บทที่ 3

เสี่ยวเถาอุทานและยืนอยู่ที่เดิมอย่างไม่เชื่อสายตา ก่อนหน้านี้นางเห็นชัดเจนว่าเจ้านายของนางชื่นชอบองค์ชายมากเพียงใด อย่างไรก็ตาม องค์ชายกำลังจะหย่ากับนาง แต่เจ้านายของนางที่เคยยอมเสียชื่อเสียงเพียงเพราะแต่งงานกับเขา ในตอนนี้กลับเฉยเมย

"มีอะไร?" หรงลี่หันไปมองเสี่ยวเถา เหตุใดสาวน้อยผู้นี้จึงประหลาดใจนัก?

“นายหญิง ท่าน...” เสี่ยวเถาน้ำตาไหล นางรู้ว่านายหญิงของนางต้องทนทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง เวลานี้นายหญิงเปลี่ยนใจแล้ว เสี่ยวเถารู้สึกราวหัวใจสลาย นางเติบโตมากับนายหญิงและนายหญิงปฏิบัติต่อนางราวพี่น้อง แม้ว่าพวกนางจะเป็นเจ้านายและคนรับใช้ก็ตาม

“นายท่านมิต้องเสียใจ ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านเสมอ” เสี่ยวเถาดึงแขนเสื้อของหรงลี่และใบหน้ายับยู่ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หลั่งน้ำตา

หรงลี่มองท่าทีของเสี่ยวเถา เมื่อเทียบกับนางแล้ว เสี่ยวเถาดูเหมือนจะเศร้ากว่า เมื่อนางได้ยินสิ่งที่เสี่ยวเถาพูด นางผู้ซึ่งเป็นคนใจหินมาโดยตลอดก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ มันเหลือเชื่อที่มีผู้หญิงโง่งมทว่าซื่อสัตย์อยู่เคียงข้างนาง

นางเอื้อมมือไปหยิกแก้มของเสี่ยวเถาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยว่า "นั่นก็เยี่ยมยอดแล้ว"

เสี่ยวเถาจ้องหรงลี่อย่างไร้คำพูด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นและไม่สามารถตอบสนองได้ในทันที

"นำทางไป" หรงลี่ลดมือลงและเชิดคางขึ้นเล็กน้อย บ่งบอกให้เสี่ยวเถาพานางไปที่สวนซินสวี

"เจ้าค่ะ" เสี่ยวเถาเช็ดปลายจมูกของนางแล้วเดินตรงไปด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อ

นายกับบ่าวเดินไม่เร็วนัก ในความเป็นจริง หรงลี่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฝนในกองทัพ ส่วนตอนนี้น้อยครั้งที่นางจะได้พักผ่อน ดังนั้นนางจึงสามารถเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ขณะที่พวกนางเดินไป