีหน้าอิ่มเอมเป็นสุข ราวกับว่าสามารถซดน้ำแกงนี้ไปเรื่อยๆ ได้จนกว่าชีวิตจะหาไม่

“อย่าซดแต่น้ำ กินเนื้อด้วยสิ เจ้าอาจแปลกใจก็เป็นได้” ปู้ฟางเอ่ย ดวงตามองเด็กหญิงที่กำลังซดน้ำแกงอย่างอ่อนโยน

ปู้ฟางหยิบชามตนเองขึ้นมาซดน้ำด้วยเช่นกัน รสชาตินั้นอร่อยล้ำ ความสดของวัตถุดิบแต่ละชนิดแสดงออกมาอย่างแจ่มชัด

“อ้า! ปลานี่… มันให้รสชาๆ ด้วย!” หลังจากที่กินเนื้อปลาเข้าไปแล้ว เด็กหญิงก็ประหลาดใจขึ้นมาทันที แม้เนื้อปลานี้จะให้รสชาๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้นางมองมันแย่ลงแต่อย่างใด แต่กลับดีขึ้นเสียด้วยซ้ำ รสชาๆ เป็นคุณสมบัติเฉพาะของเนื้อปลาเอง เมื่อรวมเข้ากับรสชาติสดชื่นของน้ำแกงแล้ว ความเข้มข้นก็ผสานเข้าด้วยกันอย่างลงตัว ก่อเกิดเป็นรสชาติที่น่าจดจำ

เต้าหู้นั้นก็อ่อนนุ่มเสียจนละลายในปาก รสชาติอ่อนๆ ของเต้าหู้ผสมกับรสชาติที่ค้างในปากของปลาทำให้เด็กหญิงรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด

“นี่เป็นน้ำแกงที่อร่อยที่สุดเท่าที่ข้าเคยกินมาเลย!” เด็กหญิงพูดกับปู้ฟางอย่างจริงใจหลังจากซดน้ำแกงหมดจนหยดสุดท้าย ไม่เพียงอร่อยเท่านั้น แต่มันยังทำให้พลังปราณของนางเพิ่มขึ้นอีกด้วย ความรู้สึกอุ่นๆ แพร่กระจายไปทั่วร่าง

“อืม รับทราบ กินเสร็จแล้วก็นอนเร็วๆ แล้วกัน พรุ่งนี้ต้องทำงาน” ปู้ฟางพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ ก่อนเอ่ยเตือนนาง

ใบหน้าของเด็กหญิงชะงักค้าง จากนั้นนางก็พ่นลมออกจมูกอย่างจองหอง เด็กหญิงวางชามในมือลงแล้วกำลังจะเดินกลับเข้าห้องไป แต่นางเหมือนลังเลใจอยู่ชั่วครู่เมื่อก้าวถึงประตู เด็กหญิงหันมาหาปู้ฟางแล้วเอ่ยแนะนำตัว “นายท่านตัวเหม็น ข้าชื่อโอวหยางเสี่ยวอี้ เรียกข้าว่าเสี่ยวอี้ก็ได้”