บทที่ 12 ตอบแทน

บทที่ 12 ตอบแทน

อ้ายเยว่สนุกสนานกับลูกแมวที่เขาได้ช่วยลงมาจากต้นไม้ พูดคุยกับแม่นมจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าของหลี่มี่ที่เดินผ่านมา

"คุณชายเจ้าคะ ฮูหยินกำลังเดินมาทางนี้นำลูกแมวที่คุณชายได้ช่วยไว้ไปให้ฮูหยินดูดีมั้ยเจ้าคะ" อ้ายเยว่หันไปมองเยิ่นเม่ยเม่ยที่กำลังเดินผ่านพร้อมอุ้มลูกแมวเอาไว้ในอ้อมแขน

"ทำไมต้องนำไปให้นางได้ดูด้วย ข้าไม่ชอบนางแม่นมเข้าใจหรือไม่"

"แต่ว่าฮูหยินได้รับบาดเจ็บที่หัวเพราะช่วยคุณชายเอาไว้นะเจ้าคะ หากฮูหยินมารับคุณชายไว้ไม่ทัน คุณชายอาจจะเจ็บตัวมากกว่านี้ก็เป็นได้"

"แม่นมพูดมาก ก็ได้แต่ที่ข้าทำเพราะไม่ใช่ข้าชอบนางหรอกนะ แต่เพราะนางช่วยข้าอย่างที่แม่นมกล่าวเท่านั้น" อ้ายเยว่ยังคงไม่อาจจะเปิดใจรับหลี่มี่ได้ แต่ก็ยังอุ้มลูกแมวดินไปหานาง

หลี่มี่เดินผ่านห้องของอ้ายเยว่แต่นางไม่คิดจะเข้าไปหาเพราะยังไม่พร้อมที่จะรับมือเพียงแค่ฟางเหนียงนางก็ปวดหัวพอแรงอยู่แล้ว แต่ทว่านางกลับเห็นว่าอ้ายเยว่กำลังอุ้มลูกแมวเดินตรงมาหานาง

"ไป๋ลู่เจ้าดูสิว่านั้นใช่คุณชายอ้ายเยว่หรือไม่? หรือว่าข้าตาฝาด"

"นั้นคุณชายอ้ายเยว่จริง ๆ เจ้าค่ะ " หลี่มี่คิ้วขมวดเข้าหากัน ปกติเด็กชายไม่ชอบนางแต่วันนี้เขากลับเดินเข้ามาหานางก่อนหรือว่าจะมีแผนอันใดอีก

"นี่ท่านหายดีแล้วอย่างนั้นหรือถึงออกมาเดินเล่นเช่นนี้" อ้ายเยว่ถามหลี่มี่ด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด่าง

"เจ้าไม่อยากให้ข้าหายหรืออย่างไร ว่าแต่ที่เจ้าอุ้มอยู่นั้นใช่สิ่งที่เจ้าช่วยไว่หรือไม่?"

"ใช่แล้ว นี่คือมู่มู่แมวน้อยสัตว์เลี้ยงของข้า "

"เหอะ เจ้าเลี้ยงสัตว์เป็นด้วยหรือข้าเห็นเจ้าชอบรังแกสัตว์ตอนแรกข้าคิดว่าเจ้าจะรังแกมันเสียอีก" หลี่มี่หมั่นไส้ท่าทางอวดดีของอ้ายเยว่จึงเหน็บแหนมเด็กน้อยที่กำลังอวดลูกแมวให้นางดู

"ข้าไม่ได้มีจิตใจชั่วร้ายถึงเพียงนั้นเสียหน่อย หากท่านหายดีก็ดีแล้ว ท่านอยากได้อันใดเป็นการตอบแทนที่ช่วยข้า แต่..หากจะให้ข้าเรียกท่านว่าท่านแม่คงไม่มีทาง" อ้ายเยว่เอียงคอเอ่ยถามความต้องการของหลี่มี่ นางกอดอกพลางทำท่าทางนึกคิด

"เจ้าให้ข้าเอ่ยออกมาตามที่ต้องการใช่หรือไม่? "

"ใช่นะสิ!!"

"เช่นนั้นคืนนี้เจ้าจงมานอนกับข้าที่ห้อง นี่คือการตอบแทนที่ข้าช่วยเจ้า "

"ไม่เอา ใครจะอยากไปนอนกับท่านกัน "

"แต่มีท่านพ่อเจ้าด้วยนะ เจ้าไม่อยากนอนด้วยจริง ๆ นะหรือบนเตียงที่แสนนุ่มนอนสามคนท่านพ่อของเจ้า ข้าแล้วก็เจ้าจะอบอุ่นถึงเพียงใดกันนะ แต่หากเจ้าไม่ต้องการข้าเองก็ไม่บังคับใจเจ้า ไป๋ลู่ไปกันเถอะ ข้ายังอยากเดินเล่นไปเรื่อย ๆ ให้ทั่วเรือนค่อยกลับห้อง" หลี่มี่เอ่ยเสร็จทำเป็นไม่สนใจอ้ายเยว่แต่ทว่ตอนนี้ใบหน้าของอ้ายเยว่เต็มไปด้วยความสงสัยในคำพูดของหลี่มี่

"ความอบอุ่นอย่างนั้นหรือ?? นอนด้วยกันสามคนหรือ?? แม่นมความอบอุ่นเป็นเช่นไรท่านรู้หรือไม่" อ้ายเยว่หันไปถามแม่นมที่ยืนอยู่ข้างหลังพร้อมนั่งลงปล่อยให้ลูกแมวได้เดินเล่น

"ความอบอุ่นคือการถูกรักเจ้าค่ะ การโดนสวมกอดจากอ้อมแขนของท่านพ่อท่านแม่ โดยมีคุณชายนอนอยู่ตรงกลางนั้นคือความอบอุ่นเจ้าค่ะ " อ้ายเยว่ได้ยินคำพูดของแม่นมเขาเองก็อยากได้รับความอบอุ่นเช่นกัน ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยได้นอนกับท่านพ่อด้วยซ้ำความอบอุ่นที่เคยได้มาจากอ้อมกอดของแม่นมที่กล่อมเขาหลับนอน ใจของอ้ายเยว่เริ่มสับสนกับความต้องการนี้ หันไปมองหลี่มี่จากด้านหลังที่ตอนนี้นางกำลังเดินจากไปไกล ๆ หากเขาต้องการความอบอุ่นที่นางว่ามาจะเป็นเช่นไรนะ

เรือนหลิวอี้เฟ่ย

ภายในเรือนสาวใช้ต่างพากันทำหน้าที่ ท่านใต้เท้าหลิวบิดาของหลิวอี้เฟ่ย เขาเป็นใต้เท้าที่ไม่ได้มีนิสัยดีอันใดอำนาจทุกอย่างที่เขาครอบครองทำให้เขากำเริบพยองตน เขาเลี้ยงบุตรสาวมาอย่างตามใจทุกอย่างไม่ว่านางต้องการอะไรเขาก็หามาให้นางได้เสมอ ใต้เท้าหลิวมีบุตรชายคนโตและหลิวอี้เฟ่ยเป็นบุตรสาวคนรอง ทั้งพ่อและพี่ต่างพากันตามใจนางราวกับเป็นไข่ในหิน