บทที่ 5

5 : จ่ายเงินค่าหมอหรือแยกบ้าน

ภายในห้องโถงของบ้านสกุลเซี่ย ท่านหมออวี่กำลังบอกเล่าถึงอาการของเซี่ยซานซานให้ทุกคนได้รับรู้ เซี่ยซือซือให้น้องชายอยู่เป็นเพื่อนน้องสาวในห้องนอน ตัวนางออกมายืนฟังผู้ใหญ่คุยกันอยู่ในห้องโถง อยากรู้ว่าเรื่องนี้จะเป็นไปตามที่นางคาดคิดไว้หรือไม่

“ค่าหมอสองตำลึง ส่วนเทียบยาใบนี้ข้าคิดแค่หนึ่งตำลึงเป็นพอ” ท่านหมออวี่บอกค่ารักษาให้ทุกคนได้รับรู้

“อันใดกันท่านหมออวี่ คนก็รักษาไม่ฟื้นท่านยังมีหน้าจะมาคิดค่าหมอกับข้าอีก”

แม่เฒ่าเซี่ยไม่พึงพอใจเป็นอย่างมาก ตวัดตาไปมองเซี่ยซือซืออย่างเอาเรื่อง “นังตัวดีใครใช้ให้เจ้าไปตามท่านหมออวี่มา เจ้ากี้เจ้าการนักนะ !”

“ท่านย่าข้าไม่ได้ให้คนไปตามท่านหมออวี่มานะเจ้าคะ เป็นชาวบ้านที่เขาสงสารพวกข้าเลยพากันไปตามมาต่างหาก”

เซี่ยซือซือเม้มปากทำท่าคล้ายอยากร้องไห้อีกรอบ “ตอนนี้อาซานถูกทำร้ายนอนแน่นิ่งไม่ฟื้นคืนสติ อีกทั้งยังไม่รู้ว่าชีวิตนี้นางจะฟื้นขึ้นมาอีกไหม ฮืออ ท่านย่านางต้องได้กินยาที่ท่านหมออวี๋เขียนให้นะเจ้าคะ ข้าขอร้องท่านย่าท่านช่วยอาซานของข้าด้วยเถอะ”

นางโขกศีรษะลงบนพื้นแรง ๆ เพื่อขอร้องท่านย่าของตนเองจนหน้าผากปูดบวม การแสดงหนนี้นางทุ่มหมดตัวแล้วจริง ๆ

“พอได้แล้วอาซือ หากเจ้าเจ็บไปอีกคนใครจะดูแลน้อง ๆ ของเจ้ากันล่ะ” เซี่ยคุนทนมองต่อไปไม่ไหว รีบยกมือห้ามนาง

“ท่านปู่ใหญ่ท่านช่วยอาซานด้วยนะเจ้าคะ” นางหันมาอ้อนวอนผู้นำตระกูลเซี่ย แล้วหันไปทางผู้ใหญ่บ้านต่อ “ท่านลุงผู้ใหญ่บ้านท่านช่วยข้าด้วยนะเจ้าคะ”

อวี่กังถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากไม่มีคนมาฟ้องร้องเขา ในฐานะผู้ใหญ่บ้านอย่างเขา ยังไม่อาจยื่นมือเข้าไปจัดการได้

“จิ่วเม่ยเจ้าจะใจจืดใจดำกับลูกหลานตัวเองไม่ได้ นี่เป็นสายเลือดของคนสกุลเซี่ย เจ้าต้องจ่ายเงินค่ารักษาให้ท่านหมออวี่ และจ่ายค่าเทียบยาใบนั้นด้วย” เซี่ยคุนใช้อำนาจผู้นำตระกูลบีบบังคับแม่เฒ่าเซี่ย

“พี่ใหญ่ท่านพูดเช่นนี้ไม่ถูกต้องนะเจ้าคะ ข้าไม่ได้เป็นคนไปตามหมอมารักษา อีกทั้งข้าก็ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาด้วย เรื่องนี้ข้าได้บอกท่านหมออวี่ไปตั้งแต่แรกแล้ว เป็นท่านหมออวี่ไม่ยอมฟังคำข้า เข้าไปรักษาอาซานด้วยตัวเอง”

“เพราะข้าเห็นแก่ชีวิตน้อย ๆ ของหลานสาวเจ้าถึงได้เข้าไปรักษาก่อน คิดไม่ถึงเลยว่าพอรักษาเสร็จ เจ้าจะใจดำไม่ยอมจ่ายค่ารักษา ผู้ใหญ่บ้านท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วยนะขอรับ”

ท่านหมออวี่หันไปขอความช่วยเหลือจากอวี่กัง

“ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่มีเงินจ่าย ! ต่อให้เอามีดมาจ่อคอข้า ข้าก็ไม่มี !”

“จิ่วเม่ย !” เซี่ยคุณตะคอกนางดังลั่น

“ท่านลุงผู้ใหญ่บ้านท่านปู่ใหญ่เจ้าคะ ข้ามีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือ พวกท่านพอจะฟังคำข้าได้หรือไม่”

สบโอกาสเหมาะในตอนนี้ เซี่ยซือซือจึงเอ่ยสิ่งที่ปรารถนาออกมา

“เจ้ามีเรื่องอันใดหรืออาซือ” เซี่ยคุนหันมาฟังนางพูด

“เจ้าเอ่ยมันออกมาได้เลยอาซือ ข้ากับผู้นำตระกูลยินดีช่วยเหลือเจ้า” อวี่กังพยักหน้าให้นางพูดได้

“ท่านลุงผู้ใหญ่บ้านท่านปู่ใหญ่เจ้าคะ พวกท่านก็เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของข้ากับน้อง ๆ หลังจากท่านพ่อท่านแม่ตายเป็นอย่างไร ข้าไม่อาจปิดบังสิ่งใดได้อีก พวกท่านต่างก็รู้ว่าท่านย่าขายข้าให้ท่านป้าถานไปแล้ว”

พอเอ่ยถึงเรื่องนี้เซี่ยคุนกับอวี่กัง หันไปมองหน้าแม่เฒ่าเซี่ยอย่างไม่สบอารมณ์ มีอย่างที่ไหนครอบครัวไม่ได้เดือดร้อนอันใด แต่กลับขายลูกหลานกินเสียอย่างนั้น

“เรื่องนั้นข้าพอรู้” อวี่กังพยักหน้ารอฟังคำของนางต่อ

“หลังท่านป้าถานมารับตัวข้าไปแล้ว พวกท่านว่าน้องสาวกับน้องชายของข้าจะอยู่อย่างไร คนหนึ่งกลายเป็นคนป่วยติดเตียง ไม่รู้ชะตากรรมว่าจะฟื้นตอนไหน อีกคนนั้นยังเป็นเด็กเล็กทำมาหากินเองยังไม่ได้”

เซี่ยซือซือเอ่ยได้ตรงเป้าหมาย สะใภ้ทั้งสองกับแม่สามีของพวกนาง ถึงกับหันไปมองหน้ากันอย่างตกใจ หากเซี่ยซือซือย้ายออกจากบ้านสามไปแล้ว คนป่วยติดเตียงกับเด็กเล็กคนหนึ่งจะไร้ผู้ดูแล นางหลินกับนางจงไม่มีทางรับเด็กสองคนนี้มาดูแลเด็ดขาด ภาระทั้งหมดคงตกอยู่ที่แม่เฒ่าเซี่ยอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ท่านแม่เรื่องนี้ท่านต้องตัดสินใจให้ดี ๆ นะเจ้าคะ” นางหลินร้อนรนขึ้นมาในทันที

แม่เฒ่าเซี่ยเริ่มตระหนักถึงปัญหาใหญ่ที่กำลังจะตามมา เหลือบตาไปทางท่านหมออวี่

“ท่านหมออวี่ อาการของอาซานนั้น ท่านรักษาไม่ได้จริง ๆ หรือ”

ท่านหมออวี่ส่ายหน้าเบา ๆ “ยามนี้ข้าหมดหนทางแล้ว นางอาจจะฟื้นขึ้นมาในสองสามวันนี้ หรืออาจจะเป็นสองสามปีก็เป็นได้ หากเลวร้ายที่สุดก็อาจไม่ฟื้นขึ้นมาเลย”

เสียงฮือฮาดังขึ้นจากทุกทิศทาง นี่ไม่ต่างจากการนอนติดเตียงไปตลอดชีวิตหรืออย่างไรกัน

“ท่านปู่ใหญ่เจ้าคะ เช่นนั้นข้าจะทำอย่างไรได้อีก” เซี่ยซือซือเม้มปากแน่น ๆ ยกนิ้วขึ้นซับน้ำตาออกเบา ๆ ก่อนจะหันไปทางแม่เฒ่าเซี่ย เอ่ยถามเสียงดัง ๆ ออกไป

“ท่านย่าเจ้าคะ ท่านไม่ยอมจ่ายเงินค่าหมอให้อาซานจริง ๆ หรือเจ้าคะ”