บทที่ 22

"ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น? ฝ่าบาทไม่ชอบนางมิใช่หรือ? เหตุใดวันนี้ข้าจึงเห็นพระองค์เห็นดีไปกับนาง? ทุกคนนอกประตูเห็นนางแล้วใช่หรือไม่? เมื่อฝ่าบาทมาถึง นางก็ไม่คำนับ ตอนสอบปากคำแม่บ้านหลินนางก็นั่งอยู่ที่นั่นด้วย แต่ฝ่าบาทกลับไม่โกรธทั้งยังมองนางเป็นระยะ ตอนอยู่ในสวนซินสวี ฝ่าบาทต้องการหย่ากับนางมิใช่หรือ? เหตุใดพระองค์จึงทรงเปลี่ยนไปในเวลานี้?" จางลี่เอามือแปะหน้าผากอย่างจนใจ เขารับผิดชอบดูแลกิจวัตรประจำวันในจวน ไม่ว่าถ้วยชาหรือจานชาม แม้แต่ของเก่าแก่ในห้องก็ต้องผ่านมือเขา เขายังเก็บเงินจำนวนมากจากพระชายา เวลานี้นางเรียกร้องเอาคืน เขากลับใช้ทั้งหมดเพื่อแสดงความภักดีต่อพระชายารองไปหมดแล้ว

"เจ้ามีเงินมากกว่าข้าหรือไม่?" แม่บ้ายเซี่ยถอนใจ นางรับผิดชอบชาด แป้งร่ำ และเสื้อผ้าอาภรณ์ในจวน สิ่งเหล่านี้เป็นของจำเป็นสำหรับชีวิตประจำวันของสตรี นางคิดเงินเยอะที่สุด นางเกรงว่านางจะเป็นผู้เก็บเงินมามากที่สุดหากไม่นับแม่บ้านหลิน ตอนนี้พระชายาให้คืนเงิน แล้วนางจะไปมีปัญญาได้หาได้ที่ใด?

"อนิจจา!" มีอีกคนที่ไม่ได้พูดอะไร พระชายาทำให้พวกเขาตกอยู่ในภาวะลำบากไม่มากก็น้อย พวกเขาคิดว่าพระชายาไม่เป็นที่โปรดปรานในจวนขององค์ชายและไม่สามารถสร้างปัญหาได้ พวกเขายังเป็นที่ยอมรับในคนหมู่มากและดูถูกคนหมู่น้อยที่ไม่ยอมรับในตัวพวกเขา

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพวกเขาอารมณ์ดีเมื่อพวกเขาเก็บเงินมา พวกเขาไม่รู้จักนับแม้แต่น้อย หากพระชายาส่งเรื่องออกไป เรื่องในครัวจะต้องกลายเป็นบทเรียนของพวกเขา พวกเขาไม่กล้าต่อต้านการคิดคำนวณของพระชายา พวกเขาทำได้แค่หาเงินเพิ่มให้มากที่สุดและไม่กล้าคำนวณแม้แต่น้อย

“เราจะไม่อาจชดใช้ได้แม้ว่าเราจะถูกซ้อมจนตาย มิฉะนั้น เราจะขอร้องนายท่านดีหรือไม่?” หลิวเหลี่ยงคำนวณอย่างคร่าว ๆ และพบว่าเขาไม่สามารถจ่ายคืนได้ คนบงการล้วนเป็นคนของพระชายารองมู่ซิ่วโหรว พวกเขาจ่ายเงินให้พระชายารองด้วยกึ่งหนึ่ง ตอนนี้มีเรื่องเกิดขึ้น พวกเขาทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากพระชายารองมู่ซิ่วโหรว โดยหวังว่าจะได้เงินเพียงพอ

"นั่นเป็นวิธีเดียว" แม่บ้านเซี่ยพยักหน้า นางมีสหายมากมาย โดยปกติแล้ว นางเป็นคนที่กระตือรือร้นที่สุดเมื่อพูดถึงความกตัญญูต่อเจ้านายของนาง ถ้ามีอะไรดีๆ นางก็อยากจะมอบให้พระชายารองก่อน

คนงานคนอื่นก็พยักหน้าเช่นกัน ถ้าหากพวกเขาไม่ขอความช่วยเหลือจากเจ้านาย พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ หลังจากปรึกษาหารือกัน พวกเขาตัดสินใจว่าเมื่อองค์ชายออกจากจวนในวันพรุ่งนี้ พวกเขาจะไปขอเงินจากพระชายารอง

หลังจากเซี่ยเฮ่าเซียนออกไป มู่ซิ่วโหรวก็สั่งให้ครัวทำอาหาร หลังจากนั้นนางก็รอเขากลับมา โดยไม่คาดคิด เซี่ยเฮ่าเซียนไม่กลับมา นางส่งคนไปสืบเรื่อง สาวใช้กลับมาพร้อมรายงานว่าองค์ชายจัดการเรื่องที่ครัวเรียบร้อยแล้ว และเวลานี้พระองค์ก็ไปที่ห้องอักษรและยังมิได้ออกมา

นางถามว่าเกิดอะไรขึ้นในครัวอีกครั้ง สาวใช้เล่าทุกอย่างที่นางล่วงรู้ให้มู่ซิ่วโหรวฟัง เมื่อนางได้ยินดังนั้นก็โกรธจนต้องเอามือกุมอกและกระอักกระไอ ไป๋อี้รีบช่วยให้นางสงบสติอารมณ์และรินน้ำให้ ใช้เวลานานกว่าที่นางจะฟื้นตัว

มู่ซิ่วโหรวทุบโต๊ะอย่างแรง หรงลี่ เจ้ามีความสามารถจริงๆ เจ้าทุบครัวแล้วยังเปลี่ยนตัวคน แต่ฝ่าบาทไม่ว่าอะไรนางเลยหรือ? มู่ซิ่วโหรวรู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ กำลังแย่ลง เขาหมายความว่าอย่างไร? เขาตกหลุมรักหรงลี่แล้วหรือไม่?

"เป็นไปไม่ได้" มู่ซิ่วโหรวส่ายหัว “ฝ่าบาททรงรักข้า พระองค์จะทรงชอบหรงลี่ได้อย่างไร อาจเป็นเพราะหรงลี่เปลี่ยนไปมาก ฝ่าบาททรงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น มิเช่นนั้นฝ่าบาทคงไม่ผิดปกติเช่นนี้”

นางสั่งให้ไป๋อี้ไปที่ครัวเพื่อจัดปิ่นโต มู่ซิ่วโหรวนำปิ่นโตไปเพื่อส่งอาหารให้เซี่ยเฮ่าเซียนด้วยตัวเอง

เซี่ยเฮ่าเซียนซึ่งกำลังนั่งอยู่ในห้องอักษรมองไปยังเปลวเทียนและคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาเมื่อเร็ว ๆ นี้ เห็นได้ชัดว่าเขาเกลียดหรงลี่ยิ่ง เขาเริ่มไม่ชอบนางมากเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด?

ดูเหมือนว่าตั้งแต่นางริเริ่มที่จะหย่ากับเขา นางก็เปลี่ยนชุดของนางจากปกติและขอให้เขาหย่ากับนาง เขาคิดว่ามันเป็นกลอุบายที่นางเล่นเพื่อเอาชนะเขา ไม่คาดคิดว่าทุกครั้งที่นางขอให้เขาลงนาม สีหน้าของนางจะดูเฉยเมยยิ่ง

ไม่มีความรักในสายตาของนางอีกต่อไป เขายังจำครั้งแรกที่พบกันได้ หลังจากที่เขาหลงเข้าไปในเขตหินประดับของจวนเสนาบดี เขาก็ได้ยินเสียงร้องอย่างแผ่นเบาอยู่ด้านหลังหินประดับ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเดินไปตามเสียงและพบว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ กำลังร้องไห้อย่างโศกเศร้า

เขาเดินไปแตะไหล่นาง นางเงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่งดงามและอ่อนโยนของนางแดงและบวมด้วยความปิติยินดี เขาอยากจะปลอบนาง แต่เขาไม่สามารถกลั้นหัวเราะได้ เป็นผลให้นางร้องไห้หนักยิ่งขึ้น เซี่ยเฮ่าเซียนดูเหมือนจะสามารถเห็นท่าทางของหรงลี่ในเวลานั้นและยิ้มอย่างอ่อนโยน