บทที่ 26

หรงลี่พูดไม่ออก “ข้าดูเหมือนต้องการความช่วยเหลือไม่ใช่หรือ?”

นางเพียงคลายกำมือออก มองชายคนนั้นนอกหน้าต่าง แล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “มีข้อแม้อะไร?”

เขาตะลึง เขาไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำถามเช่นนี้ นางขีดเส้นที่ชัดเจนด้วยประโยคเพียงประโยคเดียว จะเห็นได้ว่านางไม่ต้องการเป็นหนี้ใคร

นิสัยระแวดระวังแบบนี้เกินความคาดหมายของเขา ท้ายที่สุดในข่าวลือนางก็ไม่เป็นเช่นนี้ เขามองสตรีตรงหน้าอย่างระมัดระวัง เช่นเดียวกับครั้งแรกที่เขาพบนาง นางมีกลิ่นอายที่แตกต่างออกไป

หลังจากรอเป็นเวลานานโดยไม่เห็นเขาพูด หรงลี่ก็รู้สึกรำคาญเล็กน้อย นางถูกกดดันด้วยเวลาและไม่มีเวลารอไปกับเขา เมื่อนางกำลังจะปฏิเสธ ชายคนนั้นก็พูดว่า "ข้ายังไม่ได้ตัดสินใจ ถือว่าเจ้าเป็นหนี้บุญคุณข้า เจ้าจะว่าอย่างไร?"

หรงลี่รู้สึกปวดศีรษะขึ้นมา หากนางต้องการความช่วยเหลือ นางก็คงจะตกลงตามนั้น แต่นางไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณคนอื่น

ทว่าในสถานการณ์นี้ เป็นการดีที่สุดที่จะปล่อยให้ชายที่อยู่นอกหน้าต่างพาชายอ้วนออกไป ถ้าชายอ้วนที่อยู่บนพื้นถูกทิ้งไว้ในบ้านของนางเอง นางไม่แน่ใจเขาจะไม่ส่งเสียงดังเมื่อเซี่ยเฮ่าเซียนและคนอื่น ๆ มาจับพวกเขา หรงลี่พยักหน้าและกล่าวกับเขาว่า "ตกลง"

นางเปิดหน้าต่าง ชายที่อยู่นอกหน้าต่างท้าวหน้าต่างด้วยมือเดียวแล้วกระโดดเข้าไปในห้อง

เมื่อมองไปที่รูปลักษณ์ปัจจุบันของหรงลี่ เขาก็อยากจะหัวเราะ ในเวลานี้ มือข้างหนึ่งของนางถูกห่อด้วยผ้า และอีกข้างหนึ่งถูกมัดด้วยมัดโดยมีวัตถุที่มองไม่เห็นวางอยู่บนพื้น ปมนั้นมั่นคงยิ่ง

มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย เขากลัวว่านางจะเสียเปรียบ ดังนั้นเขาจึงเรียกใช้วิชาตัวเบาเพื่อมาที่นี่ ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วโดยไม่คาดคิด ครั้งที่สองที่พวกเขาพบกัน นางทำให้เขาประหลาดใจ เขาไม่เข้าใจ คนแบบนี้จะใช้วิธีการแย่เช่นนั้นเพื่อวางแผนร้ายกับจับบุรุษจริงๆ หรือ?

ทั้งสองบรรลุข้อตกลงอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นอุ้มชายอ้วนขึ้นจากพื้น เมื่อเขากำลังจะพูด หูของหรงลี่ก็ขยับเล็กน้อย ทั้งสองมองหน้ากันแล้วปิดหน้าต่างทีละบานโดยเว้นระยะห่างไว้หนึ่งชุ่น

หรงลี่ไหวตัวไปที่หน้าต่างและมองออกไป ชายอ้วนอยู่ข้างหน้าต่างแล้ว ในตอนนั้นเองหรงลี่ก็หันขวับแล้วมายืนอยู่ข้างเขา

เมื่อมองไปที่สตรีร่างบางตรงหน้าเขา เขาที่ไม่คุ้นเคยกับการเข้าใกล้ของสตรีทว่าโดยไม่คาดคิดเขากลับไม่ได้ปฏิเสธการเข้าหาของนาง

เงาดำวูบเข้าไปในลานมู่ฝูอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้รั้งอยู่นานและพยายามดันร่างผ่านกำแพงไปอีกฝั่ง

คนผู้นี้คงเป็นคนนำทางที่จัดฉากโดยมู่ซิ่วโหรว หรงลี่กลอกตาแล้วหยิบหินก้อนเล็กจากกระถางข้างตัวแล้วดีดมันไปยังเงาร่างนั้น

เงาดำกำลังจะปีนขึ้นไปบนกำแพงสูง แต่ในขณะนั้น ร่างของเขาหยุดชะงักเล็กน้อยแล้วร่วงลงทันที ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยฝุ่น

หรงลี่หันกลับมา นางประหลาดใจที่ชายทั้งสองคนก่อนหน้านี้อยู่ใกล้นางมากจนปลายจมูกของนางชนกับหน้าอกของคนที่ตามอยู่ข้างหลัง

หรงลี่ถูจมูกของนาง รีบก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาระยะห่างจากคนทั้งสอง นางประสานมือแล้วพูดว่า "ข้าจะไม่ทำให้ท่านเดือดร้อนเรื่องนี้ โปรดช่วยข้าอีกครั้ง ข้าจะเป็นหนี้บุญคุณท่านอีก ท่านจะว่าอย่างไร?"

ตอนแรกเขายืนอยู่ข้างหลังหรงลี่และได้กลิ่นเรือนผมของนาง เขามึนงงเล็กน้อยขณะที่หรงลี่โจมตีชายคนนั้น เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดหรงลี่ต้องการให้ชายคนนั้นอยู่ในลานบ้านต่อไป