ตอนที่ 6 เถ้าแก่ เอาข้าวผัดไข่มาก่อนเ...

ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก: GOURMET OF ANOTHER WORLD ตอนที่ 6 เถ้าแก่ เอาข้าวผัดไข่มาก่อนเลยสิบชาม ตอนที่ 6 เถ้าแก่ เอาข้าวผัดไข่มาก่อนเ…

เช้าวันต่อมา

หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อย เซียวเยียนอวี่ที่สวมผ้าคลุมหน้าและเซียวเสี่ยวหลงที่กำลังเนื้อเต้นก็พากันออกจากจวนแม่ทัพมา ด้วยความที่จวนนั้นตั้งอยู่ในเขตชุมชน ทันทีที่ทั้งสองก้าวขาออกจากบ้าน เสียงเซ็งแซ่ก็พลันพุ่งเข้าโสตประสาท

แม้ข้างนอกจะเสียงดังจ้อกแจ้กเพียงใด แต่ภายในบริเวณจวนแม่ทัพนั้นยังคงความสงบเงียบได้เสมอ นั่นเพราะมีวงแหวนปราณเวทเก็บเสียงที่สร้างโดยช่างผู้ออกแบบจวน

เซียวเยียนอวี่แทบไม่เคยออกจากจวน เนื่องจากนางรู้ตัวดีว่าตนเองงดงามเป็นที่ต้องตาต้องใจชายหนุ่มเพียงใด มีอยู่ครั้งหนึ่งที่นางลืมสวมผ้าคลุมหน้า จนทำให้เกิดเหตุการณ์ยวดยานติดขัดครั้งใหญ่ในนครหลวง และยังมีเหตุการณ์เหล่าชายเจ้าสำราญต่อยตีกันเพื่อแย่งตัวนางด้วย ตั้งแต่นั้นเซียวหยานยูก็แทบไม่ออกจากบ้านตนเองอีกเลย และเมื่อออกมาครั้งใดนางก็มักสวมผ้าคลุมหน้าด้วยเสมอ

สองพี่น้องตระกูลเซียวออกจากจวนของตนมา แล้วเลี้ยวตรงหัวมุมเพื่อตรงไปยังถนนสายที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านหาบเร่ตั้งโต๊ะมากมาย กลิ่นอาหารทอดคลุ้งอบอวลไปในอากาศ

ผู้ฝึกตนอย่างเซียวเสี่ยวหลงและเซียวเยียนอวี่ไม่มีทางซื้ออาหารทอดจากร้านข้างทางเช่นนี้กินเป็นอันขาด นั่นเพราะของทอดเหล่านี้มักใช้น้ำมันคุณภาพต่ำซึ่งอุดมไปด้วยสารพิษมากมาย เป้าหมายหลักของการฝึกตนก็เพื่อทำร่างกายให้สะอาดบริสุทธิ์ และขจัดมลทินทุกอย่างออกจากร่างให้หมดสิ้น อาหารเช่นนี้รังแต่จะทำให้ร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วยสารพิษ

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเพราะเหตุใดผู้ฝึกตนจึงจู้จี้เรื่องอาหารการกินมาก โดยเฉพาะเรื่องคุณภาพของอาหารที่ต้องใส่ใจเป็นพิเศษ

ในความเป็นจริงแล้ว ข้าวผัดไข่ก็ถือว่าเป็นอาหารขยะเช่นเดียวกัน แต่หากเซียวเสี่ยวหลงบรรลุขั้นปราณได้เพราะข้าวผัดไข่ชามหนึ่งแล้วละก็ และหากไม่ใช่เพราะความบังเอิญ ก็ต้องแปลว่าข้าวผัดไข่ชามนั้นมีอะไรผิดแผกไปจากชาวบ้านแน่นอน

แล้วดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญเสียด้วย เนื่องจากเซียวเสี่ยวหลงติดอยู่ที่ระดับสองขั้นเจ้ายุทธการมานานมากแล้ว นานเสียจนพอจะเชื่อได้ว่าไม่มีทางที่มันจะเป็นเรื่องบังเอิญไปได้ จนพอจะเชื่อมโยงได้ว่าข้าวผัดไข่อาจส่งผลให้เขาบรรลุขั้นปราณได้จริงๆ

และนี่คือสิ่งที่ทำให้เซียวเยียนอวี่สงสัยเป็นอย่างยิ่ง ว่ากับแค่ข้าวผัดไข่เพียงชามเดียวมันจะมีอภินิหารอะไรถึงเพียงนั้น

“ตายแล้ว! นั่นมันนายน้อยเซียวของพวกเรามิใช่รึ ท่านจะไปท่องบทกลอนที่ไหนเล่าวันนี้”

ตอนที่สองพี่น้องตระกูลเซียวกำลังครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่ เสียงระคายหูก็ดังขึ้นขัดความคิด

ใบหน้าหวานของเซียวเสี่ยวหลงมืดมนลง เขาหันหน้าไปทางชายท่าทางไม่เอาถ่านที่อยู่ไกลออกไป ชายผู้นั้นมีใบหน้าอัปลักษณ์ เขาสวมชุดคลุมยาวหลากสีและถือพัดกระดาษเอาไว้ในมือ

ชายผู้นี้เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเสนาบดีกรมคลังแห่งราชอาณาจักร… ซุนฉีเซี่ยง!

เขาเป็นเสือผู้หญิงที่โด่งดังในด้านเสียๆ หายๆ ประจำเมืองหลวง

“ซุนฉีเซี่ยง! ข้าไม่มีเวลามาวุ่นวายกับเจ้าหรอกนะวันนี้ หลีกไป!” แม้เซียวเสี่ยวหลงจะดูเหมือนสาวน้อย แต่เขาก็ยังสามารถปล่อยพลังน่าเกรงขามออกมาได้ยามที่โกรธ

ทว่าซุนฉีเซี่ยงก็ไม่ได้กลัวอีกฝ่ายแต่อย่างใด ชายหนุ่มเพียงแค่ยักไหล่หนึ่งทีเท่านั้น สายตาจับจ้องไปที่สตรีใต้ผ้าคลุมข้างๆ เซียวเสี่ยวหลงด้วยสีหน้าโอหัง จากนั้นดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ!

“สวรรค์เป็นพยาน! ข้าไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย! นั่นมันแม่นางเซียวเยียนอวี่มิใช่รึ! ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ”

ซุนฉีเซี่ยงรู้ในที่สุดว่าสตรีภายใต้ผ้าคลุมคือเซียวเยียนอวี่ แล้วก็เป็นอันเสียกระบวนในทันที เสือผู้หญิงอย่างเขาจะยอมพลาดโอกาสตามราวีสาวในฝันไปได้อย่างไร

“หลีกไปเสีย” เซียวเยียนอวี่พูดเสียงเบา นางไม่อยากเสียเวลาสนทนากับคนเช่นนี้แม้แต่คำเดียว

ซุนฉีเซี่ยงยักไหล่ เขาอยากเปิดฉากสนทนากับนาง แต่เลือดในกายก็พลันเย็นเฉียบทันทีที่สายตาประสานเข้ากับเซียวเยียนอวี่ ชายหนุ่มรู้สึกตัวทันทีว่าแม่นางตรงหน้าเขาแข็งแกร่งจนน่ากลัวเพียงใด

หลังจากที่พัฒนาก้าวหน้ามาหลายหมื่นปี ระบบการฝึกปราณในทวีปมังกรซ่อนเร้นก็ได้ตกผลึกเป็นระดับขั้นที่ชัดเจน

บนทวีปมังกรซ่อนเร้นแห่งนี้ ทุกคนเป็นผู้ฝึกตน ตั้งแต่พ่อแก่แม่เฒ่าไปจนถึงลูกเด็กเล็กแดงอายุห้าขวบ การฝึกปราณเป็นสิ่งที่มีอยู่ในทุกครัวเรือน ทว่าด้วยพรสวรรค์โดยกำเนิดที่แตกต่างกัน ผลลัพธ์ของการฝึกปราณจึงย่อมต่างกันไปด้วย

ระดับขั้นของการฝึกตนมีทั้งหมดเก้าขั้นด้วยกัน เริ่มจากระดับหนึ่งขั้นนักรบ ระดับสองขั้นเจ้ายุทธการ ระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ ระดับสี่ขั้นจิตยุทธการ ระดับห้าขั้นราชันยุทธการ ระดับหกขั้นจักรพรรดิยุทธการ ระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการ ระดับแปดขั้นเทพแห่งสงคราม และระดับเก้าขั้นเซียนเทพ

นอกจากนี้ยังมีระดับสิบด้วยเช่นกัน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปล่วงรู้

ในฐานะสตรีอัจฉริยะแห่งนครหลวง เซียวเยียนอวี่เป็นอัจฉริยะด้านการฝึกปราณ แม้นางจะอายุยังไม่ครบสิบแปดปีเต็ม แต่กลับมีปราณอยู่ในระดับสี่ขั้นจิตยุทธการเป็นที่เรียบร้อย เมื่อเทียบกับน้องชายของนางอย่างเซียวเสี่ยวหลงที่มีปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการแล้ว นางถือว่าทรงพลังกว่าเขามากนัก

แม้แต่แม่ทัพเซียวเหมิงเองยังพูดอยู่บ่อยๆ ว่า หากเซียวเยียนอวี่เกิดเป็นชายคงดียิ่งนัก

ซุนฉีเซี่ยงเป็นเพียงเสือผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น แม้เขาจะอายุยี่สิบกว่าแล้ว แต่ก็ยังมีปราณอยู่เพียงระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ กระนั้นด้วยความที่เขามีขั้นปราณอยู่ระดับเดียวกับเซียวเสี่ยวหลง ซุนฉีเซี่ยงจึงไม่กลัวเซียวเสี่ยวหลง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเซียวเยียนอวี่ที่มีปราณระดับสี่ขั้นจิตยุทธการแล้วละก็ จัดได้ว่าคนละชั้นเลยทีเดียว

เซียวเสี่ยวหลงพ่นลมเยาะเย้ยอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินตามเซียวเยียนอวี่ผู้ซึ่งทิ้งห่างออกไปแล้ว ทั้งสองหายตัวไปท่ามกลางฝูงชนอย่างรวดเร็ว

ซุนฉีเซี่ยงเกาแก้มตนเอง ดวงตาหรี่เล็ก เขาหันไปหาลูกน้องคนหนึ่งเพื่อกระซิบสั่งบางอย่าง ลูกกระจ๊อกคนนั้นรีบวิ่งไปที่ไหนสักแห่งทันที ขณะที่ตัวเขาเองเดินตามสองพี่น้องตระกูลเซียวไปด้วยรอยยิ้มแสนชั่วร้าย