ตอนที่ 91 อสูรกายทุกหย่อมหญ้าต้องสยบใ...

ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก: GOURMET OF ANOTHER WORLD ตอนที่ 91 อสูรกายทุกหย่อมหญ้าต้องสยบให้มีดทำครัวเล่มนี้ ตอนที่ 91 อสูรกายทุกหย่อมหญ้าต้องสยบใ…

ภายในหุบเขาที่หนาแน่นไปด้วยพลังปราณเที่ยงแท้ กระแสน้ำสีขาวไหลเชี่ยวกรากส่งเสียงดังกระหึ่ม น้ำตกจากยอดผาส่งฟองสีขาวพร้อมไอน้ำกระเซ็นไปทั่วทุกสารทิศ

ปู้ฟางและอีกสองคนกำลังยืนมองพื้นที่รอบตัวอยู่ในจุดที่ไม่ไกลจากน้ำตกนั้น

เสียงอสูรหอนคำรามดังตามมาติดๆ กันไม่ขาดสายจากภายในหุบเขา อสูรเวทตัวแล้วตัวเล่าปล่อยกระแสพลังปราณให้ระเบิดออกมาจากร่างกาย บรรยากาศน่าขนลุกอาบไล้ด้วยกลิ่นอายแห่งความตายเข้าปกคลุมทั่วทั้งหุบเขา อสูรฝูงนี้มีอยู่อย่างน้อยหลายร้อยตัวด้วยกัน

ใบหน้าของถังอิ่นซีดเผือดเหมือนกระดาษ เขากวาดสายตามองบรรดาอสูรที่รายล้อม ดวงตาดูสิ้นหวังเหลือคณนา

เขาไม่ได้คาดคิด… ไม่ได้คาดคิดเลยว่าสมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงตอนใกล้โตเต็มที่ จะมีพลังปราณที่ดึงดูดอสูรร้ายได้มากมายถึงเพียงนี้

ฝูงอสูรเวทตรงหน้ามีความแตกต่างด้านพลังปราณภายในหมู่พวกมันเองอยู่บ้าง ส่วนมากแล้วพวกมันมีปราณอยู่ที่ระดับห้า แต่ก็มีมากกว่าสิบตัวที่มีปราณระดับหก ฝูงอสูรลักษณะนี้แน่นอนว่าต่อให้มีถังอิ่นอีกสิบคนก็เอาชีวิตรอดกลับมาไม่ได้

“พี่… พี่สอง… เกิดอะไรขึ้นกัน เหตุใดจึงมีอสูรเวทมากมายถึงเพียงนี้ ข้า… ข้าไม่อยากตายที่นี่นะ!” ดวงตาของลู่เซียวเซียวกวาดมองฝูงอสูรที่รายล้อม ขาสองข้างเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่

หากนางรู้แต่แรกว่าในหุบเขาปักษาเพลิงพ่ายมีอสูรเวทซ่อนตัวอยู่มากมายถึงเพียงนี้… นางคงไม่มาที่นี่อย่างแน่นอน!

แต่สีหน้าของปู้ฟางกลับไม่ได้เปลี่ยนไปแต่อย่างใด เขาทำเพียงขมวดคิ้วขณะกวาดสายตามองอสูรเวทรอบกายด้วยความประหลาดใจเท่านั้น

“สมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงมีพลังปราณสะสมอยู่หนาแน่นมาก จึงเป็นยาชั้นยอดที่จะช่วยให้อสูรเวทเหล่านี้พัฒนาขั้นปราณของตนเอง ด้วยเหตุนี้มันจึงดึงดูดอสูรเวทมาได้จำนวนมากถึงเพียงนี้” ถังอิ่นพูดด้วยน้ำเสียงขรึมขณะมองปู้ฟาง

“ศิษย์พี่ หากท่านหนีรอดออกไปได้ ช่วยนำข่าวไปบอกสำนักของพวกข้าได้หรือไม่ว่าพวกข้าตายอย่างไร” ชายหนุ่มตกอยู่ในสภาวะปลงตกเป็นที่เรียบร้อย น้ำเสียงของเขาดูอับจนหนทางที่จะเอาชีวิตรอดจริงๆ

ลู่เซียวเซียวลงไปนอนพังพาบอยู่ที่พื้น น้ำตาอาบสองแก้มเหมือนดอกไม้แรกแย้มยามเช้าที่มีน้ำค้างเกาะพร่างพราย นางรู้สึกว่าตนเองคิดผิดเป็นอย่างมากที่ตัดสินใจเข้าหุบเขานี้มา แต่จู่ๆ ก็ดูเหมือนว่าเด็กหญิงจะคิดอะไรได้ จึงหันมามองปู้ฟางด้วยดวงตามีความหวัง ทั้งๆ ที่ยังสะอึกสะอื้นอยู่

“ศิษย์พี่… ท่านเก่งกาจหาตัวจับยากนัก ท่านน่าจะมีวิธีช่วยพวกเราใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“พวกเจ้าเองก็หมายตาสมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงด้วยเหมือนกันไม่ใช่รึ” ปู้ฟางถามนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ลูเซียวเซียวพลันสีหน้าแข็งทื่อ นางจ้องปู้ฟางด้วยสายตาว่างเปล่า เด็กหญิงมองไอสีเขียวที่ลอยออกจากมือของชายหนุ่ม จากนั้นมีดทำครัวหน้าตาไม่มีพิษภัยก็ปรากฏขึ้นในมือเขา

“อย่าคิดว่าข้าโง่ไม่รู้ภาษานะ เจ้าตั้งใจหลอกใช้ข้าตั้งแต่แรกแล้ว จริงอยู่ที่ที่นี่มีอสูรเวท แต่เจ้าเพียงต้องการยืมกำลังข้ากำจัดพวกมันเท่านั้น จะได้เก็บสมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงได้ง่ายๆ ใช่หรือไม่”

มุมปากของปู้ฟางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะ ดวงตาจับจองไปที่เด็กหญิงผู้ที่กำลังมีสีหน้าตกใจ

เมื่อถังอิ่นได้ยินคำพูดของปู้ฟาง เขาก็ถอนหายใจออกมา ชายหนุ่มตระหนักแล้วว่าปู้ฟางเข้าใจเจตนาของพวกเขาตั้งแต่แรก แต่อาจไม่ได้ใส่ใจอะไรเนื่องจากตนเองก็ต้องการจะมาล่าเนื้ออสูรเวทอยู่แล้ว แต่ในตอนนี้เมื่อพวกเขาตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ปู้ฟางก็ไม่จำเป็นที่จะต้องทำตัวมีมารยาทไว้หน้ากันอีกต่อไป

ตัวถังอิ่นเองก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน ศิษย์น้องลู่เซียวเซียวของเขาคนนี้โดยเนื้อแท้มิใช่คนเลว เพียงแต่เป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายเท่านั้น หากอยู่ด้วยกันเองภายในสำนักก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อออกมาสู่โลกภายนอก นิสัยชอบวางกลลวงเช่นนี้อาจทำให้ผู้อื่นไม่ชอบใจได้…

“พวกเจ้ายังอยากได้สมุนไพรโลหิตปักษาเพลิงอยู่หรือไม่” ปู้ฟางถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ในอึดใจนั้น หัวใจของลู่เซียวเซียวก็แทบย้อนขึ้นมาเต้นตุบๆ อยู่ในปาก เมื่อได้ยินคำถามของปู้ฟาง นางก็รีบตอบพร้อมส่ายหน้าไหวๆ ทันที “ข้าไม่อยากได้แล้ว! ไม่อยากได้แล้วจริงๆ!”

หากต้องเลือกระหว่างชีวิตกับสมุนไพรโลหิตปักษาเพลิง ลู่เซียวเซียวย่อมเลือกชีวิตของตนเองอย่างแน่นอน

ถังอิ่นมีสีหน้าเหมือนต้องมนต์ไปชั่วครู่ จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “นี่แปลว่าศิษย์พี่มีทางออกให้สถานการณ์แสนสิ้นหวังนี้ใช่หรือไม่”

สมแล้วที่เป็นศิษย์พี่ของพวกเรา… สถานการณ์เช่นนี้อาจเป็นหุบเหวที่สิ้นหวังสำหรับพวกเขาทั้งสอง แต่กับศิษย์พี่ปู้ฟางผู้ลึกลับแล้วกลับมิใช่เช่นนั้นแม้แต่น้อย

ปู้ฟางมองชายหนุ่มแล้วกำลังจะพยักหน้า ทันใดนั้นเขาก็จับได้เสียก่อนว่าอสูรเวทนับร้อยรอบกายเริ่มกระสับกระส่าย

โครม!

พื้นดินสั่นสะเทือนกระเพื่อมมาจากทั้งด้านขวาและซ้าย จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงต้นไม้โค่น ร่างยักษ์สองร่างเดินออกมาพร้อมด้วยพลังกดดันน่ากลัวที่เข้าปกคลุมทั้งหุบเขาเอาไว้อย่างไม่ปรานี

ใบหน้าของถังอิ่นซีดเหมือนคนตาย… ดวงตาจ้องอยู่ที่อสูรเวทหน้าใหม่ทั้งสอง ความหวังที่เบ่งบานขึ้นในใจเหือดหายไปอีกครั้งเหมือนสายธารแห้งผาก