ตอนที่ 96 ใครลักพาตัวเด็กหญิงตัวน้อยน...

ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก: GOURMET OF ANOTHER WORLD ตอนที่ 96 ใครลักพาตัวเด็กหญิงตัวน้อยนี่กัน ตอนที่ 96 ใครลักพาตัวเด็กหญิงตัวน้อยน…

ณ จวนตระกูลเซียว เซียวเหมิงกำลังจ้องมองจดหมายลับในมือโดยไม่พูดสิ่งใด

ผ่านไปพักใหญ่ผู้เป็นแม่ทัพก็ถอนหายใจยาว เขาเงยหน้าขึ้นมองไปทางท้องพระโรงของวังหลวง ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าและความทุกข์ระทมลึกล้ำเสียจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

“ท่านพ่อ เกิดสิ่งใดขึ้นหรือเจ้าคะ” เซียวเยียนอวี่ถามด้วยความเป็นกังวลขณะมองใบหน้าโศกเศร้าของบิดา

เซียวเสี่ยวหลงมองบิดาผู้ยิ่งใหญ่ของตนด้วยสีหน้างุนงงเช่นกัน เซียวเหมิงห้ามพวกเขาทั้งสองออกจากจวนตั้งแต่ช่วงเช้าแล้ว สองพี่น้องที่ตั้งท่าจะออกจากบ้านไปกินอาหารอร่อยที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางรู้สึกตกใจเป็นอันมาก

เซียวเยียนอวี่เป็นสตรีที่ฉลาดหลักแหลมยิ่ง ทั้งยังอ่านสถานการณ์ขาดกว่าโอวหยางเสี่ยวอี้ที่มักทำอะไรตามใจตนเอง นางเดาได้ว่าเหตุผลที่บิดาไม่ยอมให้พวกนางออกจากจวนตระกูลเซียวในวันนี้ น่าจะเพื่อความปลอดภัยของพวกเขาทั้งสองเอง

หากพวกเขายังต้องป้องกันตนเองให้ปลอดภัยแม้อยู่ในนครหลวง เหตุผลก็น่าจะมีเพียงข้อเดียว นั่นคือนครหลวงไม่ใช่สถานที่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป หรือไม่ก็… มันไม่ปลอดภัยสำหรับผู้มีฐานันดรศักดิ์อย่างบุตรของขุนนางแล้วนั่นเอง

“วังหลวงตกอยู่ในความโกลาหลรึ” เสียงไพเราะราวนกร้องเพลงของเซียวเยียนอวี่ดังขึ้นถามเซียวเหมิงผู้เป็นบิดา

เซียวเหมิงมองบุตรสาวตน กล้ามเนื้อบนใบหน้าสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนเขาจะค่อยๆ เปิดปากพูด

“ท่านจักรพรรดิ… สวรรคตแล้ว”

เมื่อเซียวเยียนอวี่และเซียวเสี่ยวหลงได้ยินดังนั้น ทั้งสองก็ตัวสั่นทันที ดวงตาพลันเบิกกว้าง…

ตระกูลเซียวไม่ใช่ตระกูลเดียวที่รู้ข่าวนี้ ตระกูลที่มั่งคั่งทรงอำนาจหลายตระกูลซึ่งอาศัยอยู่ในนครหลวงเองก็ได้รับข่าวดังกล่าวเช่นกัน ข่าวการสวรรคตของจักรพรรดิเปรียบเสมือนคลื่นยักษ์ร้ายรุนแรงที่ถาโถมเข้าใส่นครหลวง

กษัตริย์ผู้ปกครองนครมาหนึ่งชั่วอายุคน จักรพรรดิฉางเฟิ่ง… สวรรคตแล้ว

ข่าวนี้เปรียบเสมือนภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่ทำให้จักรวรรดิวายุแผ่วสะท้านสะเทือน

ลำพังสถานการณ์ในนครหลวงเองก็ไม่สู้ดีอยู่แล้ว ความตายของจักรพรรดิได้เพิ่มความโกลาหลให้ทวีคูณมากยิ่งขึ้นไปอีก การต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์ขององค์ชายรัชทายาทและองค์ชายสองเปลี่ยนจากเรื่องลับมาเป็นการต่อสู้ในที่แจ้งในที่สุด

ด้วยเหตุนี้เหล่าตระกูลสูงศักดิ์ทั้งหลายจึงกักบริเวณลูกหลานของตนให้อยู่แต่ในจวนเท่านั้น

ทันทีที่ศึกชิงบัลลังก์เริ่มต้นขึ้น องค์ชายทั้งสองจำต้องทำทุกวิธีทางเพื่อดึงขุนนางให้มาเป็นพวกของตนให้มากที่สุด แน่นอนว่าจะต้องใช้สารพัดวิธีสกปรกอย่างการข่มขู่ลักพาตัว… พวกเขายอมทำทุกอย่างเพื่ออำนาจสูงสุดและมงกุฎบนศีรษะ

ในวันนี้เมื่อข่าวการสวรรคตของจักรพรรดิแพร่กระจายออกไป องค์ชายรัชทายาทจีเฉิงอันและอวี่อ๋องต่างรีบเข้าวังหลวงและมุ่งตรงไปยังท้องพระโรงทันที

อีกราวครึ่งชั่วยามต่อมา องค์ชายรัชทายาทและอวี่อ๋องก็ออกจากวังหลวงไป ทั้งสองเตรียมม้าและเกวียนเพื่อเริ่มเดินสายเยี่ยมเยียนจวนต่างๆ ของขุนนางทีละคน เพื่อรวบรวมพรรคพวกให้ได้มากที่สุด

การต่อสู้แย่งชิงราชบัลลังก์ขององค์ชายรัชทายาทและอวี่อ๋องเดินทางมาถึงโค้งสุดท้ายแล้ว

…

ณ จวนตระกูลเจ้า บ้านพักของเสนาบดีฝ่ายซ้าย เจ้ามู่เฉิง

ยศถาบรรดาศักดิ์ของเจ้ามู่เฉิงในจักรวรรดิวายุแผ่วนั้นยิ่งใหญ่เสียจนแม้แต่องค์ชายยังต้องปฏิบัติกับเขาอย่างดี จุดที่เขายืนอยู่นี้เป็นรองเพียงคนผู้เดียวเท่านั้น ซึ่งก็คือเซียวเหมิงผู้ทำหน้าที่ปกป้องอาณาจักรจากภยันอันตรายทั้งปวง

เจ้ามู่เฉิงนั้นยังไม่นับว่าแก่ เขาดูแข็งแรงดี แม้ว่าผมดำแซมขาวจะทำให้ดูมีอายุไปบ้างก็ตาม

เสนาบดีฝ่ายซ้ายกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้มีพนัก ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย พร้อมเอามือข้างหนึ่งตบพุงตนเอง

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากหลังประตู ตามมาด้วยร่างร่างหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้อง…

“ท่านพ่อ! บุตรของท่านกลับมาแล้วขอรับ” เจ้ารู่เก๋อในชุดคลุมปักลายเดินเข้าห้องมา จากนั้นก็ทำความเคารพเจ้ามู่เฉิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยความเคารพ

“จัดการเรียบร้อยหรือยัง” เจ้ามู่เฉิงหรี่ตาแล้วเอ่ยถาม

“จัดการเรียบร้อยขอรับ แต่… เหตุใดท่านพ่อจึงส่งคนไปลักพาตัวโอวหยางเสี่ยวอี้หรือขอรับ ท่านไม่กลัวว่าตาบ้าโอวหยางฉีจะเป็นบ้าเอาหรือ” เจ้ารู่เก๋อมองเจ้ามู่เฉิงด้วยสายตางุนงง เขาไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าตระกูลเจ้าจะเข้าไปยุ่มย่ามกับเรื่องยุ่งเหยิงนี้เพื่อสิ่งใดกัน